บันทึกวิถีเซียนกระบี่แสวงพ่าย

บทที่ 55 สถานที่ฝึกจิตใจ หอบุปผาเมามาย

หลี่กวนฉีรู้สึกเพียงแค่สนุกดี ไม่คิดว่าท่านาวาเมฆหมินหนิงเล็กๆ  นี่จะวุ่นวายถึงเพียงนี้

เพียงแค่จากกลุ่มคนเมื่อครู่นี้

ขโมย สายสืบ นักพนัน นักต้มตุ๋น คนทุกชนชั้นแทบจะรวมตัวกันพร้อมหน้า

หากเป็นคนซื่อๆ มาที่นี่ คงถูกปอกลอกจนเหลือแต่ตัวเปล่าแล้ว

ร้านค้าและแผงลอยข้างๆ ก็ไม่ใช่พวกที่จะยอมเสียเปรียบ

ขณะนั่งบนนาวาเมฆ หลี่กวนฉีมองเมฆาลอยผ่านข้างกาย ทะลุผ่านชั้นเมฆไปเป็นทัศนียภาพอันงดงาม

แสงตะวันสาดส่องบนผืนเมฆ ดูราวกับมหาสมุทรสีทอง มองไม่เห็นสุดขอบฟ้า

ไกลออกไปยังพบนาวาเมฆลำอื่นๆ แล่นผ่าน

ขณะนี้นาวาเมฆอยู่สูงจากพื้นดินถึงพันจั้ง หลี่กวนฉีซึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้หนังสัตว์ยิ่งปรารถนาที่จะบินด้วยกระบี่ยิ่งขึ้นอีก

สถานที่นี้ห่างจากเมืองวั่งเยว่ ต้องใช้เวลาเดินทางเรือหนึ่งวันเต็ม ยามฟ้ามืดก็จะถึงพอดี

ตอนนี้นายเรือก็เริ่มเก็บค่าโดยสารแล้ว

ไม่แพง แต่ก็ไม่ถูก

หินวิญญาณระดับต่ำแปดก้อนถ้วน

ทุกคนจ่ายหินวิญญาณอย่างว่าง่าย หลี่กวนฉีก็หยิบหินวิญญาณออกมาเช่นกัน

ใครจะรู้ว่านายเรือหน้าตาบึ้งตึงนั่นกลับมาโค้งคำนับต่อหน้าหลี่กวนฉี

เอ่ยเบาๆ ว่า "ท่านเอ๋ย ครั้งนี้ท่านไม่ต้องจ่าย ถือเสียว่าผูกมิตร ข้าแค่พาท่านไปเที่ยวหนึ่งเท่านั้น"

คำพูดนั้นสุภาพมาก หลี่กวนฉีก็ยิ้มน้อยๆ แล้วเก็บหินวิญญาณกลับไป

เขาหยิบขวดหยกเล็กๆ ออกมา ยัดใส่มือนายเรือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

"ผงก่อปราณหนึ่งขวด เจ้าและข้าไม่ติดค้างกัน"

เดิมทีนายเรือยังคิดปฏิเสธ แต่พอได้ยินว่าในขวดหยกนั้นเป็นผงก่อปราณก็รีบยัดมันเข้าไปในแขนเสื้อทันที

กล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า "ได้เลยขอรับ ท่านพักผ่อนเถิด หากมีธุระใดก็เรียกข้าได้เลยนะขอรับ"

หลี่กวนฉีหัวเราะหยันในใจ เป็นที่ชัดเจนว่าหลังจากนายเรือผู้นี้รู้ฐานะของเขาแล้ว ก็อยากจะมาผูกมิตรด้วย

หากมีความสัมพันธ์กับสำนักกระบี่ต้าเซี่ย ต่อไปภายหน้าที่ปราการหมินหนิงก็คงไม่มีใครกล้าแย่งธุรกิจกับเขาแล้ว

"แผนการเช่นนี้ กระทั่งคนตาบอดอย่างข้าก็ยังได้ยิน"

ไม่นาน นายเรือก็จัดเตรียมผลไม้และขนมมาให้หลี่กวนฉีเป็นพิเศษ

อีกฝ่ายเป็นคนรู้ความ เมื่อรับผงก่อปราณไปแล้วก็ไม่กล้าคิดอะไรมากไปกว่านั้น

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกฎเกณฑ์อันไม่เป็นลายลักษณ์อักษรในยุทธภพ

หากรับของเขาไปแล้วยังคิดอาศัยชื่อเสียงกันอีก ก็ต้องชั่งน้ำหนักตัวเองให้ดีว่าจะรับมือกับการชำระบัญชีของเขาหลี่กวนฉีได้หรือไม่

ราตรีกาลย่างกรายมาเยือน

นาวาเมฆจอดเทียบท่าที่ท่าเรืออันสว่างไสวด้วยแสงไฟ

หลี่กวนฉีเดินลงจากนาวาเมฆ ประสานมือให้กับนายเรือเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก

เมื่อเงยหน้ามองไป พบว่าท่าเรือวั่งเยว่นี้คึกคักเป็นพิเศษ นาวาเมฆทั้งน้อยใหญ่ต่างเรียงรายยาวเหยียด

มีพ่อค้าวาณิชมากมายสัญจรไปมา ตลาดแห่งนี้มีสตรีอยู่มาก ร้านค้าส่วนใหญ่ขายผ้าไหมและผ้าแพร

หลี่กวนฉีสะพายหีบกระบี่ขนาดใหญ่ สวมชุดขาวทั้งตัว ประกอบกับใบหน้าอันหล่อเหลานั้น ก็ดึงดูดสายตาของหญิงสาวมากมาย

เพียงแต่ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์คู่นั้น ทำให้ผู้คนมากมายต้องส่ายหน้าถอนหายใจครู่หนึ่ง

คู่เนตรจิ้งจอกงามดั่งดอกท้อ ขนตายาวเรียว

ทุกการเคลื่อนไหว ก็ประหนึ่งดึงดูดใจของผู้คนละลิ่วลอยไปได้

หญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังปักผ้าอยู่ในร้าน พลันร้องโอ๊ยออกมา

ก้มลงเห็นนิ้วมือมีเลือดไหล แต่ยังคงเหลียวชะเง้อมองหาเงาร่างของชายผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตามยามนี้ หลี่กวนฉีได้เดินลงมาจากท่าเรือและเข้ามาในเมืองวั่งเยว่แล้ว

"ขนมเหลียงเกาสามอีแปะ~ ขนมเหลียงเกาชามละสามอีแปะ"

"ขนมเปี๊ยะงาจ้าขนมเปี๊ยะงา..."

"บะหมี่เป็ดตุ๋น~~ บะหมี่เป็ดตุ๋น~ บะหมี่เป็ดตุ๋นร้อนๆ ควันฉุยๆ เลยจ้า~~"

"..."

เสียงร้องขายของพ่อค้าแม่ค้าริมถนนดังไม่ขาดสาย ผู้คนบนถนนแออัดยัดเยียด

ถนนกว้างถึงสามจั้งเต็มไปด้วยผู้คน ร้านค้าสองข้างทางมีอย่างน้อยสองชั้น

ถนนที่สว่างไสวด้วยแสงไฟคึกคักเกินธรรมดา อาคารบ้านเรือนโบราณและคูคลองสองข้างทางทำให้หลี่กวนฉีรู้สึกแปลกตาไม่น้อย

หากคิดจะไปยังร้านค้าริมทาง ต้องข้ามสะพานทางเดินที่ทอดข้ามคลองเล็กๆ หลายแห่ง

ในคลองยังมีเรือบุปผาล่องอยู่มากมาย บางครั้งก็มีเสียงขับกลอนร้องเพลงดังมา หรือไม่ก็เสียงหัวเราะคิกคักของสตรี

หลี่กวนฉียิ้มน้อยๆ พลางพึมพำเบาๆ ว่า "ช่างเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้คนจริงๆ"

ทันใดนั้น หลี่กวนฉีก็นึกบางสิ่งขึ้นได้ หลังจากสอบถามเส้นทางแล้วก็มุ่งหน้าไปยังที่นั่นทันที

ระหว่างทาง หลี่กวนฉีเดินอย่างองอาจ เขาถึงกับแวะไปที่หอร้อยสมบัติในเมืองเพื่อแลกเปลี่ยนเงินทองจำนวนมาก

เงินมองอันหนักอึ้งทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง คราวนี้แหละ!

เขาจะต้องไปสัมผัสกับสถานที่อันลึกลับยิ่งกว่ามหาเต๋าที่ท่านปู่เคยเล่าไว้ให้ได้เลย!

ระหว่างทาง หญิงสาวหน้าตาน่ารักยิ่งคนหนึ่งเดินสวนทางมา สายตาของนางมิเคยละจากใบหน้าของเขาเลย

เมื่อเดินเข้ามาใกล้ นางก็พลันสะดุดและล้มเอียงไปทางหลี่กวนฉี

"ว้าย~"

หลี่กวนฉีไม่ทันคิดอะไร ก็กระโดดหลบออกห่างไปหลายก้าว

ตุ้บ...

หญิงสาวล้มลงบนพื้น สีหน้าแสดงความเจ็บปวด นางอดไม่ได้ที่จะตะโกนไปทางเงาด้านหลังของหลี่กวนฉี "เจ้าหลบอะไรนักหนา เดินเร็วเช่นนั้น มีธุระอะไรหรือ!"

เสียงนุ่มนวลดังขึ้นอย่างช้าๆ "มีธุระสิ ไปฟังเพลงที่หอนางโลม"

ทิ้งให้หญิงสาวหน้าตะลึง ขบฟันขาวเล็กน้อย!

"เจ้า… เจ้าลูกเต่า!"

ในเมือง ที่หอบุปผาเมามาย

หลี่กวนฉีเพิ่งหยุดฝีเท้า แต่ยังไม่ทันตั้งหลักยืนได้ก็ถูกหญิงงามสี่นางดึงเข้าไปในโรงเตี๊ยม

"โอ้โฮ~ คุณชายหน้าไม่คุ้นเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกที่มาหรือ? หญิงผู้น้อยชื่อชิงเหอนะ"

"คุณชายช่างหล่อเหลานัก เพิ่งมาเมืองวั่งเยว่ครั้งแรกหรือเจ้าคะ?”

"ร่างกายช่างแข็งแรงจริงๆ… คุณชาย วันนี้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านโดยไม่คิดเงินดีหรือไม่”

ตั้งแต่หลี่กวนฉียืนนิ่งจนเข้าประตูมาไม่ทันถึงสามจั้ง เขาก็รู้สึกว่าตนเองถูกมือเหล่านี้ลูบไล้ไปเกือบทั่วร่างแล้ว

หลี่กวนฉีหลับตาลงเบาๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า "ไม่แปลกใจเลยที่ท่านปู่มักกล่าวเสมอว่าโลกียวิสัยนั้นทำให้จิตใจวุ่นวาย แต่สถานที่เช่นนี้กลับเป็นที่ฝึกฝนจิตใจได้ดีที่สุด"

"วันนี้ ข้าจะลองลิ้มรสความทุกข์จากการฝึกฝนจิตใจนี้เสียหน่อย!"

เมื่อก้าวเข้าสู่หอบุปผาเมามาย ภายในโถงใหญ่นั้นช่างอึกทึกครึกโครมยิ่งนัก

หลี่กวนฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงสาวนามชิงเหอที่อยู่เคียงข้างก็เข้าใจในทันที นางกระซิบเบาๆ ว่า "หากท่านรู้สึกว่าที่นี่วุ่นวายเกินไป ห้องเล็กที่ชั้นสองเงียบสงบกว่ามาก เพียงแต่ต้องจ่ายเงินเพิ่มสักหน่อยนะเจ้าคะ"

"ส่วนห้องรับรองชั้นสาม เหมาะสำหรับการพูดคุยเป็นการส่วนตัวมากกว่าเจ้าค่ะ"

หลี่กวนฉียิ้มน้อยๆ คิดไม่ถึงว่าหญิงผู้นี้จะมีไหวพริบเช่นนี้

"หาที่นั่งชั้นสองที่มองเห็นโถงใหญ่ได้เถอะ"

จากนั้น หลี่กวนฉีก็พูดเบาๆ ว่า "พี่สาวทั้งหลาย วันนี้ขอให้ชิงเหออยู่เป็นเพื่อนข้าเพียงผู้เดียวเถิด วันหน้าค่อยมาพบกับพี่สาวทั้งหลายอีกครั้งนะ"

หญิงสาวทั้งสามแสดงสีหน้าผิดหวัง แต่ก็ยังคงยิ้มรับพลางกล่าวว่าคราวหน้าจะต้องมาให้ได้นะ

หลี่กวนฉีมองซ้ายมองขวา เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบด้าน อดคิดในใจมิได้ ‘แท้จริงแล้ว นี่เป็นสถานที่สืบข่าวที่ดีเลยนะ ผู้คนจากทุกชนชั้นล้วนมีอยู่ครบเลย’

หลังจากขึ้นไปชั้นสอง หลี่กวนฉีก็มิได้ลวนลามสตรีเหมือนเช่นผู้อื่น

เขาโยนเงินร้อยตำลึงออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ให้นางจัดเตรียมสุราและอาหารว่างต่างๆ ส่วนที่เหลือก็เพียงให้นางคอยรินสุราอยู่ข้างๆ เท่านั้น

กวาดตามองอย่างผิวเผินเพียงหน สายตาของหลี่กวนฉีก็ถูกดึงดูดโดยชายหนุ่มที่มีอายุใกล้เคียงกับเขาทางด้านขวามือ