เช้าวนต่อมา…ณคฤหาสน์หลังงาม
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านโปร่งแสงสีครีมส่องสะท้อนบนพื้นหินอ่อนขัดเงา
กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกลิลลี่ขาวจากแจกันกลางโถงใหญ่คลอเคลียอยู่ในอากาศ
เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากสวนกว้างด้านนอกผสานเข้ากับเสียงน้ำพุที่ไหลรินเป็สายส่งให้บรรยากาศยามเช้าชวนให้รู้สึกถึงความสงบงดงาม
พ่อของพีท — คุณอรรถพล
และ
คุณแม่ของพีท— คุณภัทรลดา
ทั้ง2 ต้องเดินทางไปต่างประเทศเป็เนื่องจากมีงานด่วน ทำให้คฤหาสน์ หลังใหญ่จึงเหลือเพียง ชายหนุ่ม กับ น้องสาว ของเขารวมถึงเหล่าคนรับใช้ภายในคฤหาสน์หลังนี้
เสียงฝีเท้าของพีทดังขึ้นเป็จังหวะสม่ำเสมอเมื่อเขาเดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์
และห้องของ"มีน" หรือ พิมพ์มณี น้องสาวคนเดียวของเขา เธอกำลังเรียนอยู่ชั้นม. 4เป็สถานที่เดียวที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ
เมื่อเปิดประตูเข้าไปภาพแรกที่เห็นคือเด็กสาวตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ พร้อมกับกระดาษสีขาวหลายแผ่นและดินสอสีในมือผมสีดำขลับของเธอยาวสรวย ใบหน้าเนียนสวยได้รูป กำลังจดจ่อยู่กับการวาดภาพ ข้างกายของเธอมีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ ที่เขาเป็คนซื้อให้เมื่อปีที่แล้ว
"ไงมีน" พีท เอ่ยขึ้น พลางเดินเข้าไปหา
มีนเงยหน้าขึ้นจากภาพวาดของเธอ ใบหน้าของเธอสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่ชายของเธอ"พี่พีท ตื่นเช้าจังเลยคะ?"
"อืม"พีท ยิ้มบาง ๆ เดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ
"ทำอะไรอยู่?"
เธอพลิกกระดาษให้เขาดู เป็ภาพวาดของครอบครัว มีพ่อ แม่ ตัวเธอ และเขาแต่สิ่งที่ทำให้พีทต้องชะงักไปชั่วครู่คือ ใบหน้าของพ่อแม่ดูเลือนรางกว่าปกติเหมือนมันกำลังจะจางหายไป
"มีน..."พีทถอนหายใจ "เธอคิดถึงพ่อแม่เหรอ?"
เด็กสาว พยักหน้าเบา ๆก่อนจะเอ่ยเสียงแ่ "อืม... พี่พีทล่ะ คิดถึงไหม?"
พีทยิ้มขมขื่น "บางครั้งพี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถึงพวกเขาหรือเปล่า"
ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาชั่วขณะก่อนที่พิมพ์มณีจะพูดขึ้นมาเบา ๆ
"แต่พี่พีทยังมีหนูนะ"
พีทมองน้องสาวของเขาที่กำลังส่งยิ้มบาง ๆ ให้แม้จะดูเข้มแข็งแต่เขารู้ดีว่าเด็กคนนี้คงเหงาไม่ต่างจากเขา
เขาโอบกอดเธอไว้เบาๆ "ใช่ เราจะดูแลกันและกัน"
ความเงียบเหงาที่กลายเป็ความเคยชิน
"วันนี้มีน รู้ใช่ไหมว่าพ่อแม่ไม่อยู่อีกแล้ว?" พีท ถามพลางไล่สายตามองไปรอบ ๆ ห้องซึ่งไม่มีร่องรอยของผู้ใหญ่เลย
มีนพยักหน้า "อืม... พ่อกับแม่ไปต่างประเทศอีกแล้วคะ มีน คิดถึงท่านทั้ง 2 คน"
"พ่อกับแม่ยังทำงานเป็แบบนี้เหมือนเดิมั้แ่พวกเรายังเป็เด็กๆ เดินทางบ่อย และปล่อยเราให้อยู่กับพี่เลี้ยง"
เด็กสาวพยักหน้าช้า ๆ "พ่อบอกว่าโปรเจกต์ใหม่สำคัญมากคะ"
พีทหัวเราะเบา ๆ แต่มันเต็มไปด้วยความขมขื่น "ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสินะ"
เขารู้ดีว่าพ่อแม่ของพวกเขายุ่งมากแค่ไหนเพราะั้แ่จำความได้ สิ่งที่เขาได้รับมาตลอดคือของขวัญราคาแพง รถยนต์คันหรูเงินในบัญชีที่มีมากจนใช้แทบไม่หมด แต่เขาไม่เคยได้รับ... เวลา
"แล้วมีน เหงาไหม?" พีทถาม ขณะที่มองดวงตากลมโตของน้องสาว
เธอยิ้มบาง ๆ "ตอนแรกก็เหงา แต่ตอนนี้หนูชินแล้วล่ะ"
พีทนิ่งไป เขาเข้าใจคำว่า 'ชิน' นั้นดีเพราะตัวเขาเองก็เคยพูดประโยคเดียวกัน
"พี่ก็เคยคิดว่าตัวเองชินแต่ความจริงแล้ว... มันก็แค่การกดความรู้สึกไว้เท่านั้นแหละ"
เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแ่เบา "แล้วพี่พีท...เคยมีใครสักคนที่ทำให้พี่รู้สึกไม่เหงาไหม?"
คำถามนั้นทำให้พีทชะงักไปชั่วขณะและครุ่นคิดว่าณ ตอนนี้
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่ออันนา… ผู้หญิงที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ภาพของหญิงสาวที่สวมแว่นตาใบหน้าจริงจังและชอบขมวดคิ้วเวลาคิดหนักปรากฏขึ้นมาในหัวของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว "อันนา"
เธอเป็คนเดียวที่กล้าเถียงเขาเป็คนเดียวที่ไม่เคยมองเขาเป็แค่เดือนมหา’ลัย หรือหนุ่มวิศวะที่มีแต่คนมาชื่นชมและที่สำคัญ... เธอเป็คนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะพิสูจน์ตัวเอง
เขาไม่เคยสนใจความรักมาก่อนเพราะเขาไม่เชื่อว่ามันมีอยู่จริงเขาคิดมาตลอดว่าทุกคนต่างก็มีผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็พ่อแม่หรือแม้แต่ผู้หญิงที่เข้าหาเขา
แต่พอเป็อันนา...
มันกลับแตกต่างออกไป
พีทหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตอบน้องสาวเบา ๆ
"อาจจะมี"
เด็กสาวเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้าง "จริงเหรอ!? พี่พีท กำลังมีแฟนเหรอ!คะ?"
"เฮ้ยๆ ไม่ขนาดนั้น" พีท โบกมือปฏิเสธทันที "มันก็แค่...เป็คนที่พี่รู้สึกว่าพิเศษกว่าคนอื่น"
"พิเศษกว่า?"มีน เอียงคออย่างสงสัย"ยังไงเหรอคะ?"
พีทถอนหายใจยาว "เธอเป็ผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครน่ะ"
"ยังไงค่ะ?" น้องสาวเป็ฝ่ายรุกถามพี่ชาย
"เธอไม่เหมือนพวกผู้หญิงที่เข้าหาพี่เพราะเธอไม่ได้สนใจว่าพี่เป็ใครเธอไม่ได้้าอะไรจากพี่นอกจากให้พี่ทำโครงการวิจัยที่ทำกับเธอให้เสร็จและ...เธอชอบเถียงพี่"
พีทหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบา"พี่….รู้สึกว่าพี่อยากกวนใจเธอโดยไม่รู้ตัว"
มันเป็ความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เคยคาดคิด
เด็กสาวยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะพูดแซวพี่ชาย "พี่พีท แอบชอบเขาใช่ไหมค่ะ?"
"อะไรนะ!? พี่เพิ่งรู้จักเขา ยังไม่ชอบหรอกไม่มีทาง แค่รู้สึกดีๆ กับแค่อยากเถียงให้ชนะยัยนั่นก็เท่านั้นแหละ" พีทแทบสำลัก
"ก็ดูพี่พูดถึงเขาสิแววตาพี่ดูอ่อนโยนมากเลยนะ"
พีทรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง "บ้าเหรอ! พี่ยังไม่ได้ชอบเธอ!"
"ยังไม่ได้ชอบ...แต่มีโอกาสชอบ...พี่พูดเองนะว่าเธอพิเศษ" เธอ หัวเราะขำ "ถ้า พี่พีท ชอบเขาจริง ๆก็ลองเปิดใจดูสิคะ"
พีทชะงักไปกับคำพูดนั้น
"ลองเปิดใจงั้นเหรอ?"
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะจริงจังกับใครได้แต่ตอนนี้...
เขากลับคิดถึงอันนา มากกว่าที่คิด….บ้าไปแล้ว เขาเพิ่งรู้จักกับเธอไม่นานไม่มีทางที่เขาจะชอบเธอแน่นอนเขามั่นใจตัวเอง….แต่ทำไมถึงคิดถึงดวงตากลมโตที่มองผ่านแว่นตาของเธอตลอดเวลานะ…ทำไมกัน?
1K
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)
