เมื่อเข้ามาในห้อง การตกแต่งภายในก็ไม่ได้ต่างจากโลกภายนอกนัก มีเตียงหินทรงโบราณหนึ่งตัว โต๊ะทรงเก่าแก่หนึ่งตัวเก้าอี้หินอ่อนหนึ่งตัว ส่วนด้านข้างเป็ห้องอาบน้ำสร้างจากหินหนึ่งห้อง
หากตัวเขาสวมชุดคลุมโบราณและออกไปยืนบนสังเวียนหนึ่งในใต้หล้าอันใหญ่โตโอ่อ่านั่นมันคงเป็เหมือนภาพความฝัน
ครั้นวางสัมภาระลง เขาก็บิดตัวไปมาเคล้าเสียงข้อต่อดังกรอบแกรบจากนั้นก็ขึ้นนั่งบนเตียงหินทันที ไร้ซึ่งแววเกียจคร้านแม้แต่น้อย
ขณะที่เขาขึ้นนั่งบนเตียงหิน มวลพลังปราณโหมกระเพื่อมดุจสายน้ำหลากก็ค่อยๆเคลือบคลุมิัของเขา ความรู้สึกอุ่นนวลแสนสบายแทรกซึมเข้าตามิัอันหยาบกร้านจนเขาส่งเสียงเคลิบเคลิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาหลับตาทั้งสองข้างลงและเกือบจะทำในสิ่งที่เคยทำจนเป็นิสัยมาสิบกว่าปีคือโคจรพลังภายในขึ้นและเข้าฌานสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอันน่าพิศวง แต่ว่าเมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาเพียงชั่ววูบเขาก็ระงับตัวเองเอาไว้ได้
“ค่ายกลหลอมปราณ...” แววตาของเขาเจือแววตื่นเต้นของพรรค์นี้ไม่มีในโรงเรียนของเทียนเต้าสาขาย่อยหรอกมันเป็สิ่งที่ผู้ฝึกตนในขั้นเลี่ยนชี่หลายคนแสวงหาเพราะการบำเพ็ญเพียรภายในค่ายกลหลอมปราณรวดเร็วกว่านอกค่ายกลหนึ่งเท่าตัว!
แล้วทำไมพลังปราณตามธรรมชาติถึงเหือดแห้งหายไปล่ะ?
พลังปราณธรรมชาตินับเป็สิ่งที่อธิบายยากยิ่งนักคงเปรียบได้เหมือนชั้นบรรยากาศ อย่างน้อยในวิชาขนบธรรมเนียมของการฝึกตนในปัจจุบันได้อธิบายไว้แบบนี้มันเป็พลังงานที่เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ ไม่กำจัดแต่เนื่องจากเทคโนโลยีของมวลมนุษย์ที่ก้าวหน้าขึ้น การรุกล้ำพื้นที่กินวงกว้างขึ้นปัญหาอุตสาหกรรมแผ่ขยายมากขึ้น ทำให้พลังปราณลดลงอย่างรวดเร็วจนไม่อาจควบคุมได้
รุ่นพี่จำนวนมากพยายามคิดหาวิธีหลากหลาย ครั้นสมัยราชวงศ์ชิงพลังปราณได้อ่อนกำลังลงถึงระดับหนึ่ง เมื่อเข้าสู่ยุครวมประเทศพลังปราณก็เหลือเพียงชั้นบางๆ เท่านั้นเป็เหตุให้จำกัดขอบเขตการบำเพ็ญเพียรฝึกตนของผู้ฝึกตน!
ด้วยเหตุนี้ ตู้มหาสมบัติถึงได้มีฐานะร่ำรวยเพียงนี้ เมื่อ “ร่างกาย”ไม่สามารถวิวัฒนาการเองได้ “สิ่งของนอกกาย” จึงกลายเป็ทางเลือกเดียวของผู้ฝึกตน
ค่ายกลหลอมปราณก็เป็หนึ่งในนั้นและของที่ใช้เป็ที่แพร่หลายก็คือยันต์เวทย์ที่แสนธรรมดาแต่ต่อให้ธรรมดาแค่ไหนก็ไม่ใช่สิ่งที่โรงเรียนระดับมณฑลจะใช้ได้
เขาหยั่งััอยู่สักพัก เป็เหมือนในหนังสือกล่าวไว้ค่ายกลหลอมปราณระดับต่ำ พลังปราณเหมือนดั่งน้ำพุ ค่ายกลหลอมปราณระดับกลางพลังปราณเหมือนดั่งน้ำตก ค่ายกลหลอมปราณระดับสูง พลังปราณเหมือนดั่งแม่น้ำค่ายกลหลอมปราณระดับสุดยอด... ยังไม่เคยได้ยิน
ความสบายที่เกิดจากพลังปราณรอบตัวก็เหมือนกับหมู่ปลาในน้ำประหนึ่งตัวเองแช่อยู่ในบ่อน้ำพุพลังปราณเขารู้ดีว่านี่เป็เพียงผลของค่ายกลหลอมปราณระดับต่ำเท่านั้น
พอเขาลองลุกออกจากเตียง ก็ปราศจากความรู้สึกเช่นนี้แล้วดูเหมือนค่ายกลหลอมปราณระดับต่ำนี้จะถูกติดตั้งไว้แค่บนเตียงหินเท่านั้น
เขานั่งขัดสมาธิลงบนเตียง มือสองข้างประสานไว้ด้านหน้าจุดตันเถียนแต่ยังไม่เริ่มบำเพ็ญเพียร แค่รับรู้ถึงแรงกระเพื่อมของพลังปราณ จากนั้นจึงค่อยๆจมดิ่งสู่สภาวะลุ่มลึก
มณฑลหนานทง ทั้งสิบสามคนหมายแย่งชิงอำนาจของาาราชสีห์เพื่อที่จะขึ้นเป็ผู้ฝึกตนขั้นจินตัน
เขาไม่รู้ว่าฝีมือคนอื่นเป็อย่างไร แต่ดูจากฉู่เจาหนานแล้วอย่างน้อยก็พอจะรู้ว่าคนๆ นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก!
หากคนอื่นแข็งแกร่งเหมือนฉู่เจาหนาน เช่นนั้น นี่คงเป็การต่อสู้อันดุเดือดและทรหดเป็ที่สุด!
อันดับหนึ่งทั้งสิบสามคน มีเพียงคนเดียวที่จะยิ้มอย่างภาคภูมิและได้อยู่บนจุดสูงสุด!เขาคนนั้นจะกลายเป็อันดับหนึ่งของมณฑลหนานทงที่อยู่ภายใต้การดูแลของผู้ฝึกตนขั้นจู้จี!
สิ่งที่ตัวเขาเอง้าก็คือการไร้ข้อผิดพลาด
เมื่อลืมตาขึ้นมา ในดวงตาเขาลุ่มลึกนิ่งสงบ การร่วมชมของผู้ฝึกตนขั้นจู้จีตำแหน่งผู้ฝึกตนขั้นจินตัน และอนาคตของตัวเอง ทั้งหมดมันอยู่ ณ ที่นี่หากการแก้แค้นเพื่อพ่อแม่ยังไม่ถูกชำระเขาไม่มีทางลืมเลือนความแค้นได้เพียงเศษเสี้ยว!
ลมปราณนิ่งสงบ เขาเปิดรูขุมขนทั่วร่างกายและค่อยๆ ดูดซับพลังปราณด้านนอก
นี่เป็การฝึกตนครั้งแรกหลังจากเขาฆ่าปีศาจได้ แต่พอเพิ่งจะเริ่มฝึกตนเขาก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมทันที!
กล่องพิศวงใบนั้น ทำให้ประสาทััทั้งห้าของเขาเฉียบคมขึ้นเกือบเท่าตัวซึ่งก่อนหน้านี้รับรู้ได้เพียงโสตัั กายัั และรูปัั แต่พอเริ่มฝึกตนอย่างจริงจังเขาก็รู้สึกถึงความแตกต่างได้อย่างชัดเจน!
จากมุมมองโลกภายนอก เสี้ยววินาทีนั้น อากาศรอบตัวเขาเริ่มกระเพื่อมคล้ายคลื่นน้ำอากาศเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย! แต่นี่เป็เพียงมุมมองจากสายตาคนธรรมดาหากเป็ผู้ฝึกตนที่ใช้วิชาเนตรมองดู ก็คงจะเห็นริ้วกระแสลมปราณสีขาวนวลปานน้ำนมรายล้อมอยู่รอบตัวเขาและวินาทีที่เขาเข้าฌานฝึกตน ความเร็วของพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่พวกนั้นก็เพิ่มขึ้นเกือบครึ่งหนึ่งทันที!ประหนึ่งรถยนต์ที่สับเปลี่ยนเกียร์อย่างกะทันหัน!
ก่อนหน้านี้ เขาไม่มีทางทำได้แน่นอน
“ซูด...” กระแลลมปราณสีขาวระลอกแรกแทรกซึมเข้าสู่รูขุมขนของเขาจากนั้นก็ถูกจิตของสวีหยางอี้พาโคจรทั่วร่างกายและไหลเข้าสู่ทะเลลมปราณอย่างรวดเร็ว
“ซูดๆๆ...” พลังปราณระลอกที่สอง... ระลอกที่สาม...และอีกหลายระลอกต่างพากันไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายเขารวดเร็วเสียยิ่งกว่าผู้ฝึกตนคนอื่นๆ มากนัก
สวีหยางอี้กำหนดสมาธิ จิตสงบดุจน้ำนิ่ง เขาใน่เวลานี้ ไร้ซึ่งตัวตนร่างกายโปร่งแสงเหลือเพียงเส้นพลังปราณไหลเวียน หลอมรวมเข้ากับจักรวาลประหนึ่งเขากำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ขาวดำอันนิ่งสงบ
จิติญญาของเขาเผชิญหน้ากับความมืดไร้ขีดจำกัด ไม่ใช่ความกดดันทว่าสุขสบายและเงียบงัน ไร้ซึ่งความหงุดหงิดกวนใจมีเพียงความสงบดุจน้ำนิ่งเท่านั้น
ท่ามกลางความมืดภายในห้วงจิตของเขามีริ้วกระแสพลังปราณสีขาวนวลลอยมาจากความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดและไหลสู่ทะเลลมปราณ
ในเวลาเดียวกัน อวัยวะรับรู้ความรู้สึกทุกส่วนทั่วร่างกายล้วนเลือนหายออกห่างจากเขาไปทุกทีสิ่งที่เข้ามีแทนที่คือความสุขสบายเหมือนแช่ร่างกายในบ่อน้ำพุร้อน
ไม่ต้องหายใจ เพราะรูขุมขนทั่วร่างกายกำลังหายใจอยู่ ความรู้สึกแบบนี้เคลิบเคลิ้มเหมือนเสพสารเสพติด แต่ไม่หลุดโลก เสียวซาบซ่านเหมือนตอนร่วมเพศแต่ไม่ใช่การปลดปล่อยเพียงชั่วขณะ มันเป็ความรู้สึกอันสุดยอดที่กินเวลานานและเกิดขึ้นทั่วร่างกาย
สวีหยางอี้นั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นหิน รูปปั้นที่แฝงด้วยมนต์ขลัง ่แรกๆยังมีเสียสมาธิเล็กน้อย แต่หลังจากพลังปราณไหลเข้าสู่ร่างกายแล้วร่างกายเขาก็เข้าสู่สภาวะดื่มด่ำโดยสมบูรณ์
ดังนั้นถึงได้พูดกันว่าบำเพ็ญเพียรจนลืมวันเวลา พอลืมตาที หรือหลับตาทีก็อาจกินเวลาหลายปีหลังจากนั้น
นี่เป็ความอภิรมย์ที่คนธรรมดาเข้าไม่ถึงเป็ความปรอดโปร่งโล่งสบายที่เหมือนกับทั้งจักรวาลสถิตอยู่ในใจหลังจากผู้ฝึกตนบำเพ็ญเพียร สิ่งของนอกกายจะเริ่มเย้ายวนใจได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นความรู้สึกสบายเหมือนปลาได้น้ำแบบนี้นำมาซึ่งพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เวลานี้ เขาเพิ่งเข้าใจข้อดีของการพัฒนาพลังจิตของตัวเองภายใต้พลังของค่ายกลหลอมปราณเขารับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันเต็มปริ่มของทะเลลมปราณที่ส่งผ่านมา
จากมุมมองของโลกภายนอก คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย เขาไม่เพียงไม่หยุดฝึกกลางคันแต่กลับเพิ่มแรงดูดซับพลังปราณอย่างถึงที่สุด!
เขารู้ดีว่าอันที่จริงขั้นเลี่ยนชี่ก็แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเป็สิบเท่าแต่ถ้าจะให้เขาปลีกวิเวกไปฝึกตนอย่างสันโดษก็คงทำไม่ได้ส่วนเื่การเหาะเหินก็เป็ทักษะของขั้นจู้จี วัตถุเวทมนตร์ก็ยังใช้ไม่ได้เนื่องจากปริมาณพลังปราณอันน่าสงสารของเขาไม่เพียงพอต่อการดูดซับของวัตถุเวทมนตร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของวิเศษในขั้นจินตัน
ทะเลลมปราณของเขา เมื่อมองจากดวงจิต เห็นเป็รูปทรงชัดเจนเหมือนบ่อน้ำเล็กๆ อย่าบอกว่าเป็ทะเลเลย บอกว่าเป็ทะเลสาบเล็กๆก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจนัก ทะเลลมปราณเป็เพียงชื่อเรียกเท่านั้น
การที่เขาเป็อันดับหนึ่งของนครอวี๋หยางได้ก็นับว่าเป็สุดยอดของสาขาย่อยนครอวี๋หยางแล้ว บ่อน้ำน้อยๆ แห่งนี้เกิดจากการที่เขาเริ่มดูดซับพลังปราณเข้ากายั้แ่ตอนอายุสิบสามปีจนถึงตอนนี้อายุเขาก็ปาไปสิบแปดปีเต็มแล้วเขาเห็นมันั้แ่เป็เศษเสี้ยวพลังปราณจนเติมเต็มเป็บ่อน้ำ!
เมื่อเติมจนเต็มเปี่ยม... ก็ถึงเวลาบรรลุขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลาง!
การบรรลุระดับหลังจากนี้จะยิ่งยากขึ้น แปดปีต่อการเลื่อนขั้นหนึ่งระดับความเร็วในการบรรลุเป็อย่างไรเขาไม่เคยคำนวณมาก่อนและตอนนี้ก็ไม่มีกระจิตกระใจไปคำนวณด้วยเขาเพียงแต่ทุ่มเทสมาธิเพ็งมองทะเลลมปราณที่สั่นกระเพื่อมเส้นริ้วพลังปราณแต่ละเส้นสายทยอยไหลลงสู่ทะเลลมปราณจนดูเหมือนใกล้จะเต็มแต่เขารู้ดีว่า...
ยัง้าอีกนิด!
ขาดเพียงระลอกสุดท้าย... ที่ต้องใช้เวลาสะสมอย่างน้อยสามเดือน แต่่เวลานี้เนื่องจากประสาทััทั้งห้าที่เฉียบคมขึ้น ผนวกกับค่ายกลหลอมปราณทำให้พลังปราณไหลเข้าสู่ทะเลลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขามีลางสังหรณ์ว่า...วันที่เขาบรรลุขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นอย่างสมบูรณ์อยู่ไม่ไกลแล้ว
เวลาแต่ละนาทีคล้อยผ่าน เขาที่กำลังฝึกตนอยู่ไม่ได้นึกถึงเื่เวลาเลยทว่าโลกภายนอกตอนนี้กลับตกดึกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว!
บนถนนอันโล่งกว้างปรากฏรถตำรวจสิบกว่าคันแล่นประกบรถหรูสี่คันตรงกลางราวกับคอยคุ้มกันมันเคลื่อนที่อยู่บนท้องถนนอันเงียบเชียบ
รถหรูสี่คันตรงกลาง เห็นได้ชัดว่าผ่านการดัดแปลงโดยช่างฝีมือกระจกกันะุหนา 1.5 เิเ เห็นเพียงเงาสะท้อนของตัวเองเท่านั้นแม้แต่กระจกหน้ารถก็เป็แบบเดียวกัน ล้อรถเป็ยางชนิดพิเศษไม่ใช่ยางที่ปืนสั้นทั่วไปยิงทะลุ ฐานรถก็ถูกดัดแปลงมาเป็พิเศษการะเิเพียงเล็กน้อยไม่สามารถคว่ำรถได้แน่นอน
“รายงานหมายเลขเจ็ด ไม่มีสถานการณ์ใดพิเศษ” “รายงานหมายเลขยี่สิบกวาดล้างบริเวณรอบๆ เรียบร้อยแล้ว” “รายงานหมายเลขสาม ทุกอย่างเป็ปกติ”
ภายในรถตำรวจ บทสนทนามีการสื่อสารไม่หยุด แทบจะทุกๆ ห้าวินาทีเลยก็ว่าได้หากท้องถนนยามราตรีมีผู้คน เมื่อมองทะลุกระจกเข้าไปจะพบว่าตำรวจด้านในล้วนแต่เป็ผู้กำกับระดับสูงทั้งสิ้น! แม้กระทั่งรถคันที่อยู่หน้าสุดเบาะข้างคนขับก็มีผู้บังคับการระดับสามสามดาวนั่งอยู่หนึ่งคน!
ภายนอกรถหรูทั้งสี่คันเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนขับห่างกันประมาณสิบเมตรกว่าเป็ขบวนด้านหน้าสองคันด้านหลังสองคันหากตอนนี้มีคนหมายโจมตี คงไม่รู้ว่าเป้าหมายโจมตีของพวกเขาอยู่คันไหนเป็แน่
ขบวนในลักษณะนี้ แสดงให้เห็นถึงสถานะของคนที่อยู่บนรถ
“ท่านรองผู้ว่าการครับ” ภายในรถหนึ่งคันด้านหน้า คนขับรถพูดขึ้นเสียงแ่“วันพรุ่งนี้ท่านมีประชุมที่จังหวัดจิงตูนะครับ”
เบาะที่นั่งด้านหลังมีผู้เฒ่าจมูกทรงตะขอ ผมขาวโพลนทั้งหัวสวมใส่ชุดสูททั้งตัวนั่งอยู่ตรงกลางดวงตาสองข้างที่อยู่บนใบหน้าเรียวยาวลุ่มลึกเหมือนบ่อน้ำไร้ก้นกำลังมองทัศนียภาพยามราตีที่เคลื่อนไหวฉับไวด้านนอกหน้าต่างอยู่เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ออก “เลื่อนออกไป”
“ภายในห้าวันนี้ ฉันไม่รับภารกิจใดทั้งนั้น ไม่ว่าจะมาจากใครก็ตาม”
ข้างๆ เขามีวัยรุ่นสองคนกำลังหลับตาทำสมาธิอยู่ที่น่าแปลกก็คือพวกเขาไม่ได้ใส่ชุดสูท แต่ใส่ชุดคลุมยาวแบบโบราณ
แม้เป็ยามราตรี ทว่าท่ามกลางความมืด ในบาง่บางระยะมีดวงตาสีแดงหรือไม่ก็สีทองบางคู่กวาดมองไปทั่วรถอย่างระแวดระวังแต่วินาทีถัดมาก็หลับปรือลงประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทง
ลมปราณของผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับสมบูรณ์ทั้งสองคนนี้!
ประหนึ่งกระบี่แหลมคมยามรัตติการ ช่างเสียดตาอะไรแบบนี้!
1K
