ตอนที่ 9เฉียนหลิน
หวังลี่และหวังย่ายังมีท่าทีละโมบโลภในตัวกระบี่ขนาดนั้นทั้งนางยังยอมสิ้นเปลืองเวลาเพื่อล่อหลอกเขาแสดงให้เห็นชัดเพียงพอแล้วว่ามูลค่าของมันนั้นมหาศาลมากเพียงใด
แต่ว่าที่บ้านของเขายังมีกระบี่แบบนี้อีกเป็เข่งเลยนะไหนจะหินรูปร่างแปลกที่ท่านพ่อบอกว่าเป็วัตถุดิบใช้สำหรับตีอาวุธเ่าั้อีก แถมพ่อของเขายังวางทิ้งๆ ขว้าง ๆ หาได้ดูมีค่า ขนาดนั้น บ้างก็เอาไปตัดฟืน บ้างก็เอาไปตัดหญ้าหรือแม้กระทั้งเอาไปขัดเล็บก็ยังมี…
อีกทั้งกระบี่นั้นยังไม่ใช่ตัวกระบี่ที่งามที่สุดเสียหน่อยยังมีหลายเล่มที่เปล่งแสงเป็ประกายสวยงามยิ่งกว่าเล่มนั้นหลายเท่าเล่มที่แย่ที่สุดจะเอาไว้ตัดฟืน ดีขึ้นมาหน่อยก็เอาไปหลอมใหม่เป็อาวุธอื่น ๆอีกมากมาย
“ถ้าข้านำออกไปขายสักชิ้น คงจะได้เือสูรเป็จำนวนมากเป็แน่!” หยางโฮ้วฉีกยิ้มมุมปากขึ้น
“เ้าขยะ เ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
เสียงเยือกเย็นดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มที่มีท่าทีทะนงตนค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินออกมา สายตาดูิ่จ้องมองเขาด้วยความเหยียดหยามภายในใจรู้สึกไม่เข้าใจเป็อย่างมากว่า ทำไมท่านอาจารย์ถึงได้ปล่อยขยะอย่างมันไว้
เมื่อสังเกตุเห็นคนที่เดินเข้ามาสีหน้าหยางโฮ้วก็พลันนิ่งไป คนผู้นี้คือน้องชายของเฉียนหลิน มีพลังสามพันชั่งในขั้นหลอมกายา อีกทั้งยังชอบก่อกวนสร้างปัญหาให้เขาอยู่บ่อยครั้ง
“ข้าจะทำอะไรอยู่ที่นี่ก็เื่ของข้า ข้าจำเป็ต้องบอกเ้าด้วยหรือ?”หยางโฮ้วกำหมัดแน่นในตอนนี้เขาััได้ถึงพลังที่พร้อมจะะเิออกมาจากกล้ามเนื้อภายในร่างกายสีหน้าละอ่อนฉายประกายความปีติเพราะเขารู้ดีว่าโลกใบนี้ขอเพียงแค่มีพลังที่แกร่งกล้าก็จะไม่ต้องถูกใครรังแกเหยียดหยามอีกต่อไป
“ดีจริง ๆ เ้าหาเื่เองนะ ที่กล้าพูดเช่นนี้กับข้า? คงอยากตายมากสินะ!” เฉียนหลินกล่าวด้วยใบหน้าขึงขังถ้าไม่สั่งสอนเ้าเสียหน่อย เกรงว่าฟ้าคงจะไม่ให้อภัยข้า
ั์ตาของเฉียนหลินเดือดดาลหมัดสองข้างกระชับแน่น เขาพุ่งร่างทะยานเข้าใส่หยางโฮ้วพลางะเิเสียงคำรามออกมา“จําเอาไว้เ้าขยะไร้ค่า! ตลอดชีวิตนี้เ้าเป็ได้เพียงกระสอบทรายของข้าเท่านั้น!
หยางโฮ้วเค้นหัวเราะในลำคอสายตายังคงจับจ้องร่างที่พุ่งเข้ามาหากเป็เมื่อก่อนเดาว่าเขาคงโดนโจมตีจนาเ็ไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนกัน“ก็ดีข้าจะได้ทดสอบเสียเลยว่าพลังกายของข้าในตอนนี้เป็อย่างไร”
เฉียนหลิงพุ่งตรงเข้ามาพลันะโขึ้นสูงแล้วรวมพลังไว้ที่กำปั้นเล็งไปที่ปลายคางของหยางโฮ้วหมายมั่นจะให้ฟันของเขาแตกหักออกหลายซี่
ใบหน้าหยางโฮ้วยังคงเรียบเฉยมือของเขากำแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ก่อนที่จะรีบฟาดกิ่งไม้ที่จู่ ๆปรากฏขึ้นบนมือของเขาออกไป
“ฮ่า ๆ ต่อให้เ้าจะเอาอะไรออกมา อย่างไรเสียขยะก็คือขยะ“ครั้งแรกที่ได้เห็นสิ่งของปรากฎขึ้นบนมือของหยางโฮ้วเฉียนหลินถึงขั้นชะงักไปชั่วครู่ แต่พอเพ่งมองดี ๆกลับกลายเป็เพียงแค่กิ่งไม้ธรรมดาเท่านั้น ฮึ“มาดูกันว่าวันนี้ข้าจะหักแขนของเ้าอย่างไร!” เมื่อเฉียนหลิงเห็นว่าหยางโฮ้วฟาดฟันกิ่งไม้สวนกลับมาก็หาได้โกรธแถมยังยิ้มเยาะออกมา เป็แค่ขยะจะพลิกชะตาฟ้าอย่าง นั้นหรือ!?
หมัดและกิ่งไม้ที่ทรงพลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงกระดูกแตกกระจายดังลั่นออกมา ร่างของเฉียนหลิงแข็งค้างอยู่อย่างนั้นเขารู้สึกถึงความเ็ปมากมายแผ่ซ่านออกมาจากกำปั้นของตัวเองแต่ก็ไร้ซึ่งาแใด ๆ
“อ๊าก...!” เสียงของเฉียนหลิงร้องะโขึ้นสุดเสียง
ด้วยการที่เป็กิ่งไม้ที่ไร้คมจึงมิอาจสร้างาแจากการฟาดฟันแต่ถึงกระนั้นสิ่งที่แตกหักกลับเป็หมัดที่มากระทบกับเศษกิ่งไม้เล็ก ๆ ราวกับปาฏิหาริย์
ตอนนี้ทั่วร่างของเฉียนหลิงพลันสั่นเทาก่อนที่จะค่อย ๆ ทรุดตัวลงบนพื้น อยู่ในท่าคุกเข่าคล้ายกับกุ้งตัวหนึ่งก็มิปานขณะเดียวกันมือของเขาก็อาบชโลมไปด้วยเืที่ไหลซึมออกมาตามิั...
10K
