พู่กันเนรมิต

บทที่ 32 

คนขี้แพ้

“จี๊ จิ๊ ... ” จิ้งจอกหิมะสามหาง ปรากฏตัวเบื้องหน้า    เซียวหลง ส่งเสียงกรีดร้องอย่างโกรธเกรี้ยว ทางด้านเซียวหลงนั้น ตกตะลึงจนใบหน้าซีดขาว

"สารเลว จิ้งจอกหิมะสามหาง ในระดับอาณาจักรหยูคง สัตว์อสูรระดับนี้ จะปรากฏตัวในป่าเฮยเฟิงได้อย่างไร" หนังศีรษะของเซียวหลงรู้สึกชาวาบในทันที พลางรู้สึกไม่สามารถสงบใจลงได้ 

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา หากต่อสู้กับจิ้งจอกหิมะสามหาง มิใช่การรนหาที่ตายหรือ?

"ในที่สุด....ข้ารู้แล้วว่า เหตุใด ข้าจึงได้พบกับราชาสัตว์อสูรจำนวนมาก ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก่อนหน้านี้! หากข้าเดาถูก ราชาสัตว์อสูรพวกนั้นต้องบาดเจ็บจากการต่อสู้กับมันอย่างแน่นอน

"และเกรงว่า หญิงสาวผู้นี้จะได้รับรับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับมัน" เซียวหลงขมวดคิ้วและรู้สึกประหลาดใจ โชคดีที่จิ้งจอกหิมะสามหางตัวนี้ ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ปราณชีวิตนั้นอ่อนแอมาก

มิฉะนั้นเซียวหลงย่อมไม่สามารถหลบหนีไปได้ และเขาจะต้องตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวของมัน

“ กี้....จี๋จี๋ ... ” จิ้งจอกหิมะสามหางมองไปที่หญิงสาว และกรีดร้องด้วยความโกรธอีกครั้ง ในน้ำเสียงดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่รุนแรง

เซียวหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย และเข้าใจความหมายของจิ้งจอกหิมะสามหางทันที

"บัดซบ....เจ้าจิ้งจอก เจ้าต้องการสังหารนางงั้นหรือ?เซียวหลงรู้สึกโกรธมาก:" ข้าตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ แต่เจ้ากลับต้องการจะสังหารนางต่อหน้าข้า?” แล้วข้าจะทนได้อย่างไร นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเซียวหลง! 

“ เจ้าจิ้งจอก หากเจ้าต้องการสังหารหญิงที่ข้าชอบ.....เช่นนั้นข้าคงต้องสังหารเจ้า เซียวหลงโกรธมากและระเบิดพลังออกในทันที

“ เจ้าจิ้งจอกไปลงนรกซะ!” เซียวหลงคำรามอย่างรุนแรง ซึ่งเรียกใช้งาน "เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ" ขึ้นในทันที จากนั้นเขาร่าย "คำสาปพู่กันเทพเจ้า" จำนวนห้าครั้งติดต่อกัน ในเวลาเดียวกัน และใบมีดำรูปร่างผนึกคำสาปพุ่งไปยังหว่างคิ้วของ

จิ้งจอกหิมะสามหาง

"จิ๊..."จิ้งจอกหิมะสามหาง ส่งเสียงร้องที่โหยหวนน่าเวทนา....ในน้ำเสียงมีความหวาดกลัวอย่างรุนแรง จิ้งจอกหิมะสามหางนี้ เดิมทีได้รับบาดเจ็บสาหัส และใกล้จะถึงแก่ความตาย

ในขณะนี้ มันได้รับความทุกข์ทรมานจาก "คำสาปพู่กันเทพเจ้า" ห้าครั้ง จิตวิญญาณจึงได้รับความเสียหายหนัก จนเลือดออกเจ็ดทวารไหลซึมทั่วร่าง แม้แต่ "เกราะซวนกวง" บนร่างก็พังทลาย หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ หมัดหมาป่าสงคราม!” เซียวหลงคำรามอย่างรุนแรง และกระตุ้นให้ร่างกายของเขาระเบิดพลังหมัดออกมา!

ทันใดนั้น เงาขนาดใหญ่ของศีรษะหมาป่าก็ปรากฏขึ้นบนหมัดของเซียวหลง ซึ่งเต็มไปด้วยพลังที่น่ากลัว และเข้าโจมตีร่างของจิ้งจอกหิมะสามหาง

"ปัง!" เกิดระเบิดลูกใหญ่ขึ้นมา ร่างของจิ้งจอกหิมะสามหางถูกกระแทกปลิวออกไปในทันทีทันใดนั้น ลำตัวของมันกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่หลายสิบต้น และในที่สุดก็ตกลงสู่พื้นอย่างแรง เซียวหลงนั้นตกตะลึง ราวกับว่า มันคืออุบัติเหตุ เขาไม่คาดคิดเลยว่า เรื่องมันจะง่ายดายถึงเพียงนี้?

“ จิ๊ ..จิ๊. ” จิ้งจอกหิมะสามหาง อ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวด และดิ้นรนเป็นเวลานาน และไม่สามารถขยับตัวได้ ในตอนนี้ร่างกายของมันแทบจะมีบาดแผลปกคลุมทั่วร่าง โลหิตเปรอะเปื้อน ไร้ที่ว่างบนร่างของมัน สภาพของมันเกรงว่าจะไม่สามารถประคองพลังชีวิตได้นานเกินไปนัก มันหันหน้าไปมองยังเซียวหลงด้วยสายตาอ้อนวอน ราวกับว่ามันไม่

อยากตาย หัวใจของเซียวหลงอ่อนเป็นเต้าหู้ เนื่องจากการไม่ยอมแพ้ที่จะมีชีวิตอยู่ของจิ้งจอกหิมะ

เซียวหลงเห็นว่า แท้จริงแล้ว จิ้งจอกหิมะสามหางนั้น เป็นเพียง สัตว์ที่ยังไม่โตเต็มวัย มันเป็นเพียงเด็กน้อย ในขณะนี้ เมื่อมองเห็นจิ้งจอกหิมะสามหางที่น่าสงสาร เซียวหลงก็รู้สึกจิตใจบีบรัดตัว

"ลืมมันไปซะ!" เซียวหลงถอนหายใจ และตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เหตุผลนั้นง่ายมาก พลังของจิ้งจอกหิมะสามหางนี้สูงเกินไป ไม่นานมันจะทะลวงเลื่อนระดับความแข็งแกร่งไปยังอาณาจักรหยูคง

ตราบใดที่เซียวหลงสามารถสังหารมันได้ เขาจะได้ "ค่าประสบการณ์" 10,000 แต้มและ "น้ำหมึกดั้งเดิม" 10,000 หยดทันที!

การเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทำให้เซียวหลงไม่สามารถปฏิเสธได้ เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เซียวหลงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบดาบเขี้ยวพยัคฆ์ ตรงเข้าตัดหัวของจิ้งจอกหิมะสามหาง

“ อย่าสังหารมันเลย!” ในเวลานี้ จู่ ๆเสียงกังวล ก็คล้ายดังมาจากระยะไกล เซียวหลงตะลึงและหยุดมือในทันที

หลังจากนั้น เขาก็หันกลับไปมองดู และพบว่า หญิงสาวในชุดสีม่วงฟื้นขึ้นมาจากอาการหมดสติ และกำลังมองเขาอย่างประหม่า ราวกับอยู่ในความวิตกกังวล

เสียงของนางไพเราะมาก จนเซียวหลงหวั่นไหว เพียงแค่ได้ยินเสียงของนาง เซียวหลงก็หน้าแดงและทำอะไรไม่ถูก ดูเหมือนว่าเขาจะตกหลุมรักนาง ตั้งแต่แรกพบ เพียงรอยยิ้ม คำพูด สามารถทำให้เขาหลงใหลโดยไม่รู้ตัว

บางคนบอกว่า ความหลงใหลที่แท้จริง คือเมื่อพบกันในครั้งแรก ก็พร้อมยอมสละชีวิตเพื่อสิ่งนั้น แต่บางคนกลับบอกว่า ความหลงใหลที่แท้จริง คือการไม่สนใจว่า จะสูญเสียมากเพียงใด เพียงแค่อีกฝ่ายพึงพอใจก็เท่านั้น

เซียวหลงไม่รู้ว่า อาการของเขาในขณะนี้ เรียกว่า หลงใหล ได้หรือไม่? เขารู้เพียงว่า ในแวบแรก หญิงสาวก็ได้ครอบครองหัวใจของเขาไปแล้ว

บางทีนี่อาจเป็นอาการโรคขี้แพ้ที่หลงเหลือจากชีวิตชาติก่อนของเขาในฐานะ เด็กหนุ่มบนโลก เท่าที่เขารู้ เด็กหนุ่มส่วนมากมักจะมีอาการนี้ เมื่อพบคนงามราวกับเทพธิดา และไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่นางต้องการได้

แม้ว่าเซียวหลงจะกลับชาติมาเกิด และรูปร่างหน้าตาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม นิสัยของเขาในฐานะ "คนขี้แพ้" ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ อย่างไรก็ตาม เซียวหลงไม่ได้แสดงความรู้สึกบนใบหน้า

เนื่องจากเขาเกรงว่า อีกฝ่ายจะเข้าใจเขาผิดไป

"เพราะอะไร?" เซียวหลงหายใจเข้าลึก ๆ แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง และถามว่า "เจ้าจิ้งจอกตัวเหม็น...เห็นได้ชัดว่าต้องการสังหารเจ้า เหตุใดไม่สังหารมันไปซะ"

หญิงสาวกล่าวขอบคุณเซียวหลง สำหรับความช่วยเหลือของเขา จากนั้นนางก็มองไปที่ จิ้งจอกหิมะสามหาง และพูดตามความเป็นจริงว่า "สาเหตุที่จิ้งจอกต้องการสังหารข้า เป็นเพราะข้าต้องการเอามันมาเป็นสัตว์เลี้ยง จึงเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของมัน

ดังนั้นจึงจะต้องสังหารข้าให้ตายไปพร้อมกับมัน"

หญิงสาวพูดขึ้นอีกว่า: เพราะนางเชี่ยวชาญด้านพลังน้ำแข็ง และทักษะการต่อสู้ ดังนั้นสัตว์เลี้ยงของนางควรเป็นสัตว์อสูร ที่มีคุณสมบัติธาตุน้ำแข็ง

และจิ้งจอกหิมะสามหางนี้ มีพลังและคุณสมบัติน้ำแข็งที่เหมาะสม ไม่กี่วันที่ผ่านมา เมื่อเด็กสาวรู้ว่าจิ้งจอกหิมะสามหางได้ "บุก" ป่าเฮยเฟิง 

นางจึงรีบเดินทางมาที่ป่าเฮยเฟิง ในทันที โดยหวังว่าจะสามารถจับจิ้งจอกหิมะสามหาง และนำไปเป็นสัตว์เลี้ยงของนาง 

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็มองไปที่เซียวหลงด้วยความหวัง และถามอย่างระมัดระวัง "จิ้งจอกหิมะสามหางตัวนี้ มอบมันให้ข้าได้หรือไม่? "

"ได้! ใช่เซียวหลงโพล่งออกมาในทันที จากนั้นใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ และหัวใจของเขาก็เต้นแรง ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงยอมรับปากง่ายดายเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาตกลงกับอีกฝ่ายที่จะมอบให้นางแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกปวดใจกับ "ค่าประสบการณ์" 10,000 แต้มและ "น้ำหมึกดั้งเดิม" 10,000 ตรงกันข้ามเขารู้สึกยินดีเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว เขายินดีที่จะช่วย "เทพธิดา" นี่คือนิสัยโดยธรรมชาติของ คนขี้แพ้ทุกคน!

หญิงสาวตกตะลึงราวกับว่าตนเองนั้นได้ยินผิดไป จากนั้นนางก็รู้สึกดีใจและถามอย่างมีความสุข "จริงหรือ...เจ้าจะมอบมันให้ข้าจริง ๆหรือ...วิเศษมาก"

เซียวหลงผู้พ่ายแพ้แต่เทพธิดา ยิ้มแย้มเบิกบาน และพยักหน้าอย่างรีบร้อน เขารู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นเทพธิดามีความสุขมาก