ย้อนเวลามาป่วนต้าถัง

เฮอะ คิดจะสู้กับเราในวังต้าถังงั้นรึ? องค์ชายแปด เจ้ายังเด็กเกินไป!

วะฮ่าฮ่า…

หลี่ซื่อหมินหัวเราะอยางบ้าคลั่งในใจ

……

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เฉิงเฟิงตื่นขึ้นในห้องบรรทม

ก่อนจะเห็นเหล่าขุนนางในราชสำนักเกาะกลุ่มกันมาที่จวนเจิ้นอ๋อง

“เกิดอะไรขึ้นหวูกงกง? วันนี้วันหยุดมิใช่หรือ?”

หลี่เฉิงเฟิงก้าวเท้าเล็ก ๆ ออกมา แล้วพิงไปที่ประตูห้องโถง

หวูกงกงจึงรีบเข้ามาบอกเขาว่า “รายงานองค์ชายแปด ไม่ใช่วันหยุดพ่ะย่ะค่ะ! เป็นฝ่าบาทที่จัดสถานที่สำหรับการประลองปัญหาเชาว์ระหว่างท่านกับไหลกว๋อกง!”

“จัดสถานที่? ทำไมมาจัดที่จวนเจิ้นอ๋องของข้า?”

“เอ่อ บ่าวไม่รู้!”

“ช่างเถอะ ถึงอย่างไรทั้งวังก็เป็นบ้านของหลี่ซื่อหมิน ปล่อยเขาสร้างปัญหาไป อยากทำอะไรก็เชิญ! หวูกงกง ไปเอาอาหารมา องค์ชายผู้นี้หิวแล้ว!”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชายแปด!”

หลี่เฉิงเฟิงสะดวกสบายมาก

ชีวิตดี ๆ แบบนี้ เหมือนดั่งถ้อยคำที่ว่า ‘เสื้อมาค่อยชูมือ ข้าวมาค่อยอ้าปาก’

คนสมัยก่อนต่อสู้เพื่อตำแหน่งฮ่องเต้จนหัวแตกเลือดไหล กระทั่งพี่น้องก็ยังสังหารกันเองเพื่อแย่งชิงตำแหน่งฮ่องเต้

ส่วนเขาเป็นเพียงองค์ชายแปด วัน ๆ เป็นไปอย่างสงบสุข

แล้วจะเป็นอย่างไรหากเขาได้เป็นฮ่องเต้ในอนาคต

แน่นอนว่าพลังอำนาจเป็นสิ่งที่มนุษย์มิอาจต้านทานได้

เพราะตราบใดที่มีอำนาจ เงินทองหรือความสง่างาม ไม่ว่าสิ่งใดก็ได้มาอย่างง่ายดาย

ไม่นาน หวูกงกงก็นำโต๊ะตัวเล็กเข้ามา ก่อนจะวางอาหารเช้าที่นำมาจากห้องเครื่องมาวางไว้บนโต๊ะ

หลี่เฉิงเฟิงนั่งไขว้ขาอยู่บนตั่งแล้วเริ่มกินอาหาร

“หวูกงกง ไป ไปเอาพัดลมมาเป่าให้ข้าหน่อย!”

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชายแปด บ่าวจะไปนำมาให้เอง!”

เมื่อมองแผ่นหลังที่ทำงานหนักของหวูกงกง หลี่เฉิงเฟิงก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่ในใจ

เขาเชื่อฟังเกินไปรึเปล่า? ช่างตามใจตนจริง ๆ

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเหล่าขันทีในสมัยโบราณ จึงถูกขนานนามว่าเป็น ‘พระโพธิสัตว์เฒ่า’ เพราะพวกเขาระวังตัวมาก แล้วยังทำให้ผู้คนรู้สึกมีความสุขทั้งกายและใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน!

เพราะพวกเขาไม่มีสิ่งอื่นใดและละทิ้งความคิด พวกเขาตระหนักได้ว่าชีวิตของตนเองมีไว้เพื่อรับใช้ราชวงศ์

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทำงานให้ดีเพื่อประสบความสำเร็จ

หลี่เฉิงเฟิงนั่งรับประทานอาหารอยู่หน้าประตู มองดูเหล่าขุนนางเดินขวักไขว่อยู่ในลานของเขา

ในเวลานี้ หลี่ยวนวางมือไพล่หลังพลางเดินซวนเซเข้ามา

“เจ้าหลานชาย เตรียมตัวเป็นอย่างไรบ้าง? อย่าลืมว่าวันนี้เป็นวันที่เจ้ากับไหลกว๋อกงประลองปัญหาเชาว์กันแล้ว!”

“อื้อ ข้าเตรียมตัวมาพอสมควร!”

“ดีมาก! หลานชายเจ้าอย่ากดดันจนเกินไป! คู่ต่อสู้ของเจ้าคืออัครมหาเสนาบดีไหลกว๋อกง ถึงแพ้ก็ไม่น่าละอาย!”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่แพ้เขาหรอก!”

หลี่เฉิงเฟิงกล่าวอย่างมั่นใจ

เดิมทีเขาเป็นนักวิจัยอัจฉริยะในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด บวกกับระบบเด็กซนขั้นเทพที่สวรรค์ประทานให้ แล้วหลี่เฉิงเฟิงจะพ่ายแพ้ให้ตู้หรูฮุ่ยในการประลองปัญหาเชาว์ได้อย่างไร?

หากเขาพ่ายแพ้ นั่นก็เป็นความอัปยศอย่างแท้จริง!

“ถ้าอย่างนั้นหลายชาย ปู่จะบอกปัญหาเชาว์ที่ไหลกว๋อกงเชี่ยวชาญให้เจ้าฟัง เผื่อปู่ช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้!”

“หลานข้า! ในฐานะที่ไหลกว๋อกงเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ถัง คุ้นเคยกับสี่ตำราห้าคัมภีร์ คัมภีร์หลุนอวี่ หรือคัมภีร์ลัทธิเต๋ามาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไหลกว๋อกงท่องคัมภีร์จนจำได้ขึ้นใจแล้ว! ดังนั้นอย่าถามเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในสี่ตำราห้าคัมภีร์เป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะเป็นการแกว่งเท้าหาเสี้ยนเสียเปล่า ๆ !”

“วางใจได้ คำถามของข้า ไหลกว๋อกงตอบไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าเขาตอบได้ ข้ายอมคำนับเขาเป็นอาจารย์เลย!”

หลี่เฉิงเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์

คำถามที่เขาจะถามตู้หรูฮุ่ยในภายหลังคือ หลักการของพัดลมไฟฟ้าคืออะไร

ถ้าตู้หรูฮุ่ยรู้หลักการของพัดลมไฟฟ้าได้โดยไม่มีอาจารย์สอน หลี่เฉิงเฟิงคงรู้สึกชื่นชมตู้หรูฮุ่ยและไม่เจ็บใจที่จะคำนับเขาในฐานะอาจารย์!

หลี่ยวนกล่าวต่อว่า “แต่หลานชาย ถ้าตู้หรูฮุ่ยถามเนื้อหาของสี่ตำราห้าคัมภีร์กับเจ้า เจ้าจะตอบกลับเช่นไร?”

“เรียนท่านปู่ อย่างที่ท่านพูดก่อนหน้านี้ ไหลกว๋อกงอ่านสี่ตำราห้าคัมภีร์มาตั้งแต่เด็ก แต่หลี่เฉิงเฟิงผู้นี้มีหรือจะกังวล? บางทีข้าอาจจะจำได้ดีกว่าเขาด้วยซ้ำ!”

“โอ้? ฮ่าฮ่า นี่หลานข้าเป็นเด็กเรียนเก่งหรือนี่? ฮ่าฮ่า แล้วข้าจะตั้งตารอการประลองระหว่างเจ้ากับไหลกว๋อกง!”

หลี่ยวนลูบเคราพลางหัวเราะลั่น

“หลานชาย ปู่ขอตัวกลับพระราชวังไท่จี๋ก่อน เจ้าทานให้อร่อย แล้วข้าจะกลับมาอีกทีตอนเที่ยง!”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านปู่ค่อย ๆ เดิน!”

“อื้ม ไม่เป็นไรหลานชาย!”

หลี่ยวนภูมิใจมากที่มีหลานชายที่น่ารักและซุกซนเช่นนี้

เมื่อหลานคนอื่น ๆ เห็นตน พวกเขาล้วนมีท่าทีเชื่อฟังทำตาม มีเพียงองค์ชายแปดที่ทำให้หลี่ยวนรู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่าความสุขในครอบครัวระหว่างปู่กับหลาน

สิ่งนี้ทำให้หลี่ยวนรู้สึกมีความสุขมาก

จากนั้นหลี่ยวนจึงวางมือไพล่หลังอีกครั้ง แล้วเดินวางมาดออกจากจวนเจิ้นอ๋อง

……

หลี่เฉิงเฟิงยังคงรับประทานอาหารเช้า ระหว่างกินก็ยังมองดูคนกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาในจวนเจิ้นอ๋องของเขา

พวกเขาขนย้ายเก้าอี้จำนวนหนึ่ง ซึ่งคาดว่าน่าจะมีไว้สำหรับหลี่ซื่อหมินกับขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก

ในสมัยโบราณ การประลองปัญหาเชาว์ถือเป็นสิ่งที่สำคัญมาก แม้แต่หลี่ซื่อหมินกับตู้หรูฮุ่ยก็ยังจัดการอย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นไม่นาน เด็กอีกกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในจวนเจิ้นอ๋อง

หลี่เฉิงเฟิงหมดคำพูด​เล็กน้อย คนพวกนี้คิดว่าจวนเจิ้นอ๋องของตนสามารถเดิน​เข้าออกได้ตามใจชอบ​งั้นรึ?

ด้วยเหตุนี้​หลี่เฉิงเฟิงจึงวางแผนว่าจะออกไปสั่งสอนเด็กเหล่านั้นเสียหน่อย

ในเวลานี้มีเด็กสามคนกำลังเดินตรงไปที่ห้องโถงของจวนเจิ้นอ๋อง

ในหมู่พวกเขามีเด็กผู้ชายสองผู้หญิงหนึ่ง เด็กผู้ชาย​ร่างอ้วนท้วม เด็กผู้ชาย​ร่างผอมบาง และเด็กผู้หญิง​หน้าตาสะสวย

อย่างไรก็ตาม​หลี่เฉิงเฟิงไม่ได้ไว้หน้า​พวกเขา​แต่อย่างใด​

“ใครให้เจ้าเข้ามา? ออกไปให้หหมด!”

เสียงคำราม​ของ​หลี่เฉิงเฟิงทำให้เด็กทั้งสามคนที่เข้ามาตกใจกลัว​ใน​ทันใด

เด็กชายผู้นำซึ่งโตกว่าป้องมือคำนับพลางกล่าวว่า ​“องค์​ชาย​แปด กระหม่อมมีนามว่าฉินหวายอวี้ บุตรชายของหูกว๋อกงฉินฉง มาขอคารวะ​องค์​ชาย​แปด​!”

“กระหม่อม​เป็นบุตรชายของหลูกว๋อกงเฉิงเหยาจิน นามว่าเฉิงจุน ขอคารวะองค์ชายแปดเช่นกัน!”

คนร่างผอมหน้าตาดีมีชื่อว่าฉินหวายอวี้ ลูกชายของฉินฉง

ส่วนเด็กอ้วนดำคนนั้นก็คือลูกชายของเฉิงเหยาจิน เฉิงจุน!

หลี่เฉิงเฟิงหัวเราะขึ้นทันทีแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ​ว่า “พวกเจ้าสองคนเป็นลูกของกว๋อกงหรอกหรือ? ยินดียินดี!”

“องค์ชายแปดสุภาพเกินไปแล้ว! วันนี้พวกเราสามคนตั้งใจมาขอเข้าเฝ้าองค์ชายแปดพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายแปดมาเมืองหลวงหลายวันแล้ว แต่พวกเราไม่เคยมาเยี่ยมเยียน ต้องขอประทานอภัยจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินเหยาอวี้อ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพมาก หลี่เฉิงเฟิงจึงพยักหน้าต้อนรับ

นอกจากนี้ ฉินเหยาอวี้กับเฉิงจุนเป็นเพียงเด็กอายุสิบสองสิบสามปีเท่านั้น

ทว่าน้ำเสียงกับกิริยาท่าทางของพวกเขาไม่ได้ดูเด็กเลย

แน่นอนว่าคนสมัยก่อนมักทำตัวแก่ก่อนวัยเป็นปกติอยู่แล้ว

“แล้วนี่ใคร?”

หลี่เฉิงเฟิงหันไปมองสาวน้อยขี้อายหน้าตาน่ารักอีกคนหนึ่ง

เห็นเพียงใบหน้าของอู่สวี่แดงจาง ๆ นางโค้งคำนับไปทางหลี่เฉิงเฟิงเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ทูลองค์ชายแปด หม่อมฉันชื่ออู่สวี่ อู่ซื่อเย่วเป็นพ่อของหม่อมฉันเพคะ!”

“โอ้ แม่นางอู่สวี่ไม่ต้องมากพิธี! คิดเสียว่ามาเยี่ยมบ้านสหายเถิด!”

“เพคะ อู่สวี่ขอบพระทัยองค์ชายแปด!”

อู่สวี่รูปลักษณ์งดงาม มีความเป็นกุลสตรี ทุกการเคลื่อนไหวเรียบร้อยถูกกาลเทศะ

จุ๊ ๆๆ บอกตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะอายุน้อยเกินไป หลี่เฉิงเฟิงคงรู้สึกกระชุ่มกระชวยเมื่อได้เห็นแล้ว

ไม่แปลกที่ข่าวลือในสมัยโบราณบอกว่าสตรีวัยสิบสองสิบสาม งามล่มเมือง สวยดั่งบุปผาจันทรา สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเลย

ข้าล่ะเกลียดที่ตัวเองอายุแค่หกขวบ แค่หกขวบเท่านั้น

ในใจหลี่เฉิงเฟิงสบถคำว่า ‘บัดซบ’ นับหมื่นครั้ง!

“เฮ้อ…”

หลี่เฉิงเฟิงถอนหายใจ

“เอ๊ะ… ไม่จริงใช่​ไหม? อู่สวี่? ทำไมชื่อนี้ฟังคุ้นหู​นัก?”

“บ้าไปแล้ว หรือว่าสาวน้อยคนนี้จะเป็นอนาคตฮองเฮาอู่เจ๋อเทียน? อะไรกันเนี่ย เป็นนางจริงเหรอ?”