ย้อนกลับมาเป็นสตรีมเมอร์ในยุค 70

คุยกันสักนิด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 18

กัวซือเยว่จ้องมองไปที่เมิ่งจือหลันด้วยแววตาเป็๲ประกาย เพราะว่าทิศทางที่อีกฝ่ายเดินออกมานั้นเป็๲ตลาดมืดที่ชาวบ้านอย่างเธอก็รับรู้ แต่เป็๲เพราะเธอไม่๻้๵๹๠า๱เสี่ยงชีวิตเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตลาดมืดแห่งนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่เคยเข้าไปเยือนมันเลยสักครั้งเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช้ว่าครอบครัวกัวของเธอจะไม่เคยเข้าไปเยือนมัน เพราะถ้าหากไม่ทำแบบนั้น ครอบครัวกัวของเธอก็คงจะต้องอดยากเหมือนกับชาวบ้านคนอื่นๆ อย่างแน่นอน

“นั่นมันเมิ่งจือหลันไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอถึงได้ใจกล้าเข้าไปในตลาดมืดกัน”

ถานลู่เฟยหันไปยังทิศทางที่เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเห็นร่างของเมิ่งจือหลันกำลังเดินออกมาจากตลาดมืดอย่างที่เพื่อนของเธอบอกกล่าว ซึ่งแน่นอนว่าถานลู่เฟย๻้๵๹๠า๱ที่จะจัดการกับเมิ่งจือหลันคนนี้ เพื่อแก้แค้นที่อีกฝ่ายต่อว่าเธอและเพื่อนของเธอก่อนหน้านั้นนั่นเอง

ซึ่งแน่นอนเมื่อถานลู่เฟยหันไปเห็นทหารแดงซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนสักเท่าไหร่ เธอก็รีบยกยิ้มขึ้นมาด้วยความดีใจ เพราะว่าสิ่งนี้จะสามารถทำให้เธอสามารถแก้แค้นเมิ่งจือหลันได้

“ซือเยว่ ฉันว่าเธอรีบเข้าไปดักเมิ่งจือหลันเอาไว้ดีกว่า ฉันเห็นทหารแดงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เดี๋ยวฉันจะรีบวิ่งไปหาพวกเขา หลังจากนั้นฉันจะพาพวกเขาไปตรวจค้นเมิ่งจือหลัน ในเมื่อเธอออกจากตลาดมืดมาแบบนั้น ถ้าหากเธอเข้าไปขายของภายในตัวของเธอจะต้องมีเงินจำนวนมากติดตัวอยู่อย่างแน่นอน หรือถ้าหากเธอเข้าไปซื้อของ ตะกร้าด้านหลังของเธอก็ต้องใส่ข้าวของที่เธอซื้อเอาไว้แน่ และเมื่อถึงเวลานั้น พวกทหารแดงจะต้องจัดการกับเมิ่งจือหลันอย่างแน่นอน”

ใบหน้าของกัวซือเยว่ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างชอบใจ ยิ่งคิดว่าเมิ่งจือหลันจะต้องถูกทหารแดงจับกุมตัวไปค่ายเพื่อปรับทัศนคติแล้ว กัวซือเยว่ก็รู้สึกยินดีมากขึ้นไปกว่าเดิม และถ้าหากครอบครัวของอีกฝ่ายรับรู้เ๱ื่๵๹ราวเหล่านี้ขึ้นมาก็ต้องร้อนใจอย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นแม่ของเธอก็จะต้องรู้สึกยินดีและภูมิใจที่เธอสามารถแก้แค้นคืนให้เป็๲แน่ และสถานะภายในบ้านของเธอก็จะยิ่งสูงมากขึ้นไปอีก

‘เมิ่งจือหลัน ครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่ เธอจะต้องได้รับโทษที่แม่ของเธอกล้าแย่งคุณเสิ่นไปจากแม่ของฉัน’

“ได้สิ เธอก็รีบไปรีบมาละ”

หลังจากที่มองแผ่นหลังของถานลู่เฟยวิ่งตรงไปยังทิศทางของทหารแดงแล้วนั้น กัวซือเยว่ก็หันไปหาเพื่อนสนิทอีกคนของเธอที่อยู่ข้างกาย

“พวกเรารีบเข้าไปดักเมิ่งจือหลันกันเถอะ ครั้งนี้พวกเราจะต้องจัดการเธอได้อย่างแน่นอน”

หวังซูอี้รู้สึกยินดีเช่นเดียวกันกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอ เพราะว่าเธอก็เป็๲อีกคนหนึ่งที่ไม่ชื่นชอบเมิ่งจือหลัน ทั้งด้วยฐานะและการใช้ชีวิตของอีกฝ่าย รวมไปถึงใบหน้าที่งดงามของเมิ่งจือหลันอีกด้วยที่เธอไม่พอใจ เพราะดูเหมือนว่าสิ่งดีงามต่างๆ จะไปรวมอยู่กับเมิ่งจือหลันเพียงคนเดียวเท่านั้น

‘เมิ่งจือหลัน ฉันอยากเห็นใบหน้าตอนตกต่ำของเธอจริงๆ’

ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของหญิงสาวทั้งสามคนนั้นอยู่ในสายตาของเมิ่งจือหลัน แต่เธอก็ไม่ได้รีบปั่นจักรยานหนีไปแต่อย่างใด เพราะถ้าหากเธอทำแบบนั้น อีกฝ่ายจะต้องพาทหารแดงไปที่หมู่บ้านเฟิงหยวนเป็๞แน่ และเมื่อถึงตอนนั้นครอบครัวลู่จะต้องรู้สึกเป็๞ห่วงเธออย่างแน่นอน

ดังนั้นสิ่งที่เมิ่งจือหลันทำในตอนนี้ก็คือการเก็บข้าวของต่างๆ เข้าไปไว้ในระบบเสียก่อน ส่วนที่เหลือในตะกร้าของเธอตอนนี้ ก็มีเพียงอาหารที่เธอนำมาจากบ้านของเธอเพียงเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าด้วยของที่มีอยู่เล็กน้อยอย่างนี้ ถึงยังไงทหารแดงก็ไม่สามารถจับกุมเธอไปปรับทัศนคติได้อย่างแน่นอน

“ฉันก็ว่าแล้วทำไมวันนี้ถึงไม่เห็นเธอไปที่หมู่บ้านเฟิงหยวนแต่เช้า เพราะเธอมาเดินเล่นอยู่ที่นี่เอง” กัวซือเยว่รีบเดินไปดักหน้าเมิ่งจือหลันเอาไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองตรงไปที่อีกฝ่ายด้วยความพอใจ เพราะว่าวันนี้จะเป็๞วันที่เธอมีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้

“หลบไปซะ ถึงยังไงพวกเราก็ไม่ได้สนิทกัน อีกอย่างฉันจะรีบไปหาตากับยายของฉันด้วย”

เมิ่งจือหลันจ้องมองหญิงสาวทั้งสองคนตรงหน้าด้วยแววตาราบเรียบ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าอีกฝ่าย๻้๪๫๷า๹สิ่งใด แต่เธอก็ไม่คิดที่จะแสดงให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเธอรู้ความ๻้๪๫๷า๹ของอีกฝ่าย เพราะเธอยังคงแสดงท่าทางร้อนรนให้อีกฝ่ายได้เห็นอยู่นั่นเอง

กัวซือเยว่รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมากไปกว่าเดิม เมื่อเธอได้เห็นท่าทางร้อนรนของอีกฝ่าย และเธอเชื่อว่าครั้งนี้เธอจะต้องทำให้เมิ่งจือหลันต้องถูกทหารแดงจับกุมตัวไปได้อย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นทั้งครอบครัวเสิ่นและครอบครัวลู่ก็จะต้องรู้สึกเ๯็๢ป๭๨ใจอย่างแน่นอน

“จะรีบไปไหนกันจือหลัน พอดีว่าฉันกับเพื่อนไม่ได้เข้ามาในตำบลนี้นานแล้ว ก็เลยอยากจะแวะทานข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ ไม่รู้ว่าเธอพอจะแนะนำร้านอาหารของรัฐให้กับพวกเราหน่อยได้ไหม”

“นั่นสิจือหลัน พวกฉันยังไม่เคยไปทานอาหารที่ร้านอาหารของรัฐเลย เธอคงจะไม่ใจร้ายกับพวกเราใช่ไหม” หวังซูอี้รีบพยักหน้าอย่า่งเห็นด้วยกับคำพูดของกัวซือเยว่ในทันที เพราะเธอเกรงกลัวว่าเมิ่งจือหลันจะจากพวกเธอไปเสียก่อน ถึงยังไงวันนี้เธอก็ต้องทำให้เมิ่งจือหลันตกต่ำให้ได้ เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงจะเ๯็๢ป๭๨ใจเป็๞แน่ อีกทั้งเธอยัง๻้๪๫๷า๹เอาคืนอีกฝ่ายเช่นเดียว ดังนั้นในตอนนี้หวังซูอี้ภาวนาให้ถานลู่เฟยพาทหารแดงเ๮๧่า๞ั้๞มาเสียที

“พวกเธอนี้ยังไงกัน ปกติก็มักจะหาเ๹ื่๪๫ฉันอยู่เสมอ วันนี้คิดอะไรถึงได้ทำตัวเป็๞มิตรแบบนี้” เมิ่งจือหลันอยากจะหัวเราะเยาะอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน

แต่ก่อนที่พวกเธอทั้งสามคนจะได้พูดคุยกันต่อ เสียง๻ะโ๠๲ของใครบางคนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน ซึ่งแน่นอนต่อให้เมิ่งจือหลันไม่ได้หันหลังกลับไปมอง เธอก็รู้ดีว่าเสียงที่ดังขึ้นมานั้นจะต้องเป็๲เสียงของทหารแดงที่กลุ่มของกัวซือเยว่ไปตามตัวมาเพื่อจับกุมเธอ

“ไหน ใครมีความกล้าถึงขนาดเข้าไปซื้อขายสินค้าในตลาดมืด” มู่หยางรีบเดินตรงมายังทิศทางของหญิงสาวทั้งสามคนยืนอยู่ ตามที่เขาได้รับคำบอกเล่ามาจากหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้าไปรายงานกับเขา ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งได้เข้าไปซื้อขายสินค้าในตลาดมืด ซึ่งเป็๲การกระทำที่ผิดกฎหมายอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นมู่หยางจึงได้เดินนำเพื่อนทหารแดงด้วยกันและติดตามอีกฝ่ายมายังผู้หญิงที่มีประเด็น

“สหายคนไหนชื่อเมิ่งจือหลัน รีบแสดงตัวให้พวกเราทราบเดี๋ยวนี้” มู่หยางจ้องมองไปที่หญิงสาวทั้งสามคนทั้งหน้าด้วยใบหน้าที่ดุดัน เพราะเขา๻้๵๹๠า๱ที่จะวางอำนาจเพื่อให้ผู้หญิงคนดังกล่าวเกิดความหวาดกลัวและบอกความจริงทุกอย่างออกมา

“ฉันเองค่ะ แต่ฉันไม่ได้เข้าไปในตลาดมืดนะคะ” เมิ่งจือหลันจอดจักรยานของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนที่เธอจะหันไปทักทายทหารแดงทั้งสามคนด้วยท่าทางนอบน้อม

“ถ้าหากพวกคุณไม่เชื่อ สามารถค้นตะกร้าด้านหลังของฉันได้เลยนะคะ สิ่งที่ฉันพกมามีแค่อาหารและเค้กพุทราที่ครอบครัวของฉันปรุงเอาไว้ เพื่อนำมันไปมอบให้กับครอบครัวฝั่งแม่ของฉันที่หมู่บ้านเฟิงหยวนเท่านั้น”

กัวซือเยว่ได้ยินแบบนั้นก็ดวงตาเป็๲ประกาย เพราะว่าเธอ๻้๵๹๠า๱ลากครอบครัวเมิ่งและครอบครัวลู่ให้จมลงไปพร้อมกับเมิ่งจือหลันเช่นเดียวกัน ดังนั้นกัวซือเยว่จึงรีบปรับสีหน้าของตัวเองให้มีความอ่อนโยนและน่าสงสาร

“จือหลัน เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ ฉันไม่คิดเลยว่าการที่เธอนำอาหารและข้าวของมาให้กับครอบครัวฝั่งแม่ของเธอ จะเป็๲เพราะว่าเธอเข้าไปซื้อขายสินค้าในตลาดมืดแบบนี้”

“ฉันก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมครอบครัวของเธอถึงได้กินดีอยู่ดีแบบนี้ ที่แท้เธอก็ลักลอบเข้าไปซื้อขายของในตลาดมืดนั่นเอง เมิ่งจือหลันเธอจะทำให้หมู่บ้านเฟิงหยวนของพวกเราต้องเดือดร้อนไปกับเธอด้วยนะ เธอกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน” หวังซูอี้มองไปที่เมิ่งจือหลันด้วยความผิดหวัง

ถานลู่เฟยเดินเข้าไปหาเมิ่งจือหลันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะสบสายตาอีกฝ่ายด้วยอาการอึกอักเล็กน้อย ซึ่งแน่นอนว่าท่าทางของถานลู่เฟยย่อมทำให้ชาวบ้านที่อยู่บริเวณรอบๆ ต่างก็มองด้วยความสงสาร

“จือหลัน ฉะ...ฉันขอโทษด้วยนะที่ต้องไปรายงานทหารแดงแบบนี้”

“แต่...เธอคงจะเข้าใช่ฉันใช่ไหม ฉันไม่๻้๵๹๠า๱ให้เ๱ื่๵๹ราวมันบานปลายจนทำให้หมู่บ้านเฟิงหยวนของพวกเราต้องเดือดร้อนไปด้วย ท่าหากว่าเธอถูกจับตัวได้ในตลาดมืด เมื่อถึงเวลานั้นทหารแดงจะต้องมาตรวจสอบที่หมู่บ้านของพวกเรา ถึงแม้ว่าคนในหมู่บ้านจะไม่รู้เห็นอะไรด้วยกับการกระทำของเธอ แต่ทุกคนก็จะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน ดังนั้นที่ฉันทำแบบนี้ ก็เพราะไม่๻้๵๹๠า๱ให้เธอสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นนะ”

เมิ่งจือหลันจ้องมองหญิงสาวทั้งสามคนตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันกลับไปให้ความสนใจกับทหารแดงตรงหน้า ซึ่งแน่นอนว่าเธอยังคงแสดงท่าทางเหมือนเช่นปกติ ไม่มีอาการหวาดกลัวแต่อย่างใด

“ฉันยินดีให้พวกคุณตรวจสอบตะกร้าของฉันค่ะ” เมิ่งจือหลันผลักตะกร้าของตัวเองให้ออกไปด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของเธอทำให้กัวซือเยว่ ถานลู่เฟยและหวังซูอี้ทำได้เพียงแค่หันไปมองตากันด้วยความผิดปกติ เพราะถ้าหากอีกฝ่ายกระทำความผิดขึ้นมาคงจะไม่กล้าให้ทหารแดงเหล่านี้ค้นตะกร้าของตัวเองอย่างแน่นอน และด้วยความคิดก็ทำให้พวกเธอทั้งสามคนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเช่นเดียวกัน เพราะถ้าหากทหารแดงได้ค้นตะกร้าตรงหน้าแล้ว และไม่สามารถเอาผิดอีกฝ่ายได้ คนที่จะต้องเดือดร้อนก็คงจะเป็๲พวกเธอทั้งสามคน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++