จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

กราบขออภัย นักอ่านทุกท่านอย่างสูง เนื่องจากกระผมลงงานผิดโฟลเดอร์ ผมเห็นว่ามีผู้อ่านไปแล้วด้วย แต่ตอนนี้ผมแก้ไขเรียบร้อยแล้ว แต่มันก็คือความผิดพลาดของกระผมที่ไม่ตรวจทานให้ดี เพื่อ เป็นชดเชยนักอ่านทุกท่าน ผมจึงลงเพิ่มอีก 2 ตอนสำหรับวันนี้ ให้อภัยผมด้วยนะครับ

ตอนที่ 143 : ไขปริศนายันต์เงิน ทะลวงม่านมิติ

ความเงียบงันและความมืดสลัวหวนคืนสู่ห้องโถงโลหะอีกครั้ง หลังจากเงาร่างโปร่งแสง (虚幻身影 - Xūhuàn Shēnyǐng) ของบุรุษชราผู้นั้นได้เลือนรางสลายหายไป ทิ้งไว้เพียง เฉิน ฮ่าวหราน ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องเพียงลำพัง กับคำพูดอันเป็นปริศนาที่ยังคงก้องอยู่ในจิตสำนึก และ "ยันต์โลหะสีเงิน" (银色空间符 - Yínsè Kōngjiān Fú?) เย็นเฉียบในมือ

"...พลังงานที่ 'สอดคล้อง' กับต้นกำเนิด... เข้าใจ 'ความว่างเปล่า'... 'ปล่อยวาง' รูปแบบเดิม..." เขาทวนคำเหล่านั้นซ้ำๆ ในใจ พยายามขบคิดถึงความหมายที่แท้จริง

"...'แขกไม่ได้รับเชิญ' กำลังจะตื่น... กรงขังกำลังจะพัง..." คำเตือนสุดท้ายยิ่งสร้างแรงกดดันและความรู้สึกเร่งรีบอย่างมหาศาล เขาไม่มีเวลามากนัก! เขาต้องหาทางใช้ยันต์นี้หนีออกไปให้ได้ ก่อนที่หายนะที่แท้จริงจะมาเยือน!

เขากลับมานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นโลหะเย็นเฉียบอีกครั้ง บังคับจิตใจที่ยังคงตื่นตระหนกและสับสนให้สงบลง เขามองยันต์สีเงินในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ 'พลังงานที่สอดคล้องกับต้นกำเนิด... คือพลังงานมิติ... แต่ข้าควบคุมมันไม่ได้'

'เข้าใจความว่างเปล่า... ปล่อยวางรูปแบบเดิม...' เขาคิดต่อไป 'หรือว่าเงาร่างนั้นหมายถึง... อย่าพยายามใช้ 'พลัง' ในแบบที่เขาคุ้นเคย? ไม่ใช่การอัดฉีดพลังงานเข้าไป แต่เป็นการ 'ทำความเข้าใจ' และ 'สอดประสาน'?'

เขานึกถึงพลังพิเศษที่ตนเองมี หนึ่งคือ "จิตวิญญาณ" (神识) ที่คมกล้าและรับรู้มิติได้ดีกว่าคนทั่วไป สองคือ "พลังอัสนีบรรพกาล" ที่มีคุณสมบัติพิเศษและอาจจะ 'สั่นพ้อง' กับพลังงานโบราณได้ และสามคือ "จิตวิญญาณกระบี่" (剑灵) ที่เพิ่งจะเชื่อมต่อกัน มันก็ดูเหมือนจะตอบสนองต่อพลังงานมิติเช่นกัน!

'หรือว่า... ต้องใช้ทั้งหมดนี้ร่วมกัน?' ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามา 'ไม่ใช่การใช้พลังทำลาย แต่เป็นการใช้จิตวิญญาณนำทาง ใช้อัสนีบรรพกาลเป็นสื่อกลาง และอาศัยการสั่นพ้องกับจิตวิญญาณกระบี่?'

มันเป็นเพียงสมมติฐานที่เลื่อนลอย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลองดู!

เขาเดินกลับไปหยุดยืนอยู่หน้าแผ่นโลหะบนผนังที่สลักอักขระโบราณชุดเดิม จุดที่เงาร่างนั้นเคยปรากฏตัว เขาสูดลมหายใจลึกยาว ทำสมาธิ ปรับจิตใจให้สงบนิ่ง ปลอดโปร่ง ไร้ซึ่งความกังวลและความเร่งรีบ เขาพยายามเข้าถึงสภาวะ "ว่างเปล่า" ตามที่เงาร่างนั้นชี้นำ

เขาหลับตาลง ถือยันต์โลหะสีเงินไว้ในมือขวา สัมผัสถึงความเย็นและพลังงานมิติที่แฝงอยู่ภายใน เขาไม่ได้ใช้จิตวิญญาณ "แทรกซึม" เข้าไปในยันต์เหมือนครั้งก่อน แต่กลับแผ่จิตวิญญาณออกไป "โอบอุ้ม" มันไว้เบาๆ พยายาม "รับรู้" และ "ทำความเข้าใจ" การไหลเวียนของพลังงานอันละเอียดอ่อนภายในนั้น ราวกับกำลังสดับฟังเสียงกระซิบของสายน้ำ

จากนั้น เขาค่อยๆ ชักนำแก่นแท้พลังงานอัสนีบรรพกาลสายเล็กที่สุด บริสุทธิ์ที่สุด และควบคุมได้อย่างละเอียดอ่อนที่สุด ออกมาจากตันเถียน เขาส่งมันเข้าไป "สัมผัส" กับยันต์โลหะสีเงินอย่างนุ่มนวล... ไม่ใช่ด้วยเจตจำนงที่จะ "ควบคุม" หรือ "กระตุ้น"... แต่ด้วยเจตจำนงที่จะ "สอดคล้อง" และ "สั่นพ้อง"... เขาพยายามปรับ "คลื่นความถี่" และ "จังหวะ" การสั่นสะเทือนของพลังอัสนี ให้ "ประสาน" เข้ากับจังหวะการสั่นสะเทือนของพลังงานมิติที่เขาสัมผัสได้จากยันต์... โดยอาศัยสัญชาตญาณและความรู้สึกชี้นำอันเลือนรางจากจิตวิญญาณกระบี่ที่สั่นไหวเบาๆ ในทะเลจิต

มันคือสมาธิขั้นสูงสุด คือการควบคุมพลังงานในระดับที่เขาไม่เคยทำได้มาก่อน! เหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลซึมออกมาตามขมับ เขารู้สึกถึงพลังจิตที่ถูกรีดเค้นจนแทบจะถึงขีดจำกัด ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบหยุดนิ่ง การรักษาสมดุลอันเปราะบางนี้ยากลำบากราวกับเดินอยู่บนคมดาบ!

วูมมม... ซี่... ซี่... เปรี้ยง!

ในที่สุด! ยันต์โลหะสีเงินในมือเขาก็พลันเกิดปฏิกิริยาที่แตกต่างออกไป! มันไม่ได้แค่ส่องแสงสว่างวาบ! แต่กลับเปล่งแสงสีเงินนวลตาออกมาอย่างต่อเนื่องและ "อบอุ่น" ขึ้นเล็กน้อย! อักขระโบราณบนผิวโลหะดูเหมือนจะ "ละลาย" และ "ไหล" เคลื่อนไหวราวกับปรอทเหลวสีเงิน! ตัวยันต์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเขารู้สึกได้!

เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น! มันไม่ได้ระเบิดออกอย่างรุนแรง แต่กลับ "แผ่ขยาย" และ "บิดเบือน" มิติอากาศตรงหน้าผนังโลหะอย่างรวดเร็ว!

ฉีกกกกกกกกก!!! ซ่าาาาาาาาาา!!!

อากาศเบื้องหน้าเขาพลัน "ฉีกขาด" ออกจริงๆ! เกิดเป็น "ประตูมิติ" (空间门) รูปวงรีสีเงินสว่างวาบ! ขนาดใหญ่พอให้คนคนหนึ่งลอดผ่านได้! ขอบของประตูมิตินั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง ดูไม่มั่นคงอย่างยิ่ง ราวกับภาพสะท้อนบนผิวน้ำที่พร้อมจะแตกกระจายได้ทุกเมื่อ! เสียงหวีดหวิวแหลมเล็กดังออกมาจากภายในประตูมิตินั้น!

"สำเร็จ! เปิดได้แล้ว!" ฮ่าวหรานตะโกนในใจด้วยความยินดีระคนตกใจ! แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังจิตวิญญาณและแก่นแท้พลังงานที่ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรงเพื่อรักษาสภาพการสั่นพ้องและเปิดประตูมิตินี้ไว้! ทะเลแห่งจิตใจปวดร้าวราวกับถูกเข็มทิ่มแทง! เขารู้ว่ามันจะคงอยู่ได้ไม่นาน!

เขาไม่มีเวลาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว!

เขามองประตูมิติสีเงินที่สั่นไหวราวกับประตูสู่โลกอื่นเบื้องหน้า มันคือทางรอด! แต่ปลายทางคือที่ใด? เขาไม่รู้! อาจจะดี... หรืออาจจะร้ายยิ่งกว่าเดิม!

แต่เขาก็ต้องเสี่ยง!

เขารวบรวมกำลังใจและพลังงานเฮือกสุดท้าย! เหลือบมองห้องโถงโลหะปิดตายและซากหุ่นศิลาเป็นครั้งสุดท้าย! ก่อนจะตัดสินใจ...

ฟุ่บ!

เขากระโจนร่างที่อ่อนล้าแต่เปี่ยมด้วยความหวัง... พุ่งเข้าสู่ประตูมิติสีเงินที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงนั้นทันที! ความรู้สึกเหมือนร่างถูกดึงยืดและบีบอัดในเวลาเดียวกัน! แสงสีเงินพร่าเลือนบดบังทุกสิ่ง! หูอื้ออึงไปด้วยเสียงหวีดหวิวอันน่าสะพรึงกลัว!

แสงสีเงินอันเจิดจ้าสว่างวาบกลืนกินร่างของเขาหายเข้าไป... วินาทีต่อมา ประตูมิตินั้นก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว... และสลายหายไปในพริบตา...

ทิ้งไว้เพียงห้องโถงโลหะอันว่างเปล่าและเงียบสงัด... ที่บัดนี้ ไร้ซึ่งผู้มาเยือนโดยสิ้นเชิง... มีเพียงความลับและอดีตอันมืดมนที่ยังคงถูกผนึกไว้... รอคอยวันที่จะถูกค้นพบ หรือวันที่จะหลุดออกมาอาละวาดอีกครั้ง...

เฉิน ฮ่าวหราน หนีออกมาได้แล้ว! แต่เส้นทางที่ประตูมิติเปิดออกให้นั้น... จะนำพาเขาไปสู่ที่ใด? กลับสู่หอเก็บสมบัติส่วนอื่น? หรือสู่สถานที่ใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม!?

(จบตอนที่ 143 )