Cattastrophic

Chapter 18

แมวกับการละเมิดกฎ

บริเวณสวนสาธารณะซึ่งอยู่ในเขตพักอาศัยฝั่งตะวันตกของเมืองฟิวเจอร์รีช

        โนร่ากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ใบหูที่ตั้งตรงของเธอกระดิกไปมาเป็นระยะ พร้อมกับหางที่แกว่งไกวอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือห่อกระดาษซึ่งมีขนมสีน้ำตาลชิ้นเล็ก ๆ อยู่ภายใน

ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีแมวสามสีโผล่หน้าออกมาจากหลังต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มันจ้องมองอย่างใคร่รู้ระคนลังเล แต่ไม่นานมันก็ค่อย ๆ ย่องเข้ามาที่ม้านั่งของโนร่า

มันเข้ามาคลอเคลียโดยการเดินลอดขาของโนร่าแล้วเอาตัวถูไปมา โนร่าจึงหยิบขนมหนึ่งชิ้นวางลงบนพื้น เจ้าแมวดูระแวดระวังอยู่เล็กน้อย แต่หลังจากดมอยู่สองสามครั้ง มันก็งับขนมชิ้นนั้นเข้าปากไป

หลังจากกินขนมไปแล้ว มันก็นั่งลงและเงยหน้าขึ้นมองโนร่าพร้อมกับร้อง แง๊ว ๆ คล้ายกับต้องการเพิ่มอีก แต่โนร่าก็ยิ้มและส่ายหน้า

เพียงไม่นาน แมวตัวนั้นก็เกิดอาการสะลึมสะลือ ก่อนจะค่อย ๆ ฟุบตัวลงนอน แล้วม่อยหลับไป

โนร่าอุ้มมันขึ้นมาวางบนตักแล้วมองดูแมวตัวนั้นอย่างละเอียด ในขณะที่โนบิลซึ่งแอบอยู่อีกฝั่งหนึ่งก็เผยตัวออกมา

“ไม่มีชิปฝังอยู่”

โนร่ากล่าว โนบิลจึงพยักหน้าตอบ

เขาพ่นเสปรย์ไปที่กระหม่อมของแมวตัวนั้น ก่อนจะนำปืนฉีดยาขึ้นมาจ่อเฉียง ๆ แล้วเหนี่ยวไก

ศีรษะของแมวน้อยเกิดการกระตุกขึ้นคราหนึ่ง แต่มันยังคงหลับใหล

มีเลือดซึมออกมาจากจุดที่ถูกฉีดยาเล็กน้อย แต่หลังจากโนร่าใช้นิ้วกดไว้ครู่หนึ่ง เลือดก็หยุดไหล และบาดแผลยังสมานตัวกันด้วย

โนร่าวางเจ้าแมวลงบนม้านั่ง ก่อนจะเก็บห่อขนมแล้วหันมาพูดกับโนบิล

“นี่เป็นตัวที่สองร้อยพอดี”

“ความจริงฉันอยากได้สักสามร้อย แต่พอมานึกถึงตอนเก็บคืนแล้วน่าจะเหนื่อยอยู่ คงพอแค่นี้แหละ”

“สองร้อยก็เยอะมากแล้วนะ”

“ฉันตั้งใจจะเก็บข้อมูลแค่หนึ่งสัปดาห์ ถ้าใช้แมวน้อยลงก็ต้องเพิ่มระยะเวลาในการเก็บข้อมูลให้มากขึ้น ฉันอยากประหยัดเวลามากกว่า”

ในระหว่างที่พูด โนบิลก็นั่งลงเพื่อจ้องดูเจ้าแมวตัวนั้นใกล้ ๆ เขาลูบขนของมันอย่างเบามือ พลางครุ่นคิดในใจว่า แมวสามสีก็ไม่เลวเหมือนกัน

เมื่อเห็นท่าทีนั้น โนร่าก็ยิ้มออกมา การฝังอุปกรณ์ลงในตัวแมวเพื่อเก็บข้อมูลดูจะเป็นวิธีการที่โหดร้ายไปสักหน่อย แต่โนบิลก็ทำให้แน่ใจว่าแมวทุกตัวจะไม่ได้รับอันตรายและไม่รู้สึกเจ็บ แสดงให้เห็นว่าถึงจะดูเป็นคนที่ไม่เลือกวิธีการ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรโดยสนใจแค่ผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว

ระหว่างนั้นก็มีชายวัยกลางคนกับหญิงสาวร่างเล็กเดินตรงมาทางโนบิลกับโนร่า

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าเฉยเมย แต่หญิงสาวร่างเล็กกลับขมวดคิ้วมุ่นและจ้องมองมายังพวกเขาด้วยแววตาที่ดูขุ่นเคือง พอถึงระยะหนึ่งเธอก็ก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหาแล้วเอ่ยพูด

“พวกคุณ! รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่!?”

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะแข็งกร้าว คล้ายเป็นการตวาด แต่เสียงนั้นก็ไม่ได้ดังกว่าการพูดปกติสักเท่าไหร่ แถมน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเด็กยังลดความดุดันของเจตนาลงไปมาก ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังจึงได้แต่ถอนหายใจ

โนร่าเอียงคอด้วยสีหน้าฉงน ส่วนโนบิลก็ยังจับจ้องหญิงสาวร่างเล็กอย่างไม่วางตา ในขณะที่ความคิดก็แล่นอย่างรวดเร็ว

โนบิลขยับแว่นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าว

        “บุกเบิกเส้นทางสู่ยุคสมัยใหม่ของการเลี้ยงแมว”

คำตอบของโนบิลทำให้หญิงสาวร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่ลดท่าที

“พะ.. พูดอะไรน่ะ? ทำแบบนี้น่ะเหรอเป็นการเลี้ยงแมว? พวกคุณกำลังทารุณกรรมสัตว์ชัด ๆ “

“นี่เป็นกระบวนการที่จำเป็นเพื่อนำเราไปสู่จุดนั้น และไม่มีแมวตัวไหนได้รับอันตรายในระหว่างขั้นตอน วางใจได้”

หญิงสาวร่างเล็กอึ้งไปอีกครั้งเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับโดยไม่มีทีท่าทียี่หระ แถมเธอยังไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดด้วย

“เฮ้อ ทำผิดทุกขั้นตอนเลย ถ้าจะข่มขวัญ อย่างน้อยก็ต้องแจ้งฐานะตัวเองก่อนสิ ถึงฉันจะคิดว่าสำหรับเธอแล้วมันคงไม่ช่วยอะไรสักเท่าไหร่ก็เถอะนะ”

ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นก่อนจะนำบัตรประจำตัวของเขาออกมาแสดงให้โนบิลกับโนร่าดู

“ขอโทษที่แนะนำตัวช้า ฉัน เดวิด มาทริน หัวหน้าฝ่ายสืบสวนของ สน. ฟิวเจอร์รีช ส่วนนี่คือ เฟเลเซีย แองเจล คู่หูของฉัน พอดีเราได้รับแจ้งเกี่ยวกับอุปกรณ์ประหลาดที่มีคนนำไปติดไว้กับแมวจรจัดทั่วเมือง เลยว่าจะมาสอบถามข้อมูลสักหน่อย”

เดวิดแนะนำตัว ในขณะที่เฟเลเซียยังจ้องโนบิลตาเขม็ง

“นี่เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัย งานวิจัยชิ้นนี้ได้รับการอนุมัติจากสมาคมแล้ว ผมสามารถให้เลขทะเบียนงานวิจัยเพื่อให้คุณไปทำการตรวจสอบได้ ส่วนเรื่องกระบวนการทำงาน ผมเชื่อว่าเราไม่ได้ละเมิดข้อห้ามที่ทางสมาคมกำหนดไว้”

โนบิลกล่าวอธิบาย แต่ยังไม่ทันที่เดวิดจะตอบกลับ เฟเลเซียก็ชิงพูด

“เรื่องบางอย่างถึงจะไม่ผิดกฎก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ผิดหลักมนุษยธรรมนะคะ! การวางยาแมวแล้วฝังอุปกรณ์เข้าไปในตัวแมวแบบนี้น่ะเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก! ถึงนี่จะเป็นแมวที่ไม่มีเจ้าของก็เถอะ! ดูอย่างแมวตัวนั้นน่ะ ยังไม่ได้สติเลยไม่ใช่รึไง!?”

เฟเลเซียชี้ไปยังแมวที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ โนร่า

“มันแค่หลับไปเท่านั้น นี่เป็นยานอนหลับสูตรที่ทำขึ้นเพื่อใช้กับแมวโดยเฉพาะ มันออกฤทธิ์แค่พอเหมาะ ไม่มีสารตกค้างหรือส่งผลข้างเคียง”

“แล้วการฝังอุปกรณ์นี้เข้าไปในหัวของแมวล่ะคะ!?”

เฟเลเซียกล่าวพลางหยิบถุงพลาสติกที่ใส่แคปซูลสีเงินออกมาโบก

“นี่เป็นแค่การฝังเข้าไปใต้ชั้นผิวหนัง ก่อนฝังผมได้พ่นยาชาและยาฆ่าเชื้อก่อนแล้ว หลังจากฝังเสร็จก็ทำแผลให้ด้วย สิ่งนี้จะไม่กระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวันของมันแน่นอน”

เฟเลเซียทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บใจ ความจริงเธอรู้อยู่แล้วว่าไม่สามารถเอาผิดอีกฝ่ายด้วยข้อหาอะไรได้ เพราะจากการตรวจสอบ งานวิจัยนี้ล้วนทำถูกต้องตามขั้นตอน อันที่จริงต่อให้การฝังแคปซูลสร้างความเสี่ยงต่อแมวอยู่บ้างก็ไม่ถือเป็นความผิด เพราะเทศบัญญัติของเมืองฟิวเจอร์รีชให้ความสำคัญกับการวิจัยของเหล่านักวิทยาศาสตร์มากกว่า จึงให้อภิสิทธิ์ไว้ค่อนข้างเยอะ เธอจึงพยายามโจมตีอีกฝ่ายในเรื่องมนุษยธรรมแทน แต่ก็ไม่เป็นผล

“ถ้าไม่สบายใจจริง ๆ จะตามมาดูการทำงานของเราก็ได้ ผมจะแสดงให้ดูว่ากระบวนการนี้ไม่ทำให้แมวได้รับอันตราย”

โนบิลอธิบายด้วยรอยยิ้ม

โนร่าสังเกตมาพักนึงแล้วว่าโนบิลแสดงท่าทีเป็นมิตรมากกว่าปกติ ทั้งยังพยายามอธิบายอย่างมีน้ำอดน้ำทน และพยายามไม่พูดอะไรที่เป็นการกวนประสาทอย่างที่หาได้ยาก

ถ้าไม่เพราะชอบสาวเอลฟ์ ก็ต้องเป็นโลลิค่อน

โนร่าภาวณาว่า ขอให้เป็นอย่างแรกก็แล้วกัน

เรื่องนี้เธอทายถูก

สาวเอฟล์เป็นสเป็คที่โนบิลชื่นชอบที่สุดเป็นอันดับสอง

เฟเลเซียยังไม่เอ่ยอะไร เพียงจ้องมองโนบิลด้วยสายตาเคลือบแคลง

“ผม โนบิล คอนทริฟ ยินดีที่ได้รู้จัก”

        โนบิลแนะนำตัวเอง

        “ส่วนฉันชื่อโนร่านะ.. ถ้าอยากรูู้…”

โนร่าแนะนำตัวเองบ้าง

        “คุณน่ะ เป็นเผ่าแมวแท้ ๆ แต่กลับทรยศเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ได้ลงคอ ไม่ละอายบ้างเหรอ?”

เฟเลเซียตอกกลับ ทำให้โนร่ารู้สึกช็อคจนหน้าจ๋อย หลังจากนั้นเอลฟ์สาวจึงหันมามองเดวิด

“เฮ้อ.. ทำตามใจเถอะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ขัดข้อง โนบิลจิงเชิญเฟเลเซียกับเดวิดไปหลบที่พุ่มไม้ด้านหลังด้วยกัน

ตรงนั้นมีม้านั่งอยู่อีกตัวหนึ่ง แต่มีแค่เดวิดที่เดินไปนั่งเอนหลัง ส่วนเฟเลเซียเลือกที่จะยืนดูจากหลังพุ่มไม้ โนบิลจึงยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วย

เพราะถูกต่อว่า ทำให้โนร่ารู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เธอทำปากจู๋ปากพลางหลับตาลงในขณะที่นำห่อขนมออกมาวางบนมืออีกครั้ง

ใบหูของเธอเริ่มกระดิกไปมา พร้อมกับหางที่แกว่งไกว

“ใช้ขนมล่อ แค่นี้เหรอ?”

เฟเลเซียหันมาถาม

“ความจริงแล้วโนร่าเป็นซินเทซิส เธอกำลังส่งคลื่นเสียงความถี่สูงออกไปกระตุ้นความสนใจของแมวในบริเวณใกล้เคียงให้เข้ามาหา”

“ซินเทซิส? ซินเทซิสที่ไหนมีเฟรมเป็นฮาลฟ์บีสกัน?”

“ก็คนที่อยู่ตรงหน้านี่ไง”

โนบิลตอบ แต่เฟเลเซียก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“หลังจากเรียกแมวมาได้แล้ว เธอจะทำการสแกนเพื่อหาว่ามีชิประบุตัวตนฝังอยู่รึเปล่า ถ้าไม่มีก็คือเป็นแมวจรจัด เราถึงจะดำเนินการขั้นต่อไป”

“ทำเรื่องยุ่งยากทั้งหมดนี้เพื่อจะสร้างแมวหุ่นยนต์ขึ้นมาน่ะเหรอ?”

“แมวหุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการเป็นสัตว์เลี้ยง”

“แมวจริงก็มีให้เลี้ยงตั้งเยอะตั้งแยะ”

“แมวจริงมีข้อจำกัดอยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะความต้องการการดูแลเอาใจใส่ แต่ผู้เลี้ยงบางคนอาจทำไม่ได้ เช่นผู้สูงวัยหรือผู้พิการ คนเหล่านี้ล้วนต้องการสัตว์เลี้ยงไว้เป็นเพื่อนคลายเหงาหรือช่วยเยียวยาจิตใจ แต่ลำพังการดูแลตัวเองก็ทำได้ยากแล้ว ถ้ามีสัตว์เลี้ยงที่สามารถดูแลตัวเองได้ หรือข้ามไปอีกขั้นคือสามารถดูแลเจ้าของได้ด้วย ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีเหรอ?”

ได้ยินเช่นนั้น เฟเลเซียก็ต้องครุ่นคิด เธอต้องยอมรับว่าคำพูดของอีกฝ่ายมีเหตุผลอยู่บ้าง

โนบิลเลื่อนมือขึ้นมาดันแว่นที่สวมอยู่ เหตุผลที่พูดไปนั้นเขาเพิ่งคิดขึ้นมาสด ๆ เดี๋ยวนี้เอง

ในขณะนั้น โนร่าก็ลืมตาพร้อมกับลุกขึ้นยืน เธอหันมองไปยังทิศหนึ่งด้วยสีหน้าที่ดูตื่นตัว เธอเปลี่ยนคลื่นเสียงเป็นอีกรูปแบบ ทำให้แมวสามสีที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตื่นก่อนจะวิ่งหนีไป

เสียงซ่า ๆ ของกิ่งไม้ใบไม้ที่ถูกลมกรรโชกให้พลิ้วไหวดังใกล้เข้ามา ไม่นานก็ปรากฎหุ่นจักรกลสามตัวโดดลงจากแนวไม้ มายืนประจันหน้ากับโนร่า

พวกมันมีรูปร่างปราดเปรียวและยืนด้วยสี่เท้าคล้ายกับสุนัขป่า ร่างกายถูกหุ้มด้วยโลหะสีเทาขุ่น มีช่องว่างระหว่างแผ่นเกราะเป็นช่วง ๆ เพื่อความยืดหยุ่นในการเคลื่อนไหว ช่องว่างเหล่านั้นเรืองแสงสีฟ้าคล้ายกับมีพลังงานบางอย่างอยู่ภายใน เช่นเดียวกับดวงตาที่ส่องแสงสีฟ้าใส ดูเย็นเยียบและไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

ดวงตาทั้งสามคู่จับจ้องมายังโนร่า ก่อนหนึ่งในนั้นจะส่งเสียงที่ฟังดูคล้ายกับเสียงของสาวน้อยออกมา

“พบผู้ละเมิดการปรับแต่ง เริ่มดำเนินการแก้ไข”

---------------------------------------------------------------------------