เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 191 : จุดอ่อนของหมาป่าสีเทา

ขณะนี้เองที่เสียงหอนร้องของหมาป่าดังสะท้อน ราวกับพวกมันรับคำสั่งต่อกันเป็นทอดพร้อมเข้าโจมตีใส่กลุ่มผู้เล่น!

เป็นฝูงหมาป่าสีเทาบุกจู่โจม!

เพียงอึดใจสองฝ่ายก็ปะทะต่อกัน!

ตุบ ตับ ตึง!

เสียงการปะทะดังต่อเนื่อง

เสียงคำรามร้องของหมาป่าสีเทาก็ยังคงดังไม่หยุด

“เดรัจฉาน! พวกเจ้าจงรับหมัดของนายน้อยผู้นี้!”

เจียงเฉิงจวินคำรามพร้อมต่อยหมัดเข้าใส่หัวของหมาป่าสีเทาอย่างรุนแรง!

ตึง!

ตึก!

หมัดนี้คล้ายปะทะกับเข้ากับของแข็ง

พร้อมกันนี้เสียงกรีดร้องได้ดังจากปากเจียงเฉิงจวิน

เขารู้สึกราวหมัดต่อยใส่แผ่นเหล็ก ขณะนี้ถึงกับไม่อาจรับรู้ถึงการมีอยู่ของแขนขวาไปชั่วขณะ!

หมาป่าสีเทาที่ถูกโจมตีใส่เพียงสั่นหัว มันอ้าปากที่มีเลือดเกรอะกรังพร้อมทะยานเข้าหา!

นัยน์ตาเจียงเฉิงจวินพลันทอแสงวูบ

ไม่มีช่องให้หลบหนี!

ขณะนี้เองที่อีกเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นผ่านอากาศ

ซ่งฉิวหยิ่งเตะเข้าใส่สะโพกหมาป่าสีเทาจนร่างนั้นกระเด็น

และคล้ายจะได้ยินเสียงกระดูกแตกหักเสียด้วย

ร่างนั้นร่วงหล่นกับพื้นรุนแรง หมาป่าสีเทาหอนร้องเจ็บปวดพร้อมไม่อาจลุกขึ้นยืน

เท้าของซ่งฉิวหยิ่งจึงตามไปกระทืบเข้าที่กระดูกสันหลัง!

“ยอดเยี่ยม!” เจียงเฉิงจวินอุทานร้องออก

“ระวังตัวด้วย” ซ่งฉิวหยิ่งกล่าวจบพร้อมเร่งรีบเข้าปะทะกับหมาป่าสีเทาตัวอื่น!

รวดเร็วเกินไปแล้ว!

“เจียงเฉิงจวิน โหมดท้าทายที่เคยเล่นมันสูญเปล่าไปหมดแล้วหรือ?” เสียงของปู้หลี่เกอดังจากข้างกาย

“นี่พูดถึงเรื่องอะไร?!” เจียงเฉิงจวินลุกขึ้นยืนกล่าวถามอย่างโกรธเคือง

“หมาป่าสีเทา หัวแข็งดังเหล็ก แต่สะโพกราวเต้าหู้ เรื่องแค่นี้เจ้าไม่ทราบหรือ?” ปู้หลี่เกอกล่าวพลางรับศึกสองหมาป่าสีเทา

เจียงเฉิงจวินคล้ายเพิ่งได้ทราบ

ร่องรอยความอับอายปรากฏผ่านทางสีหน้ายามได้ยินคำของปู้หลี่เกอ

เรื่องนี้เขาย่อมทราบ

ครั้งที่เล่นโหมดท้าทายหอคอยแห่งการทดสอบ เขาทราบดีว่าจุดอ่อนของหมาป่าสีเทาอยู่ที่สะโพก!

แต่แล้วเพราะตื่นเต้นจนเกินไป มันทำให้เขาถึงกับลืมเลือน

“ข้าทราบ!” เจียงเฉิงจวินไม่คิดยอมรับว่าตนเองลืมเลือน “เพียงแต่คิดอยากลองว่าหากไร้ซึ่งพื้นฐานการฝึกฝนจะรับมือหมาป่าสีเทาได้แค่ไหน!”

ปู้หลี่เกอเบะปากตอบ

กล่าวออกมาได้ หน้าไม่อาย!

กระนั้นเวลานี้ไม่เหมาะโต้เถียง สองหมาป่าสีเทายิ่งดุร้าย พวกมันไม่คิดปล่อยให้เหยื่อได้มีโอกาสพูดคุยอย่างสบายใจ

ที่ต้องทำตอนนี้คือตั้งสมาธิกับการต่อสู้!

ศึกดุเดือดของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอยู่ที่ริมทะเลสาบ

จำนวนของหมาป่าเหล่านี้ออกจะมากเกินไป พวกมันมากันเกินกว่าสามสิบตัว

ขณะที่เหล่าผู้เล่นมีกันเพียงแค่สิบกว่าคน

กล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งสู้สอง อันที่จริงหลายคนต่างรับศึกถึงสามตัวด้วยซ้ำ

นับเป็นโชคดีที่กลุ่มคนเหล่านี้เคยผ่านหอคอยแห่งการทดสอบมากันแล้ว ทุกคนต่างทราบดีว่าควรจัดการควบคุมกำลังตนเองอย่างไร

แม้ระดับการฝึกฝนเลือนหาย ก็ไม่ใช่ว่าความสามารถทางการต่อสู้จะเลือนหายตามไปด้วย

หากพิจารณาให้ดี แม้ทุกคนต่อสู้มือเปล่า กระนั้นฝูงหมาป่าก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

และยิ่งผ่านไป เสียงหอนร้องชวนขนลุกของหมาป่าก็ดังอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่ทางผู้เล่นนั้นไม่ใช่

อย่างไรที่นี่ก็โลกเสมือนจริง ตายก็ไม่ใช่ตายจริง เพราะงั้นทุ่มสุดตัวเท่าไหร่ย่อมทำได้!

เหล่าไป่เองก็กำลังเผชิญหน้ากับหมาป่าสีเทาถึงสี่ตัวโดยลำพัง!

รับศึกถูกรุมเช่นนี้ เขานึกย้อนถึงคืนวันครั้งยังเยาว์ กาลนั้นเขาต่อสู้โดยแบกรับจากทั่วสารทิศในคราเดียวด้วยซ้ำ!

เพี๊ยะ!

พบเห็นโอกาสเหมาะ เหล่าไป่ตบเข้าที่ลำคอของหมาป่าสีเทาที่คิดกัดตนเอง!

หมาป่าสีเทาต้องตกตายไปอย่างไม่ทันรู้ตัว!

“สังหารสัตว์ทั่วไป หมาป่าสีเทา ได้รับค่าประสบการณ์ห้าแต้ม”

ตอนที่ 192 : อย่าปล่อยให้พวกมันรอด!

เหล่าไป่ชะงัก

เสียงนี้มันคล้ายจะคุ้นเคย...

ทั้งยังดังตรงเข้าภายในใจ

ด้วยหันมองผู้คนที่ต่อสู้กันอยู่ คนอื่นคล้ายไม่ได้ยินเสียงนี้แม้แต่น้อย

“องค์เหนือหัว ได้ยินเสียงประหลาดหรือไม่?”

ศัตรูขณะนี้ถูกลดทอนไปมากแล้ว แรงกดดันที่เหล่าไปแบกรับก็ลดลงไปมาก กระทั่งว่ามีเวลาเอ่ยถามข้อสงสัยกับจี้อู๋ฮุยที่อยู่ไม่ไกล

จี้อู๋ฮุยก็กำลังต่อสู้กับหมาป่าสีเทาถึงสี่ตัวอยู่เช่นกัน

ได้ยินคำเหล่าไป่ เขาต้องขมวดคิ้ว “เสียงประหลาด? ไม่มี!”

หรือจะเป็นเราหูฝาดไปเอง?

เหล่าไป่เกิดความสงสัย

แต่ไม่ช้าเขาก็ต้องละความสนใจไป

สิ่งสำคัญตอนนี้คือการจัดการฝูงหมาป่าที่ตรงหน้า!

การศึกดำเนินไป กำลังกายของทุกคนต่างถูกใช้เหือดแห้งอย่างรวดเร็ว

หลายคนต่างเริ่มหอบกันแล้ว

อย่างไรนี่ก็เป็นร่างคนธรรมดา เป็นปกติหากจะไม่อาจคงสภาวะสมบูรณ์พร้อมรับศึกยาวนานได้

ฝูงหมาป่าสีเทาเองก็ใช้กำลังกายไปไม่ใช่น้อย ความเร็วและกำลังของพวกมันลดลงอย่างเห็นได้ชัด!

และเมื่อเหล่าไป่สังหารหมาป่าสีเทาตัวแรกได้ มันก็คล้ายเป็นจุดเริ่มต้น

หมาป่าสีเทาอีกตัวหนึ่งถูกเว่ยฉิงจู่สังหาร!

“สังหารสัตว์ทั่วไป หมาป่าสีเทา ได้รับค่าประสบการณ์ห้าแต้ม”

เว่ยฉิงจู่เผยความสงสัย

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันนี้คืออะไร?

ทันใดนี้ที่หางตาของนางจึงมองไปยังหน้าต่างข้อมูลตัวละครที่อยู่ด้านล่าง

แถบค่าประสบการณ์มีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

“ค่าประสบการณ์ 5/20”

เว่ยฉิงจู่คล้ายเข้าใจอะไรขึ้นมา

โหมดทั่วไป สังหารสัตว์อสูรหรือสัตว์ป่าจะได้รับค่าประสบการณ์มาสะสม

และหากแถบค่าประสบการณ์เต็ม อย่างนั้นหมายถึงความก้าวหน้า!

ขณะนี้เองที่หมาป่าสีเทาถูกสังหารไปตัวแล้วตัวเล่า

กลุ่มคนต่างได้ยินเสียงดังในหู!

พร้อมกันนี้ต่างยังได้ตระหนักถึงแถบค่าประสบการณ์ที่เปลี่ยนแปลง!

สายตาทุกคนที่มองหมาป่าสีเทากลายเป็นต้องแปรเปลี่ยน!

มันราวกับพบเจอขุมทรัพย์!

มันเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจเก็บซ่อน!

ทันใดนี้เองที่เหล่าหมาป่าสีเทาราวกับรับรู้ถึงลางร้าย

ดวงตาของเหล่ามนุษย์ตรงหน้า แปลกออกไป มันทำให้ฝูงหมาป่าต้องหวาดกลัว!

สุดท้ายแล้วพวกมันกลับกลายเป็นเหยื่อเสียเอง!

“หมาป่าสีเทาพวกนี้ให้ค่าประสบการณ์! อย่าปล่อยให้พวกมันรอด!” ปู้หลี่เกอตะโกนออกด้วยความตื่นเต้น

เมื่อครู่เขาก็เพิ่งสังหารหมาป่าสีเทาได้ตัวหนึ่ง!

ต่อสู้อยู่ชั่วระยะหนึ่ง หมาป่าสีเทาได้ถูกสังหารและบาดเจ็บไปเกินกว่าครึ่งแล้ว!

ขณะที่ทางเหล่าผู้เล่น มีแต่ทหารรับจ้างเช่นคณะของเว่ยฉิงจู่และโจวหู่ที่มีอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย!

ส่วนที่เหลือต่างเหนื่อยหอบกันบ้างแล้ว!

จ่าฝูงหมาป่าสีเทารับรู้ถึงลางร้ายเด่นชัด

อู๋ว์!

เสียงหอนดังขึ้นราวออกคำสั่งให้ถอยทัพ!

หมาป่าสีเทาที่เหลือต่างละทิ้งสมรภูมิพร้อมถอยกลับเข้าป่า!

กระนั้นทุกคนที่นี้ต่างไม่คิดปล่อยวาง พวกเขาไม่คิดให้หมาป่าสีเทาได้หนีรอดแม้สักตัว

ตำแหน่งของเหยื่อและผู้ล่าได้สลับโดยสมบูรณ์แล้ว!

“คิดมาก็มา คิดไปก็ไป อย่าได้นึกฝัน!”

“อย่าปล่อยให้พวกมันรอด! นั่นเป็นค่าประสบการณ์!”

“เข้ามา! ให้สู้อีกสามร้อยตัวยังไหว!”

กลุ่มคนคล้ายเกิดแรงใจปะทุ

ขณะนี้ร่างกลุ่มคนต่างทะยานไล่ตาม

ภาพฉากอันงดงามของการล่าสัตว์จึงบังเกิด

ขณะนี้เองที่ฝูงหมาป่าสีเทาถูกกวาดล้าง

หากพวกมันคิดถอย เช่นนั้นคือเปิดหลังโล่งให้ศัตรูตามล่า!

ด้วยเหตุนี้พวกมันจึงต้องสู้ตาย!

เสียงหอนร้องและคำรามยังคงดังต่อเนื่อง กลิ่นเลือนได้ฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ!

ผ่านไปพักหนึ่ง จ่าฝูงหมาป่าสีเทาทำได้เพียงต้านรับ!

ส่วนลูกฝูงหมาป่าสีเทาที่เหลือตกตายหมดสิ้นแล้ว!