Brave Hero เกิดใหม่เป็นพระเอกในเกมส์

ตอนที่สามสิบสอง กฎของถนน

สิ่งที่ผมอิจฉาพวกขุนนางตัวร้ายคือชาวบ้านนั้นแบบยุคปัจจุบันนั่นล่ะโดนคาดหวังให้ยากจน

ผมนึกถึงเรื่องเล่าของคนที่ทำงานในแอฟริกา

ว่ามีชาวบ้านคนหนึ่งพยายามเก็บหอมรอมริบเงินมาเพราะหวังจะรวยขึ้นได้เก็บเงินมาทำขนมปังขายและเอาออกมาวางขายในหมู่บ้าน

และได้เจอบิดาของตนเองเอาขนมปังที่ตนเองวางขายไปหมดด้วยเหตุผล

“ทางบ้านน้องๆต้องการขนมปัง”

บิดาและ ญาติพี่น้อง ก็ดีใจที่ได้ขนมปังจำนวนมากในวันนั้น

ส่วนคนที่พยายามจะเก็บเงินมานานและพยายามจะผลักดันตนเองให้พ้นความยากจนก็หมดตัวในวันนั้น

ผมเลยไม่เคยคาดหวังว่า คนที่เกิดมาเป็นตัวร้ายขุนนางที่ร่ำรวยจะเข้าใจคนที่ฐานะต่ำกว่า

พวกเขามีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว

แม้แต่ท่านแม็กนัส ทางเทคนิคก็คือเชื้อพระวงศ์ตั้งแต่ชาติก่อนนู้น

ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุดที่เงินและฐานันดรสามารถทำได้

ขณะที่คนธรรมดาปากกัดตีนถีบแม้กระทั่งฟืนที่ใช้ในบ้านเพื่อไม่ให้ตนเองหนาวตายก็นับเป็นของฟุ่มเฟือย

ดังนั้นผมที่เก็บข้าวของที่มีค่าได้มาก

เลยพยายามเก็บไว้เป็นช่องมิติ

เพราะไม่อยากเอาออกมาเปลี่ยนเป็นเงินและลงเอยอย่างเดียวกับคนทำขนมปังในแอฟริกาที่ว่านั้น

ผมไม่ได้ตำหนิชาวบ้านธรรมดา

หากว่ากันถึงที่สุด

ผมที่มีการศึกษาจากต่างโลกนั้นคือข้อได้เปรียบที่คนในโลกนี้ไม่มีทางมีได้

เพราะการศึกษาอย่างต่ำสิบสองถึงสิบหกปี

คนที่สามารถให้เด็กที่เป็นแรงงานสำคัญในบ้านไปเรียนหนังสือได้อย่างนั้นมีแต่พ่อค้าที่มีเงินทองพอสมควรกับขุนนางเท่านั้นล่ะ เฮ้อ

กับอีกอย่างคือ

“กำลัง”

ที่ผมเกิดมาเป็นพระเอกที่มีความเป็นไปได้ที่อาจจะเก่งเป็นที่สองในความเชี่ยวชาญแต่ละด้านแต่จะแสดงความสามารถออกมาในการดึงความสามารถของสมาชิกในปาร์ตี้ให้แสดงออกมามากกว่าปรกติ

เป็นความสามารถที่ต้องหาพันธมิตรเพิ่มเติมจึงจะแสดงความสามารถออกมาได้อย่างเต็มที่นั่นเอง

การตั้งกองทหารรับจ้างที่มีคนจำนวนมาก สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้

เพื่อรับประกันว่า หากราชาหรือขุนนางหัวกรวยเล่นตุกติก

ผมจะทำตัวแบบพระเอกจีนไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่นอน

การบอกว่า “ฆ่าราชาและขุนนางบ้านเมืองจะวุ่นวาย”น่ะ

มันใช้ไม่ได้กับผมหรอกนะ

เฮ้อ ผมแค่เศร้าใจเท่านั้นล่ะ

ว่าคนที่มีความสามารถไม่พอก็คงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินต่อไปแค่เอาชีวิตรอดไปวันวันก็คงสุดความสามารถของคนทั่วไปแล้วนั่นเอง

และในโลกที่มอนสเตอร์มีจริง

การเอาชีวิตรอดได้ ก็คงไม่ใช่เป้าหมายที่แย่อะไรนักสำหรับคนทั่วไป

ผมถึงไม่ได้อยากจะเข็นกิโยตินออกมาอะไรนัก

ที่ผมว่าจะจัดการพวกราชาหัวกรวยหรือขุนนางต่างๆนั้นในตอนที่พวกเขาทรยศผมตามสไตล์แนวอิเซไคเท่านั้น

แต่หากพวกเขาไม่ทรยศ ผมก็จะมุ่งเป้าหมายอื่นของผมก่อนที่จะมาจัดการพวกเขา

แต่ผมเชื่อว่าผมกับพวกเขาต้องมีเรื่องทะเลาะกันด้วยอะไรบางอย่างในเร็วๆนี้ล่ะ

ไม่น่าจะมีขุนนางนักเวทย์ที่ไหนที่จะพอใจที่จะเห็นว่าผมใช้เวทย์เก่งกว่าพวกเขาหรือนักดาบขุนนางที่เห็นผมฟันดาบเก่งกว่าพวกเขา

อย่างที่บอก ผมสามารถเป็นที่สองในทุกอาชีพที่มีได้ในโลกนี้นั่นล่ะ

ผมถึงได้รีบทำสารพัดอย่างที่จะหากลุ่มผลประโยชน์มาเกาะเกี่ยวกับตัวผมไว้ก่อน

ว่าอ้างช่วยงานคนแคระน่าจะพอถ่วงเวลาได้สักพัก

อย่าได้ลงมืออะไรลงไปโดยไม่มีผลประโยชน์บางกลุ่มหนุนหลัง

นั่นคือคติของผมในตอนนี้

“การทูต “”การเมือง “ “พลังมิตรภาพ”

คืออย่างเดียวกัน

คนที่หัวเราะเยาะ “พลังมิตรภาพ”น่ะมีแต่คนที่ไม่ได้เข้าใจเรื่องการเมืองเท่านั้นล่ะ

ทำไมผมไม่เกิดเป็นขุนนางวายร้ายฟะ?

เกิดมาเป็นสามัญชนมันลำบากนะโว๊ย แม้ว่าจะเก่งแค่ไหนแต่สิ่งที่สามัญชนทำได้คือการเป็นทหารที่ยังเปิดให้สามัญชนไปทำเพราะมีโอกาสตายสูง

และลำบากกว่านั้นคือการที่เป็นคนธรรมดาคงไม่มีความหวังก้าวหน้าใดใดได้เลย

แม้กระทั่งผมที่มีความสามารถระดับผู้กล้าในตำนาน

ก็ยังต้องระวังสารพัดเวลาลงมือทำอะไรลงไป

ในอนาคต ผมคำนวณไว้แล้วว่า

ผมคงต้องกังวลนับไม่ถ้วนในการที่จะเลือกรักษาสถานะของตนเองหรือคุณธรรมของตนเอง

ผมถึงได้เลือกที่จะลุยมอนสเตอร์ตามป่าตามเขาก่อนที่จะไปยุ่งกับใครหรืออะไรในเมืองใหญ่

แน่นอน ผมทำใจไว้แล้ว

ว่าหากใครตุกติก ผมจะฆ่ามันและฝังศพในป่านี่ล่ะ

พวกเจ้าคิดว่าเราจะใช้กฎของถนนสู้กันหรือ?มันแน่อยู่แล้ว กฎของถนนชนะเสมอ

อย่างที่พี่ดอม ทอเรตโต้กล่าวไว้

ตูข้าไม่เล่นกฎเดียวกับพวกขุนนางหรอกนะ

“จะกู้หรืออะไรก็ได้ผมต้องสร้างถนนเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์และล่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่ขวางหน้าจนกว่าจะสามารถยึดครองถ้ำเก่าของคนแคระกลับมาให้ได้”

ธอรินดื่มเหล้าไปอีกอึกและจ้องหน้าผม

“นั่นคือแผนการที่เจ้าคิดได้หรือ เจ้าบ้าไปแล้ว”

“บ้าหรือเพราะอะไรล่ะ?”

ผมถามอย่างสงสัย

“เพราะในป่าเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ต่างๆมากมายน่ะสิ”

“ก็เพราะอย่างนั้นแสดงว่ามันจะมีซากมอนสเตอร์มากมายที่ผมจะสามารถขายได้สินะ?”

ผมค่อนข้างจะขอบคุณธอรินที่ให้กำลังใจผมว่าผมน่าจะมีเงินทุนมาทำสงครามได้ตลอด ตราบใดที่ยังสามารถล้ามอนสเตอร์ในป่ามาได้

“เจ้าไม่เข้าใจหรืออย่างไรมันอันตรายมหาศาลในการที่คนเราจะเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์”

ธอรินกล่าวอย่างเหนื่อยใจ

ผมพยักหน้า

“ก็เพราะอย่างนั้นผมถึงต้องนำคนไปด้วยเยอะๆจนกว่าผมจะทำมันสำเร็จ”

ชอบมีมุกเสมอว่า ผู้กล้ามีแต่กำลัง ไร้หัวคิด ทำให้กลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองของขุนนาง

คนที่พูดอย่างนี้ลืมนึกไปอย่างหนึ่งว่า “กำลัง”นั่นล่ะ

คือสิ่งที่การเมืองหรือตำแหน่งทุกอย่างยืมอำนาจของกำลังมาใช้