เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ก่อนที่จะเข้าไปในบาร์หยางเฉินสังเกตป้ายไฟนีออนสีเขียวสว่างดูฉูดฉาด ตรงประตูทางเข้าของบาร์ที่เขาไม่เคยสังเกตมันมาก่อน

        บาร์นี้ชื่อว่าพุ่มไม้ มันเป็นชื่อที่แปลก ผนังเป็นหินปูนสีดำตกแต่งด้วยไม้สีน้ำตาลประตูทางเข้าเป็นแบบยุโรปโบราณบรรยากาศเหมือนอยู่ในปราสาทยุคกลางบางทีนี่อาจจะเป็นวิธีการที่ดีในการดึงดูดกลุ่มคนเฉพาะอย่างน้อยหลินรั่วซีก็เลือกบาร์เล็กๆ นี้

        ขณะที่หยางเฉินก้าวเข้าไปในบาร์เสียงเปียโนก็ดังขึ้นกระทบโสตประสาท หากจำไม่ผิดเพลงนี้คือ ฮังการีราฟโซดี้แต่งโดย Franz Liszt

        ส่วนของโต๊ะและเก้าอี้ที่อยู่ตรงกลางถูกย้ายมาด้านข้างและชายหญิงหลายคนก็ไปรวมตัวกันตรงกลางพวกเขาเผยรอยยิ้มที่มีความสุขและสายตาเจ้าชู้ไปมา

        ในเมืองที่วุ่นวายเช่นนี้ผู้คนมักเคร่งเครียด เพลงดิสโก้ที่ใช้สำหรับการเต้นรำไม่สามารถตอบสนองความต้องการของคนเหล่านี้ได้พวกเขาจึงเลือกที่บาร์เล็กๆที่มีบรรยากาศอันเรียบง่ายเพื่อปลดปล่อยความไม่พอใจที่มีต่อสังคม

        หลังจากที่ได้ยินเสียงเพลงจิตใจหยางเฉินก็ค่อยๆ สงบลง เขาไม่ได้ค้นหาหญิงสาวอย่างว่าอย่างคนบ้ากามเขาจึงเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ และสั่งวิสกี้ธรรมดามาดื่ม

        กลิ่นของน้ำหอมและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลอยผ่านเข้ามาหยางเฉินนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของบาร์อย่างเงียบๆดื่มด่ำกับของเหลวสีอำพันอย่างช้าๆ นั่งฟังคนใกล้เคียงพูดคุยกันหยางเฉินมีความสุขกับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ซึ่งเต็มไปด้วยความสุขอย่างมาก

        แต่เวลาสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานจากมุมมืดหนึ่งของบาร์มีหญิงสาวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม เธอสวมชุดสีฟ้า ผิวขาวขายาว และรูปร่างที่งดงามอย่างมาก ใบหน้าดูราวกับถูกปั้นแต่งอย่างประณีตโดยศิลปินมีบรรยากาศของความนุ่มนวลทว่าดูคลาสสิก ผมของเธอที่พาดอยู่บนไหล่ของเธอดัดลอนเล็กน้อยตรงปลายเธอสวมต่างหูสีเงินมีกลิ่นอายคล้ายกับยอดนางแบบจากตะวันตกที่ตั้งใจออกมาเที่ยวหลังจากการทำงานที่แตกต่างก็คือ รูปร่างของเธอนั้นเล็กกว่าชาวตะวันตก

        นี่คือหญิงสาวที่แค่เห็นครั้งแรกก็สามารถทำให้ผู้ชายลุ่มหลงได้แล้วความงามของเธอก็ไม่ได้กระตุ้นตรงจุดของผู้ชายก็จริง แต่มันก็ยังคงยากที่จะต้านทาน

        "คุณผู้ชายท่านนี้ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ?" หญิงสาวคนนั้นยกแก้วในมือขึ้นแล้วยกศีรษะในลักษณะที่สง่างามวางแก้วครีม เดอ เมนท์ ลงบนเคาน์เตอร์บาร์แล้วมองไปที่หยางเฉินด้วยรอยยิ้ม

        ไม่ใช่เพียงแค่ผู้ชายที่มองหาเหยื่อ!!!

        สำหรับคนที่เคยมองหาเหยื่อมาก่อนเช่นหยางเฉินนั้นไม่ได้อึดอัดใดๆ เขาเพียงยิ้มอย่างผ่อนคลาย

        "คุณผู้หญิงจะรับอะไรดีครับ?"บาร์เทนเดอร์ถามหญิงสาวคนนั้นโดยตรง

        สำเนียงลอนดอนออกมาจากปากของหญิงสาวอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นสำเนียงธรรมชาติของเธอ

        "อะ...อะไรนะครับ?" เห็นได้ชัดว่าภาษาอังกฤษของบาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่สู้ดีนัก

        "บรั่นดีอเล็กซานเดอร์ หรือ อเล็กซานดรา" หยางเฉินเอ่ยช่วยบาร์เทนเดอร์หนุ่ม

        บาร์เทนเดอร์เคยผ่านสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันมาก่อนดังนั้นจึงเอ่ยขอบคุณหยางเฉินและส่งรอยยิ้มขอโทษมาทางสุภาพสตรี และเริ่มผสมเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว

        เมื่อหญิงสาวที่รับค็อกเทลสีโกโก้มาอยู่ในมือเธอมองที่เฉินหยางด้วยความชื่นชม

        "ขออภัยด้วยฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นานดังนั้นจึงไม่ทราบวิธีการสั่งเครื่องดื่มในประเทศนี้แต่หลายคนไม่ทราบชื่ออเล็กซานดรา ดูเหมือนว่าคุณจะมีความรู้เรื่องเครื่องดื่มเป็นอย่างดี"

        "เพื่อรำลึกถึงกษัตริย์เอ็ดเวิร์ดที่7 ของอังกฤษและการแต่งงานของราชินีอเล็กซานดราค็อกเทลนี้ถูกสร้างขึ้นมาเป็นของขวัญสำหรับราชินีผู้หญิงหลายคนชอบรสชาติของเครื่องดื่มนี้ ทั้งหมดนี้คือไม่มีอะไรพิเศษเลย"

        "แต่ในหมู่คนที่มาที่นี่มีคุณเพียงคนเดียวที่ไม่ไปหาผู้หญิงคนอื่น"

        "เพราะว่าผมไม่มองหาคุณเลยมาหาผมน่ะหรือ?" หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

        หญิงสาวมองเฉินหยางอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นมือออกอย่างกะทันหันพร้อมกล่าวว่า

        "อันซินคำว่า อัน ที่มาจากบุอัน (สงบจากคำว่า ไม่สงบ) และซินจากซินฟ่าน (หัวใจ จากคำว่า น่ารำคาญ)"

        "เป็นการแนะนำตัวที่ยอดจริงๆ"หยางเฉินรู้สึกสนใจอย่างยิ่งผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีเพียงรูปลักษณ์ที่ตรงกับความต้องการของเขาแม้แต่บุคลิกภาพและวิธีการในการพูดจา ของเธอก็เหมาะสมอย่างมากสำหรับค่ำคืนนี้คิดได้ดังนั้นหยางเฉินก็ยื่นมือออกไปจับมืออันซิน

        "หยางเฉินเมื่อใดที่คุณต้องการเขียนชื่อผม เมื่อนั้นผมจะเป็นคนบอกกับคุณเอง"

        "การแนะนำตัวของคุณก็ไม่เหมือนใครมันน่าสนใจกว่าผู้ชายคนอื่นๆ" อันซินว่าจบแล้วกล่าวต่อว่า "ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณได้กระตุ้นความสนใจของฉันนะคะ"

        "สนใจ?"หยางเฉินกล่าวว่า "คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าร่างกายผมทำมาจากอะไรถ้าคุณยินดีจ่ายในราคาที่เท่าเทียม บางทีเราอาจตกลงกันได้"

        อันซินไม่ได้ใส่ใจข้อเสนอปัญญาอ่อนของหยางเฉินแม้แต่น้อยเธอเสแสร้งพูดต่อว่า

        "ฉันสงสัยว่าคำพูดของคุณทั้งหมดล้วนหลอกลวงนั่นยิ่งจุดประกายความสนใจของฉันฉันอยากจะรู้ว่าชายตรงหน้าของฉันจะสามารถเป็นเพื่อนชายที่ใกล้สนิทชิดเชื้อได้หรือไม่"

        "คุณอันความจริงแท้ในโลกนี้มันไม่มีหรอกนะครับ ถ้าหากคุณต้องการอย่างนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจ และลางสังหรณ์อันเฉียบแหลมของคุณผู้หญิงแล้วล่ะครับ"หยางเฉินประเมินอันซินดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรบางอย่าง แทนที่จะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

        อันซินเอียงศีรษะแก้มของเธอแดงเล็กน้อยเนื่องจากการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลมหายใจของเธอมีกลิ่นหอมเหมือนดอกกล้วยไม้ และดวงตาขุ่นมัว

        "คุณช่วยอธิบายอีกทีได้ไหมคะ?ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด คุณหยาง"

        หยางเฉินรู้สึกหมดหนทางเขาคิดว่าเขาแสดงออกอย่างชัดเจนแล้วว่าอยากนอนกับเธอ ทำไมเธอถึงถามมากนักแต่เขาก็ต้องรักษาอารมณ์ พร้อมกับถามไปว่า

        "คุณอันคุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนคิดค้นวิทยุ"

        "ใครที่เรียนมาย่อมทราบกันอยู่แล้วเขาคือมาร์โคนี" อันซินขมวดคิ้วเล็กน้อยต่อการเปลี่ยนหัวข้ออย่างฉับพลันนี้แต่เธอก็มีไหวพริบพอที่จะถามต่อไปว่า

        "คุณหมายความว่ามันเป็นคำตอบที่ผิดใช่หรือไม่"

        "ตามที่ส่วนใหญ่รู้มาร์โคนีเป็นผู้คิดค้นวิทยุ อย่างไรก็ตามในตำราของสหภาพโซเวียต ก็คือ โปปอฟในประเทศเยอรมนีก็คือเฮิรตซ์ ในอเมริกาก็คือเดรย์ฟัสโปปอฟของรัสเซียได้วิจัยประสบความสำเร็จในทศวรรษที่ผ่านมาก่อนหน้ามาร์โคนีแต่เป็นเพราะว่าเขาต้องใช้เงินทุนจำนวน 1,000 รูเบิลและกองทัพรัสเซียก็ปฏิเสธคำร้องขอของเขาและเห็นว่ามันเป็นสิ่งประดิษฐ์ปัญญาอ่อนดังนั้นทศวรรษที่ผ่านมามาร์โคนีจึงได้รับรางวัลโนเบลไป"

        อันซินจ้องมองหยางเฉินสักพักเธอก็หัวเราะออกมา

        "คุณหยางฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริงหรือไม่แต่ไม่เคยมีผู้ชายคนใดพูดกับฉันอย่างนี้ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติก"

        หยางเฉินจิบวิสกี้และค่อยๆ หมุนแก้วเครื่องดื่มในมือเบาๆ พลางกล่าว

        "มันไม่มีอะไรหรอกครับคุณอันซินชอบเรื่องแบบนี้หรือเปล่าล่ะ"

        อันซินเคลื่อนตัวไปใกล้หยางเฉินพลันประทับริมฝีปากได้รูปที่แก้มของเขา จากนั้นเผยรอยยิ้มมีเสน่ห์และกล่าวว่า

        "ขอแสดงความยินดีด้วยคืนนี้ฉันเป็นของคุณ"

        "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ"หยางเฉินวางแก้วลง คว้าข้อมืออันซิน เตรียมเดินออกจากบาร์

        แต่ในขณะนั้นเองชายฉกรรจ์ 5 คนก็พุ่งพรวดเข้ามาในบาร์ เมื่อเห็นหยางเฉินจับมือกับอันซินอย่างใกล้ชิดพวกเขาทุกคนก็แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา

        "คุณอันโปรดมากับพวกเราเถอะครับ" ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ

        แขกในร้านสังเกตเห็นสถานการณ์ตึงเครียดก็ต่างพากันเงียบเสียงลง ตั้งหน้ารอดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

        อันซินมองชายที่เข้ามาใหม่และหันกลับไปมองหยางเฉินเธอเห็นว่าหยางเฉินมีท่าทีผ่อนคลายและไม่มีความกลัวอยู่ภายในใจเธอก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อย

        "การทดสอบของฉันยังไม่จบนะคุณหยางคุณจะเลือกย่างทิ้งลูกแกะที่น่าสงสารหรือจะกลายเป็นอัศวินม้าขาวและเข้าร่วมในการต่อสู้?"

        หยางเฉินถอนหายใจผู้หญิงดีๆ นั้นยากที่จะได้มา แต่เมื่อเขาอยู่ในสถานการณ์คุกรุ่นแบบนี้แล้วปัญหาแค่นี้ไม่นับเป็นอย่างไรได้ เขามองไปที่อันซินด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

        "ถ้าหากคุณอันอวยพรผมด้วยการจูบผมเชื่อว่าคืนนี้เราจะมีช่วงเวลาแห่งความสุขที่ทำให้จดจำไปตลอดชีวิต"

        โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเช่นเด็กสาววัยรุ่นจากครอบครัวชนชั้นสูงที่มีความรัก อันซินโผกอดคอหยางเฉินเงยหน้าสวยของเธอ และจูบริมฝีปากหยางเฉินอย่างเร่าร้อน และก่อนที่จะผละออกมานั้นเธอยังใช้ปลายลิ้น ทำเครื่องหมายบนใบหน้าหยางเฉิน

        "กรุณาต่อสู้อย่างกล้าหาญอัศวินที่รักของฉัน" อันซินผละออกจากหยางเฉินย้ายมาอยู่ด้านหลังของเขาแทน

        ชายร่างใหญ่ในชุดสีดำเห็นดังนั้นก็โกรธเกรี้ยวอย่างแรงกล้าพร้อมจ้องมองหยางเฉินอย่างรุนแรง

        "ไอ้หนูแล้วแกจะเสียใจไปตลอดชีวิต"

        หยางเฉินหยิบแก้วของเขาบนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางสบายๆและสาดของเหลวที่ไปที่ชายคนนั้นโดยไม่มีการเตือน

        ชายคนนั้นไม่คิดว่าหยางเฉินจะดูถูกเขาด้วยการทำเข่นนี้ชุดสูทของเขาถูกย้อมโดยสีของเครื่องดื่ม

        "รนหาที่ตาย!"

        ชายฉกรรจ์สาปแช่งพร้อมเหวี่ยงกำปั้นไปที่ใบหน้าของหยางเฉิน

        หยางเฉินสกัดกำปั้นที่ดูหนักหน่วงนี้อย่างง่ายดายพร้อมออกแรงบีบโดยไม่ให้ชายคนนั้นมีโอกาสใช้แขนอีกข้างหยางเฉินทำการบิดแขนของชายคนนั้นต่อทันที!

        ชายคนนั้นจำต้องหมุนตัวตามแรงบิดของหยางเฉินอย่างไม่อาจต้านทานเหมือนเขากลายเป็นของเล่นของหยางเฉิน

        อันซินที่มองอยู่ด้านหลังมองหยางเฉินที่มีท่าทางผ่อนคลาย อย่างประหลาดใจ

        ชายคนอื่นๆเห็นฉากที่ผิดปกตินี้ก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป พวกเขาร้องออกมาเสียงดังและพุ่งตรงเข้าโจมตีหยางเฉิน

        "เอ้า!เอากลับไป" หยางเฉินคว้าแขนอีกข้างของชายที่เป็นหัวหน้าพร้อมโยนชายคนนั้นออกไปเหมือนแค่โยนตุ๊กตาตัวหนึ่ง!

        ชายร่างสูงประมาณสองเมตรถูกโยนราวกับไส้กรอกอีสานเข้ากระแทกเหล่าชายที่พุ่งเข้ามา!

        เมื่อเห็นผู้ชายตัวใหญ่ถูกโยนจนกระแทกพื้นเสียงดัง ทุกคนในที่นี้ต่างตกใจว่า ชายผู้ที่โยนมีความแข็งแกร่งในระดับใด!?

        "ไปกันเถอะ"หยางเฉินลากอันซินพร้อมกับเดินเหยียบชายในชุดดำจนร้องอย่างเจ็บปวด ออกจากบาร์ไปอย่างง่ายดาย