มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 143

“ข้าซื้อทั้งหมด"

คำพูดของชิงเทียน ทำเอาหญิงสาวถึงกับชะงัก หินแต่ละก้อนมีราคาไม่ต่ำกว่าห้าล้านศิลาปราณ แน่นอนว่ายิ่งลูกค้าซื้อมากเท่าไหร่ เธอก็จะได้ส่วนแบ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

“ท...ทั้งหมดสิบห้าล้านศิลาปราณค่ะ"

ชิงเทียนจ่ายศิลาปราณให้หญิงสาว พร้อมกับเก็บหินทั้งสามชิ้นลงในแหวนมิติ หลังจากนี้เขาต้องใช้เวลาอีกหลายวันในการสร้างตราอสูร ซึ่งจำเป็นต้องใช้สมาธิมากเลยทีเดียว 

“ศิษย์พี่มู่ เจ้านั่นออกไปแล้ว" 

กลุ่มชายหนุ่มเดินตามชิงเทียนออกไปจากร้าน แม้ที่นี่จะเป็นย่านการค้าซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน แต่เพราะเป็นศิษย์ของสำนักมังกรศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาจึงไม่เกรงกลัวสิ่งใด

มู่เจียนฮั่ว คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม ด้วยอายุที่ยังไม่ถึงสองร้อยปี แต่เป็นถึงศิษย์ฝ่ายนอกลำดับที่สิบ อีกทั้งยังอยู่ในขอบเขตขั้นต้นระดับเก้า การถูกผู้บ่มเพาะที่ไม่มีแม้แต่สังกัดดูถูก เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด

มู่เจียนฮั่วและพรรคพวกพวก ตามสะกดรอยอยู่ห่างๆ ทว่า ผ่านไปเพียงแค่อึดใจเดียว พวกเขากลับคลาดสายตาจากชิงเทียน

‘รึว่ามันจะรู้ตัว?' มู่เจียนฮั่วขมวดคิ้ว พวกเขาสะกดรอยตามโดยปกปิดจิตสังหาร เป็นไปได้อย่างไรที่อีกฝ่ายจะไหวตัวทัน

“แยกย้ายกันไปค้นหาซะ" มู่เจียนฮั่วออกคำสั่ง เขาคิดว่าชิงเทียนอาจยังหนีไปไม่ไกลนัก จึงขึ้นไปยังที่สูงเพื่อค้นหา

เมืองสายธารมีขนาดใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา ประชากรภายในเมืองมีไม่ต่ำกว่าสิบล้านคน หากคลาดสายตาไปแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหาตัวชายหนุ่มคนนั้นพบ

“ศิษย์พี่มู่ ข้าเจอตัวมันแล้ว"

มู่เจียนฮั่วเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเห็นพนักงานพาชิงเทีบนเดินขึ้นไปชั้นบน ซึ่งนั่นหมายความว่า อีกฝ่ายต้องร่ำรวยอย่างแน่นอน 

“อยู่ที่ไหน…" มู่เจียนฮั่ว กล่าวยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ถูกคมดาบที่ลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงแทงเข้าที่กลางอก

“ตรงหน้าเจ้านี่ไง" 

ใบหน้าของชายคนดังกล่าว แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา หลังจากที่ชิงเทียนตัดผ่านมาถึงสองขั้น การสังหารเซียนขั้นต้นระดับที่้เก้า ไม่พอจะทำให้เขาเรียกเหงื่อได้เลยด้วยซ้ำ

อวัยวะภายในของมู่เจียนฮั่วถูกเผาเป็นจุล เลือดภายในร่างล้วนระเหยกลายเป็นไอ เป็นความทรมานก่อนตายที่น่าหดหู่ จริงอยู่ว่าชิงเทียนไม่ต้องการสร้างปัญหา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะปล่อยให้ศัตรูกลับไปทั้งที่ยังมีชีวิต

ชิงเทียนก้มลงไปเก็บแหวนมิติจากศพของมู่เจียนฮั่ว ก่อนจะเปลี่ยนใบหน้าเพื่อแทรกซึมไปกับฝูงชน

จากนั้นไม่นาน กลุ่มของมู่เจียนฮั่วต่างก็เสียชีวิตอย่างปริศนา เส้นเลือดสีดำที่ปรากฏบนร่างกายของศพ เป็นผลมาจากการที่ชิงเทียนลองปรับแต่งพิษของเผ่าปีศาจ ให้อยู่ในรูปของเหลวที่จะไม่ทำปฏิกริยากับอากาศ โดยอาศัยความรู้ทางเคมี ต้องขอบคุณวิทยาศาสตร์ ที่ทำให้เขาสามารถทลายขีดจำกัดความรู้ของตนเอง

“ไม่คิดเลยว่าการใช้ปลอกแขนไร้ลักษณ์ ร่วมกับพิษของเผ่าปีศาจ จะได้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งเช่นนี้" ชิงเทียนรีบหนีจากที่เกิดเหตุ การที่ศิษย์ของสำนักใหญ่เสียชีวิต ย่อมต้องมีความวุ่นวายตามมาอย่างแน่นอน

*************************

“ตายหมดทุกคน!!?" 

ชายชราแทบไม่เชื่อหูตนเอง ศิษย์ที่ฟูมฟักมาตั้งแต่เข้าร่วมสำนักจนใกล้จะขึ้นเป็นศิษย์ฝ่ายใน กลับต้องมาตายโดยที่ยังไม่รู้ตัวคนร้ายเลยด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขาหัวเสียมากที่สุดไม่ใช่การเสียชีวิตของมู่เจียนฮั่ว แต่เป็นสิ่งที่อยู่ในแหวนมิติวงนั้นต่างหาก

“เจ้าจะไปไหน หลี่จูเหลิน" 

ยังไม่ทันที่ชายชราจะก้าวพ้นจากประตูของสำนัก เขาก็ถูกชายขี้เมายืนขวางทางไว้ แรงกดดันที่แผ่ออกมา แทบจะทำให้ผมหงอกของเขาหลุดร่วงเลยทีเดียว 

“ผ...ผู้อาวุโสเหมี่ยว ข้าได้ยินว่าศิษย์ที่ไปทำธุระด้านนอกถูกสังหาร จึงอยากจะออกไปหาตัวคนร้ายด้วยตนเอง" 

“นั่นเป็นหน้าที่ของผู้คุมกฏของสำนัก เมื่อครู่ข้าพึ่งได้รับคำสั่งเรียกประชุมจากผู้อาวุโสใหญ่ เพราะฉะนั้น เจ้าจงไปบอกให้ผู้อาวุโสฝ่ายนอกทุกคนไปที่ห้องประชุมซะ"

หลี่จูเหลินรู้สึกราวกับถูกผลักภาระมาให้ หากย้อนกลับไปดูพฤติกรรมของเหมี่ยวกวางไห่ผ่านมา แทบจะไม่มีใครในสำนักเคารพชายคนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ทว่า เนื่องจากเหมี่ยวกวางไห่ เป็นผู้อาวุโสฝ่ายในที่แข็งแกร่งที่สุด เขาจึงต้องทำตามคำสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

***************************

ชิงเทียนหมกตัวในโรงเตี๊ยมเป็นอาทิตย์ เพื่อสะกัดหินมิติอสูรเพียงแค่ก้อนเดียว ก่อนจะได้แผ่นหินที่กระทัดรัด 

“เหมือนสมาร์ทโฟนเลยแฮะ" ชิงเทียนหวนนึกถึงเทคโนโลยีจากโลกใบเดิม แม้ที่นี่จะมีหยกสื่อสารเช่นกัน แต่ก็ไม่สามารถนำไปเทียบกับสมาร์ทโฟนได้ 

ชายหนุ่มก็สลัดความคิดในหัวทิ้ง การจะนำอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาใช้ในแดนเซียน จำเป็นต้องมีแหล่งพลังงาน ไปจนถึงเสาสัญญาณและดาวเทียม แน่นอนว่าชิงเทียนคงไม่มีเวลาศึกษาเรื่องพวกนี้ 

“เดียวสิ...ถ้าเป็นปืนที่ใช้ปราณธาตุเป็นพลังงานล่ะ" ชิงเทียนเริ่มจิตนาการถึงกองทัพที่ใช้ปืนยิงถล่มศัตรู แน่นอนว่าอาวุธอย่างหน้าไม้หรือธนู ย่อมกลายเป็นขยะในทันที 

ความคิดนี้เป็นสิ่งที่พอจะทำได้ อย่างไรซะ ตอนที่สู้กับจูเชวี่ยเขาก็เคยใช้ปราณอัสนี จำลองการทำงานของปืนแม่เหล็กไฟฟ้ามาแล้ว แต่ทว่า เนื่องจากเขามีสิ่งสำคัญกว่าต้องทำ เรื่องนี้จึงควรเป็นแผนสำหรับในอนาคต อีกทั้งคนในนิกายยังน้อยเกินกว่าจะเรียกว่ากองทัพ 

ชิงเทียนใช้คมมีดสลักอัคขระลงบนแผ่นหิน อักษรโบราณเหล่านี้ จำเป็นสำหรับการสร้างเครื่องราง เทียบเท่ากับเลือดที่หล่อเลี้ยงร่างกาย หากเปรียบกับสิ่งของบนโลก ก็คงคล้ายกับแผงวงจรไฟไฟ้า อย่างไรก็ตาม การจดจำอักษรทั้งหมดเป็นเพียงทักษะขั้นพื้นฐานเท่านั้น เพราะใจความสำคัญของศาสตร์นี้ก็คือการจัดเรียงลำดับตัวอักษรให้ทำงานสอดคล้องกัน

หลังจากที่เพ่งสมาธิราวสองชั่วยาม ในที่สุดตราอสูรก็เสร็จสมบูรณ์ พื้นที่ภายในกว้างกว่าหลายร้อยจั้ง น่าจะทำให้เหลยหยี่ร์อยู่ได้อย่างสบาย 

ชิงเทียน ไม่ได้สนใจแหวนมิติของมู่เจียนฮั่วมากนัก แต่หลังจากที่ได้เห็นป้ายระบุสังกัด เขาก็พึ่งจะรู้ว่าชายหนุ่มที่ตนเองสังหารไป คือศิษย์ของสำนักมังกรศักดิ์สิทธิ์

แม้จะได้รู้ความจริง ชิงเทียนก็ไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด เนื่องจากฝ่ายนั้นต้องการเป็นศัตรูกับเขาเอง 

“หืม?" ชิงเทียนทำหน้าฉงน ก่อนจะนำจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ แม้จะทีรูปแบบปิดผนึกไว้หลายชั้น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญที่แม้จริง รูปแบบเหล่านี้กลับถูกทำลายโดยการวาดมือเพียงไม่กี่ครั้ง

ชิงเทียนอ่านดูเนื้อหาภายในก็พบว่า ผู้อาวุโสฝ่ายนอกหลี่จูเหลิน เป็นสายของเจ้าเมืองที่แฝงตัวมา 

‘หรือบางทีความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย อาจเป็นเพียงแค่ฉากหน้าเท่านั้น' ชิงเทียนคิด แม้เรื่องนี้ชายหนุ่มจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง แต่เขาก็สามารถนำข้อมูลนี้ไปใช้ประโยชน์ในอนาคต

ชิงเทียนเดินทางออกจากเมืองเพื่อไปพบกับเหลยหยี่ร์ หากไม่ได้ฝังผนึกสลายจิต เขาคงไม่ปล่อยให้วิหคอัสนีโบยอย่างอิสระ เพราะต่อให้อยู่คนละทวีป เขาก็สามารถสังหารเหลยหยี่ร์ได้อยู่ดี

“ดูเจ้าแข็งแกร่งขึ้นนะ"

ในตอนที่พบกันครั้งแรก เหลยหยี่ร์เป็นเซียนขั้นกลางระดับหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าเธอจะตัดผ่านขอบเขต หลังผ่านไปเพียงไม่กี่อาทิตย์ 

‘ใครจะไปตัดถึงสองระดับในคราวเดียวแบบเจ้ากันล่ะ' เหลยหยี่ร์กล่าวประชด เทียบกับสัตว์ประหลาดอย่างชิงเทียน เธอคงเป็นแค่ลูกนกที่กำลังหัดบิน 

ชิงเทียนเมินคำพูดของเหลยหยี่ร์ ก่อนจะนำตราอสูรออกมาจากแขนเสื้อ “ข้าเตรียมทรัพยากรบ่มเพาะไว้ให้แล้ว ตามที่สัญญาไว้ ต่อให้ข้าเรียกเจ้าในตอนที่กำลังบ่มเพาะ เจ้าก็ห้ามปริปากบ่นโดยเด็ดขาด"

เหลยหยี่ร์ สามารถซึมซับปราณธาตุและสมุนไพรได้โดยตรง อีกทั้งเนื้อของสัตว์อสูรก็ยังหาซื้อได้ทั่วไปตามท้องตลาด ทำให้การเลี้ยงอสูรเซียน ไม่ได้ทำให้ชิงเทียนรู้สึกลำบากเลยแม้แต่น้อย

‘ถึงจะเจ้าเล่ห์ไปหน่อย แต่เจ้าก็เป็นคนรักษาคำพูดล่ะนะ' 

ร่างของเหลยหยี่ร์ กลายเป็นเส้นแสงพร้อมดับพุ่งเข้าไปในมิติอสูร โดยไม่รอให้ชิงเทียนมีโอกาสได้โต้แย้ง

-------------------------------