สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 47 พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงคนแรก

ตอนที่เซียวเฉินเห็นก็รู้สึกฉงนใจขึ้นมา

"เจิ้งไคไท่ ทำไมคุณถึงมีผู้หญิงมาด้วยล่ะ?"

ผู้หญิงคนนี้มีส่วนคล้ายกับเจิ้งไคไท่อยู่เจ็ดแปดส่วน แต่เธอกลับดูทะมัดทะแมงกว่า

เจิ้งเหยียนเหยียนก้าวไปข้างหน้า มองดูเซียวเฉิน "นายคือ เซียวเฉิน หัวหน้าของน้องชายฉันงั้นเหรอ?"

เซียวเฉินยิ้มออกมา ที่แท้ก็พี่สาวของเจิ้งไคไท่นี่เอง

ในเมื่อเป็นพี่สาวของเจิ้งไคไท่ ฝีมือคงไม่ธรรมดาแน่

เซียวเฉินพยักหน้า "ใช่ ผมเอง มีอะไรแนะนำไหมครับ?"

คำพูดของเซียวเฉินเพิ่งจะหลุดออกจากปาก เจิ้งเหยียนเหยียนที่อยู่ตรงหน้าก็ลงมือทันที

"งั้นเหรอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าโทษฉันก็แล้วกัน"

ฝ่ามือนี้ เธอใช้พลังไปสามส่วน

อย่างน้อยที่สุด ในอากาศก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

"โอ้ ผู้หญิงคนนี้เก่งมาก แค่ท่านี้ฉันก็คงรับมือไม่ได้แล้ว"

"สมกับเป็นหัวหน้าจริง ๆ พลังต่อสู้แข็งแกร่งมาก แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน"

"เป็นถึงพี่สาวของเจิ้งไคไท่ พลังต่อสู้ขนาดนี้ ใครจะกล้าแหยมล่ะ!"

ทุกคนต่างก็พูดกัน ขณะที่เซียวเฉินก็หลบหมัดของเจิ้งเหยียนเหยียนได้

เจิ้งเหยียนเหยียนไม่พอใจเล็กน้อย เธอจ้องไปที่เซียวเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "นายอย่าหลบไปหลบมาสิ ถ้าแน่จริงก็สู้กับฉันตรง ๆ เลย!"

หลังจากเจิ้งเหยียนเหยียนพูดจบ เซียวเฉินก็รู้สึกตลก

คำพูดแบบนี้มันเหมือนกับต้องการจะประลองกับเขา!

"คุณแน่ใจเหรอ?"

เซียวเฉินเงยหน้ามองเจิ้งเหยียนเหยียน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทันทีที่เซียวเฉินพูดจบ เจิ้งเหยียนเหยียนที่อยู่ตรงหน้าก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองมาที่เขา

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวเฉินก็หัวเราะออกมา

"งั้นเหรอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมก็จะสนองให้คุณเอง!"

หลังจากพูดจบ เซียวเฉินก็โจมตีไปที่เธอทันที

เจิ้งเหยียนเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพุ่งไปที่เซียวเฉินปะทะฝ่ามือกับเขาอย่างจัง

ทั้งสองฝ่ายต่างออกท่าทาง จากนั้นก็ถอยกลับมาพร้อมกัน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เซียวเฉินออกท่าทางแล้วก็ลุกขึ้นยืน แต่เจิ้งเหยียนเหยียนกลับยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน

"แปลก ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมไม่สู้ต่อล่ะ!"

ข้าง ๆ มีคนรู้สึกแปลกใจ จึงพูดออกมา

แต่เจิ้งไคไท่กลับมองเห็นเค้าลางบางอย่าง

เรื่องนี้มันจะจบลงง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?

"พี่สาวผมแพ้แล้ว!"

ถึงแม้เจิ้งไคไท่จะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็ต้องพูดแบบนั้น

คนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึง แพ้ไปแล้วเหรอ? แบบนี้มันน่าตกใจเกินไปแล้ว

เซียวเฉินเงยหน้ามองเจิ้งเหยียนเหยียน แล้วพูดว่า "ยังมีเรื่องอื่นอีกไหมครับ?"

"มี ฉันแพ้แล้ว ในเมื่อฉันแพ้ให้กับนาย งั้นฉันก็จะเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่นี่!"

เจิ้งเหยียนเหยียนมองไปที่เซียวเฉินด้วยท่าทางจริงจัง

คนที่กำลังดูอยู่ต่างก็ตกตะลึง

พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิง?

และยังเป็นสาวสวยขนาดนี้อีก?

ตอนนี้ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น...

เซียวเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า "ตกลงครับ ต่อไปนี้คุณก็เป็นสมาชิกของแผนกรักษาความปลอดภัยของหลินกรุ๊ปของเราแล้ว ถ้าทำงานดีผมจะเลื่อนตำแหน่งให้!"

เจิ้งเหยียนเหยียนมีความสามารถแบบนั้นจริง ๆ ดังนั้นสิ่งที่เซียวเฉินพูดก็ไม่ใช่เรื่องที่เกินจริง

ส่วนเจิ้งเหยียนเหยียน เธอไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก เพราะที่บ้านของเธอไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง ดังนั้นไม่ว่าจะมีเงินมากหรือน้อยก็ไม่มีความหมายอะไรกับเธอ

"ดีมาก ตอนนี้เรามีคนมาสมัครประมาณสิบเก้าคนแล้ว ถือว่าไม่เลว"

เซียวเฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย

จำนวนคนนี้ จริง ๆ แล้วก็ไม่น้อย แต่สิ่งที่เซียวเฉินหวังก็คือคนที่มีความสามารถพิเศษจริง ๆ

คนแบบนี้หายากมาก ถ้าหาเจอจริง ๆ ก็เหมือนเสือติดปีก

เซียวเฉินมองไปรอบ ๆ แล้วถามขึ้นว่า "ใช่แล้ว พวกคุณรู้จักคนเก่ง ๆ คนอื่นอีกไหม?"

หลังจากเซียวเฉินพูดจบ คนอื่น ๆ ต่างก็ส่ายหัว

คนพวกนี้ครึ่งหนึ่งเป็นคนในค่ายมวย ใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะมีคนเก่ง ๆ อยู่ที่ไหน

คนที่สามารถมาที่นี่ได้จริง ๆ

เจิ้งเหยียนเหยียนก็นับเป็นคนหนึ่ง แต่ถ้าพูดกันตามตรง ก็ยังขาดอะไรบางอย่าง

"จริง ๆ แล้ว ฉันรู้วิธีที่สามารถช่วยนายหาได้!"

ในตอนนี้เอง เจิ้งเหยียนเหยียนก็เดินออกมาพูดกับเซียวเฉิน

เซียวเฉินกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี พอได้ยินที่เจิ้งเหยียนเหยียนพูดเขาก็อดมองเธอด้วยความชื่นชมไม่ได้

แต่เซียวเฉินก็กำลังคิดในใจว่า หรือว่าการแสดงออกของเขาจะดูไม่น่าเชื่อถือพอ?

"วิธีอะไรครับ?"

ถ้าอีกฝ่ายมีน้ำใจ ก็ต้องมีสิ่งที่ต้องการ

ตอนนี้เซียวเฉินมีท่าทางยิ้มแย้มแบบนี้ ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง

เจิ้งเหยียนเหยียนยิ้ม "นายก็ไปดูตามท้องถนนก็ได้ แบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนเก่ง ๆ แบบไหนก็น่าจะหาเจอ"

หลังจากที่เจิ้งเหยียนเหยียนพูดจบ เซียวเฉินก็ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน และพบว่าเรื่องนี้ก็สามารถทำได้

"ตกลง ไคไท่ คุณไปกับผม ส่วนคนอื่น ๆ ก็อยู่ที่บริษัทนี่แหละ!"

เซียวเฉินโบกมือพูดขึ้น

เจิ้งเหยียนเหยียนไม่อยากพลาดโอกาสแบบนี้ เพราะความสามารถของเซียวเฉินที่ทำให้คนอื่น ๆ ยอมติดตามเขานั้น หาได้ยากจริง ๆ

"เดี๋ยวก่อน ฉันก็อยากไปกับพวกนายด้วย!"

เจิ้งเหยียนเหยียนมองไปที่เซียวเฉินด้วยท่าทางจริงใจ

เซียวเฉินเงยหน้ามองเจิ้งเหยียนเหยียน ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอมาด้วย

แต่ตอนนี้เมื่อเจิ้งเหยียนเหยียนพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกได้ว่าการพาเธอไปด้วยอาจจะทำให้เกิดเรื่องดี ๆ เกินคาดก็ได้

"หัวหน้าวางใจได้ พี่สาวผมไม่ใช่คนธรรมดา!"

เจิ้งไคไท่มองไปที่เซียวเฉิน พูดอย่างมั่นใจ

เซียวเฉินพยักหน้า หลังจากเดินตามเจิ้งเหยียนเหยียนไปได้สักพัก เขาก็แทบอยากจะด่าเธอ

เจิ้งเหยียนเหยียนคนนี้บอกว่าจะมาช่วยตัวเองหาคน

แต่ตอนนี้ เจิ้งเหยียนเหยียนกลับเอาแต่เดินช็อปปิง เซียวเฉินกับเจิ้งไคไท่ถือของเต็มไม้เต็มมือไปหมด

"พี่สาวคุณเป็นแบบนี้บ่อยไหม?"

เซียวเฉินเงยหน้ามองเจิ้งเหยียนเหยียน แล้วถามขึ้น

เจิ้งไคไท่ก็มองไปที่เธอ แล้วก็มองเซียวเฉิน พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ไม่พูดอะไรออกมา

ถ้าถูกเจิ้งเหยียนเหยียนจับได้ มีหวังเธอคงไม่ปล่อยเซียวเฉินกับเขาแน่

"เป็นอะไรรึเปล่า พวกนายไม่ไปเดินเล่นหน่อยเหรอ ที่นี่มีของดี ๆ เยอะแยะเลยนะ!"

เมื่อเจิ้งเหยียนเหยียนเห็นดังนั้น เธอก็ยกถุงในมือขึ้นแนะนำเซียวเฉิน

เซียวเฉินรู้สึกหดหู่ใจ เขาไม่ได้คิดแบบนั้น

แต่ในขณะที่เซียวเฉินกำลังมองอยู่ เขาก็เบิกตากว้าง

"พวกคุณรีบมาเร็ว ผมเหมือนจะเจอคนเก่งแล้ว!"

หลังจากเซียวเฉินพูดจบ เจิ้งไคไท่และเจิ้งเหยียนเหยียนก็มองตามไป พวกเขารู้สึกงุนงง

"หัวหน้า นี่นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า?"