ผู้สืบทอดสายเลือดพระเจ้าแท้จริง

      ชิงเฟิงนั่งรอเฉาหย่งอยู่ในห้องสักพักในและระหว่างนั้นเองเหม่ยหรงก็ได้ยกชาเข้ามาเสริฟให้กับชิงเฟิง  

      หลังจากชงชาเสร็จเหม่ยหรงก็จ้องมองไปยังชิงเฟิงที่ตอนนี้มีรูปลักษณ์ที่เป็นชายวัยกลางคนตรงหน้าของเธออย่างสงสัย หลังจากที่เธอเห็นชิงเฟิงนำแกนสัตว์อสูรระดับปฐพีออกมาโชว์เธอก็คิดว่าความสามารถที่ชิงเฟิงมีนั้นจะต้องไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ดูแลสาขาเฉาแน่นอน 

      แต่ว่าจากการที่เธอมองสำรวจรูปลักษณ์ของชิงเฟิงเเล้วเธอก็พบว่าเขานั้นไม่มีลักษณะที่คล้ายกับผู้แข็งแกร่งคนไหนของเขตรอบๆบริเวณนี้เลย เป็นไปได้ไหมว่าชิงเฟิงจะมาจากเขตอื่น? 

      ชิงเฟิงสัมผัสได้ถึงสายตาของเหม่ยหรงที่กำลังมองมาที่ตนเองเขาก็ได้หันกลับมามองสบตาของเธอพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย"แม่นางน้อยทำไมเจ้าเอาแต่จ้องมองหน้าข้ากัน?" 

      เหม่ยหรงที่โดนสบตาและได้ยินคำพูดนั้นของชิงเฟิงเธอก็รีบหันหน้าหนีทันทีก่อนที่กล่าวอแกมาอย่าตะกุตะกัก"ข..ข้าขอโทษเจ้าค่ะ" 

      เหม่ยหรงรู้สึกตื่นตระหนกในใจ เธอคิดว่าว่านายท่านที่ลึกลับคนนี้จะต้องโกรธเธอแน่นอนที่เธอมัวแต่ไปจ้องมองหน้าเขา อย่างที่รู้กันคนที่เเข็งแกร่งส่วนใหญ่นั้นมักจะหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง พวกเขาไม่ชอบคนที่อ่อนแอกว่ามาจ้องมองใบหน้าของตัวเองอย่างสุ่สี่สุ่มห้า จู่ๆเธอก็รู้สึกอยากจะตีตัวเองที่ทำอะไรที่น่าเกลียดอย่างนั้นไป 

      เมื่อเห็นท่าทางที่ตื่นตระหนกของเหม่ยหรงชิงเฟิงก็ได้ยิ้มออกมาก่อนที่จะพูด"ข้าไม่ได้โทษอะไรเจ้าซะหน่อย ทำไมเจ้าถึงต้องทำท่าทางหวาดกลัวขนาดนั้น?" 

      "ข..ข้า..ข้าเสียมารยาทที่บังอาจไปจ้องมองใบหน้าของท่าน ได้โปรดนายท่านลงโทษข้าด้วยเถอะ!"เหม่ยหรงทำหน้าจริงจังในขณะที่จ้องมองไปยังชิงเฟิง ดูเหมือนว่าเธอจะคิดว่าการกระทำของเธอมันเสียมารยาทเกินไปดังนั้นเธอจึงคิดที่จะให้ชิงเฟิงลงโทษตัวเธอ

      "เฮ้อ..สาวน้อย ข้าบอกว่าข้าไม่ได้โทษอะไรเจ้าสักหน่อย เจ้าอยากจะมองหน้าของข้าก็สามารถมองได้เลย ข้าไม่ได้ถือสักหน่อย" ชิงเฟิงมั่นใจในวิชามายาของตัวเองมากต่อให้เหม่ยหรงจะจ้องมองหน้าของเขานานแค่ไหนก็คงจะไม่สามารถมองออกถึงการปลอมตัวของเขาได้

      "เป็นเช่นนั้นหรือ?แต่ว่า..."เหม่ยหรงเมื่อได้ยินคำพูดของชิงเฟิงเธอรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี 

      "เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าลงโทษตัวเจ้า ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เข้ามาใกล้ๆข้าหน่อย"ชิงเฟิงเห็นท่าทางที่ไม่สบายใจของเหม่ยหรงเขาคิดว่าเขาควรจะลงโทษเธอสักเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

      "เออ..นายท่านจะทำอะไรหรือ?"เหม่ยหรงมองไปยังชิงเฟิงด้วยท่าทาวหวาดกลัว หลังจากนั้นเธอก็ได้ขยับเข้ามาใกล้ชิงเฟิงด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาเล็กน้อย 

      ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนขอร้องให้ชิงเฟิงลงโทษตัวเอง แต่เมื่อชิงเฟิงคิดที่จะทำจริงๆเหม่ยหรงก็อดไม่ได้ที่รู้สึกหวาดกลัว 

      เหม่ยหรงค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้ๆชิงเฟิง เมื่อมาถึงในระยะประมาณ1ฉื่อเธอก็ได้หยุดนิ่งลง 

      มองไปยังหญิงสาวอายุน้อยที่ค่อนข้างสวยตรงหน้าใบหน้าของชิงเฟิงไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา บนใบหน้าของเขาตอนนี้นั้นมีแต่รอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากเท่านั้น ในทางกลับกันในขณะนี้ร่างกายของเหม่ยหรงได้สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ 

      เมื่อชิงเฟิงเห็นอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับคิดภายในใจ'นี่ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเลยอย่างงั้นหรอ?'

      "นายท่านข้าพร้อมแล้ว ท่านสามารถลงโทษข้าได้เลยเจ้าค่ะ"ในขณะนี้เหม่ยหรงได้กล่าวออกมาพร้อมกับท่าทางที่ยอมจำนน ดูเหมือนว่าเธอจะนอมรับบทลงโทษที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

      ชิงเฟิงไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเขายื่นฝ่ามือของตัวเองไปข้างหน้าเล็กน้อยหลังจากนั้นไม่นานฝ่ามือของเขาก็ได้เข้าไปแตะที่ท้องน้อยของเหม่ยหรงอย่างแผ่วเบา 

      กึก! 

      เหม่ยหรงตัวนิ่งแข็งทันทีเมื่อสัมผัสถึงฝ่ามือของชิงเฟิงที่กำลังอยู่ที่ท้องน้อยของตัวเอง ในขณะนี้สมองของเธอได้ว่างเปล่าขึ้นมาอย่างกระทันหัน! นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายสัมผัสตรงจุดนั้น! 

      หลังจากที่ชิงเฟิงสัมผัสร่างกายของเหม่ยหรงเขาก็ได้หลับตาลงเล็กน้อยก่อนที่ไม่นานพลังปราณอ่อนๆสีทองของเขาจะไหลออกจากฝ่ามือของตัวเองเเละไหลเข้าสู่ร่างกายของเหม่ยหรง! 

      เมื่อพลังปราณสีทองของชิงเฟิงไหลเข้าสู่ร่างกาย เหม่ยหรงที่จากตอนแรกแสดงสีหน้าอย่างว่างเปล่านั้นจู่ๆใบหน้าของเธอกลับเปลี่ยนกลายเป็นเจ็บปวดขึ้นมาแทน ในขณะนั่นเธอก็ได้คิดภายในใจตัวเอง'เริ่มการลงโทษแล้วสิน่ะ' 

      เหม่ยหรงหลับตาเพื่อรับการลงโทษจากชิงเฟิง เธอทนความเจ็บปวดที่เกิดไปทั่วร่างกายของตัวเองโดยไม่ปริปากร้องอะไรออกมา 

      'ข้าขอให้มันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข้า..หืม!?'ในระหว่างที่เหม่ยหรงกำลังสวดอ้อนวอนเพื่อให้ผ่านพ้นบทลงโทษไปอย่างรวดเร็วนั้นจู่ๆเธอก็สัมผัสถึงสิ่งที่แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นภายในร่างของตัวเอง! 

      เหม่ยหรงไม่อยากจะเชื่อและมองสำรวจอีกครั้งอย่างตั้งใจและเพียงไม่นานหลังจากนั้นใบหน้าของเธอก็ได้แสดงอาการที่ตกตะลึงออกมา! 

      'นี่มัน!!!' 

      ในขณะนี้เธอมองสำรวจไปยังเส้นลมปราณทั้งร้อยแปดเส้นภายในร่างกายของตัวเองอย่างเหลือเชื่อ! 

      ในตอนนี้เส้นลมปราณทั้งหนึ่งร้อยแปดเส้นภายในร่างกายของเธอนั้นจู่ๆมันก็ได้เกิดการขยายตัวที่น่าตกตะลึงขึ้นมา เส้นลมปราณของเธอจากตอนแรกที่เล็กกว่ามาตรฐานเล็กน้อยในขณะนี้มันได้ขยายขนาดกลายเป็นขนาดใหญ่มากขึ้นเทียบเท่ากับคนธรรมดาทั่วไปและนี่มันยังไม่ได้จบเพียงแค่นั้น! 

      ในเวลานี้มันได้ขยายขนาดกลายเป็นกว้าวมากขึ้นเรื่อยๆ เเละเหม่ยหรงก็เห็นว่าตัวการที่ทำให้เส้นลมปราณของตัวเองขยายขนาดนั้นเป็นลมปราณสีทองของชิงเฟิงที่ได้เข้าสู่ร่างกายของเธอ!! 

      "นี่...นายท่าน!"เหม่ยลืมตาขึ้นมาจ้องมองไปยังชิงเฟิงอย่างตกตะลึง 

      "อย่าได้เสียสมาธิ! เตรียมตัวสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น"ชิงเฟิงกล่าวเตือนเหม่ยหรงเบาๆ 

      เมื่อเหม่ยหรงได้ยินอย่างนั้นเธอก็หันกลับมาสนใจร่างกายของตัวเองทันที 

      ฟุุบ! 

      ฝ่ามือของชิงเฟิงได้ปล่อยออกมาจากท้องน้อยของเหม่ยหรง หลังจากนั้นร่างของเหม่ยหรงก็ได้นั่งลงขัดสมาธิที่ที่พื้นอย่างกระทันหัน!

      ฟูม!!!

      ในเวลานั้นเองจู่ๆลมปราณมหาศาลที่อยู่รอบๆก็ได้เข้ามารวมตัวกันบริเวณรอบๆร่างกายของเหม่ยหรง ลมปราณที่เข้มข้นและหนาแน่นนั้นค่อยๆไหลเข้าไปในร่างกายของเหม่ยหรงราวกับปลาวาฬกำลังสูดน้ำเข้าไปในปาก!! 

      ชิงเฟิงมองไปยังกระบวนการทั้งหมดด้วยสายตาที่ดูค่อนข้างเรียบเฉย ราวกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น 

      "ปั้ง!" 

      "ปั้ง!"

      "ปั้

ง!" 

      ในขณะนั้นเองร่างของเหม่ยหรงก็ได้เกิดเสียงดังขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด