"จะเป็ใครมันไม่สำคัญ แต่สามารถปกป้องชีวิตเธอได้ก็เพียงพอแล้ว"
"ปกป้อง? นายจะมาปกป้องฉันทำไม"
"มันเป็หน้าที่ฉัน"
"หน้าที่?"
"เธอไม่จำเป็ต้องรู้"มาร์ทตินรีบจับข้อมือเธอเข้ามาในห้องเขาในระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่
"ว่าไงนะ โอ๊ย~"แพรววาร้องขึ้นเมื่อเธอเผลอลงน้ำหนักเท้าไปมากกว่าปกติ อีกทั้งเขายังเหวี่ยงร่างเธอลงไปบนเตียงหนาอีก มันยิ่งทำให้เธอเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม
"เธอจะไปไหนไม่ได้ ถ้าไม่มีคำสั่งฉัน"
"นายไม่ใช่เ้าชีวิตฉันนะ"แพรววาที่กุมข้อเท้าเธอเบาๆ โต้แย้งทันที
"ถ้าไม่อยากมีชีวิตกลับไปหาพี่ชายเธอ จะลองดีกับฉันก็ได้นะ คงเจ็บน่าดูเลยสินะ"มาร์ทตินหันไปจ้องข้อเท้าของแพรววาที่ตอนนี้มีมือเล็กกุมเอาไว้
"..."
"ขาเจ็บขนาดนั้นคิดว่าจะไปไหนได้ หึ"มาร์ทตินพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ซึ่งเป็จังหวะที่ลูกน้องของเขาถืออาหารมาให้พอดี
"แล้วครามล่ะ"
"ไม่ทราบครับ คุณครามบอกเพียงให้นำอาหารมาให้เธอ"
"..."มาร์ทตินจ้องมองอาหารก่อนเหลือบไปมองแพรววาที่เบือนหน้าหนี"ฉันจัดการเอง"
"..."มาร์ทตินนำอาหารมาวางบนโต๊ะหัวเตียง ซึ่งมีทั้งน้ำและยาที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว มาร์ทตินหันจ้องแพรววาก่อนจะแสยะยิ้มขึ้นมา
"ไม่ทานก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก เพียงแต่ฉันจะได้สั่งให้ลูกน้องยกกลับเก็บ"มาร์ทตินห้องไปจ้องปฏิกิริยาแพรววาที่กำลังยืนนิ่งอยู่
"..."
"บางทีอาจดีเหมือนกัน เธออยู่ที่นี่เฉยๆ ไม่ทานอะไรฉันจะได้ไม่ต้องจัดกำลังคนเฝ้าเธอ หากไม่ทานอะไรสัก2-3วันคงไม่ต้องพูดถึงสภาพ แรงหนีอาจยังไม่มีด้วยซ้ำ"
"..."แพรววากำหมัดไว้แน่นก่อนจะคลายลงแล้วเดินมานั่งทานอาหารโดยดี"ฉันจะไม่ยอมตายอยู่ที่นี่หรอก"
"หึ"มาร์ทตินแค่นหัวเราะในลำคอขนาดจ้องแพรววาที่กำลังทานอาหาร หากเธอว่านอนสอนง่ายเขาอาจจะเอ็นดูเธอขึ้นมาก็ได้ หากเธอไม่มีความดื้อรั้นอยู่ในตัว
"..."
"เอานี่ยา"มาร์ทตินยื่นยามาให้เธอทาน รอบนี้กับมียาสองเม็ด สายตาแพรววาเหลือบไปสำรวจเม็ดยานั้นก่อนจ้องมาร์ทติน"ฉันไม่ใช่ครามเพราะงั้นรีบกินไปซะ"
มาร์ทตินเริ่มไม่สบอารมณ์กับสายตาที่เธอมองเขาอย่างกับเขาเป็ผู้ร้ายทำร้ายคนบริสุทธิ์ถึงแม้เขาจะเป็แบบนั้นก็ตาม บางทีเขาเองก็ไม่เข้าใจความคิดของตัวเองเช่นกัน
หม่ำ~
แพรววารีบทานยาทันทีก่อนจะดื่มน้ำจนหมดแก้วแล้ววางแก้วลง สายตาเหลือบไปมองเขาเพื่อจะใช้สายตาสื่อสารกับเขาว่าพอใจหรือยัง
"แดเนียล้าให้ฉันปกป้องเธอ"
"เอ๋ ทำไมจู่ๆ ถึง..."
"เธอควรรู้ข้อนี่เอาไว้"
"ไม่มีทาง เป็ไปไม่ได้!"
"แต่มันเป็ไปแล้ว การที่เธอมาอยู่ในสภาพเช่นนี้เป็เพราะเธอเสี่ยงชีวิตเข้าช่วยบุคคลที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวยังไงละ"
"ยุ่งเกี่ยวงั้นเหรอ?"
"ใช่ นั้นคือฉัน?"แพรววารู้สึกช็อกกับคำพูดของเขา เธอยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่เขา้าจะสื่อสาร"มาเฟียทุกคนต่างปกปิดสัญลักษณ์ไว้เพื่อไม่ให้ตกเป็เป้าหมายที่ถูกเพ่งเล็งโดยการซ้อนสัญลักษณ์นั้นไว้หลายรูปแบบ"
"มาเฟีย? น...นายเป็มาเฟียงั้นเหรอ?"
"หึ"มาร์ทตินแค่นหัวเราะแทนคำตอบก่อนจะอธิบายต่อ"แต่ก็มีบางกลุ่มที่เผยตัวตนไม่เกรงตัวอำนาจของรัฐบาลโลกอย่างไลออนที่เปิดเผยสัญลักษณ์ให้เห็นพร้อมประกาศา"
"นายจะทำอะไร"แพรววาถามขึ้นเมื่อเห็นมาร์ทตินถอดเสื้อที่เขาสวมใส่จนท่อนบนเปลือยกายทำให้แพรววาเหลือบไปเห็นแผลเป็บนร่างเขามากมายก่อนจะเหลือบไปมองจุดที่มีผ้าพันแผลพันไว้ ซึ่งมีเืซึมออกมาติดผ้าพันแผล
มาร์ทตินเดินไปหยิบขวดเล็กๆ ก่อนจะเทลงบนไหล่ซ้ายของเขา ซึ่งทำให้มีสัญลักษณ์เหยี่ยวปรากฏขึ้นจนแพรววาเบิกตากว้างคาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็มาเฟียทิศเหนือ
"ใขนาดนั้นเชียว"มาร์ทตินถามขึ้นขนาดที่เห็นแพรววาเบิกตากว้าง
"ทั้งๆ ที่นายต้องเสี่ยงเป็เสี่ยงตายมานับครั้งไม่ท่วม ทำไมถึงได้พูดเหมือนว่าเป็เื่ปกติเชียวละ อีกทั้งาแที่พึ่งได้รับมาและรอยแผลเป็นั่นอีก"
มาร์ทตินไม่ปริปากตอบ สำหรับเขาถือว่าเป็เื่ปกติจนเขาไม่ค่อยใส่ใจกับาแที่เกิดขึ้นหรืออาจเป็เพราะเขาไม่มีเวลามาใส่ใจกับาแเพียงพวกนี้ก็เป็ได้
"เอ๋ ดูเหมือนแผลนายจะมีเืซึมออกมาแล้วนิ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้"แพรววาเตรียมลุกขึ้นเพื่อไปหากล่องปฐมพยาบาล
"ไม่จำเป็นอนพักซะ"
"แต่แผลนายมัน..."
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก
ยังไม่ทันที่แพรววาจะได้พูดจบเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้มาร์ทตินเหลือบสายตาไปจ้องประตู
"มีอะไร"มาร์ทตินถามขึ้นเมื่อเห็นครามยืนอยู่ตรงหน้าประตู
"ออกไปคุยที่อื่นดีกว่า"แม้เขาจะเก็บสีหน้าได้ดี แต่คงหนีไม่พ้นในสายตาของมาร์ทตินที่รับรู้สีหน้าที่ร้อนรนของครามที่รีบมารายงาน อีกทั้งยังนำทางไปเสียอีก นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจ
"ว่าไงมีอะไร"เมื่อฝีเท้าครามหยุดชะงักมาร์ทตินยิงคำถามทันทีหลังจากออกมาไกลพอ
"ฟีนิกซ์เคลื่อนไหวแล้ว"
3K
![[จบแล้ว] [7 Sins] Gluttony](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742570719_9532426.webp)
