ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 50: ชื่อเสียงและทรัพย์สิน

หลิงเซียวจัดการกับซากของพยัคฆ์เงามายาอย่างชำนาญ เขานำชิ้นส่วนที่ล้ำค่าที่สุดออกมา...แก่นอสูรระดับสร้างแก่นแท้ขั้นกลางที่ยังคงอุ่นอยู่, เขี้ยวสีดำสนิทสองซี่ที่คมกริบราวกับใบมีด, และที่สำคัญที่สุด...คือศีรษะของมันเพื่อใช้เป็นหลักฐานยืนยันภารกิจ

เขาเก็บทุกอย่างเข้าถุงเก็บของและออกเดินทางกลับสู่เมืองระฟ้าทันที

วันรุ่งขึ้น เขาก็ก้าวเท้ากลับเข้าไปในหอคอยนักล่าอีกครั้ง

บรรยากาศภายในยังคงอึกทึกครึกโครมเช่นเคย นักล่าบางคนที่จำเขาได้จากการรับภารกิจเมื่อวานหันมามองด้วยสายตาที่แตกต่างกันไป บางคนเยาะเย้ย, บางคนรอดูความล้มเหลว, บางคนส่ายหน้าอย่างสมเพช

"ดูนั่นสิ! เจ้าเด็กผมเงินกลับมาแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ กลับมาเร็วจริงๆ! สงสัยพอไปเห็นร่องรอยของพยัคฆ์เงามายาก็กลัวจนหางจุกตูดกลับมาสินะ!"

"การยอมแพ้ภารกิจไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกเจ้าหนู อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการไปตายโง่ๆ"

หลิงเซียวไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ส่งมอบภารกิจด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

พนักงานหญิงคนเดิมที่เคยรับเรื่องของเขามองมาด้วยแววตาประหลาดใจ "เจ้ากลับมาแล้วรึ? จะยกเลิกภารกิจใช่หรือไม่?"

หลิงเซียวไม่ตอบ แต่กลับวางม้วนภารกิจของตนเองลงบนโต๊ะ

จากนั้น...เขาก็หยิบบางสิ่งออกมาจากถุงเก็บของ

ตุ้บ!

ศีรษะของพยัคฆ์เงามายาที่ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อถูกวางลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง! กลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายดีลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ!

เสียงพูดคุยรอบๆ เคาน์เตอร์พลันเงียบกริบ!

พนักงานหญิงเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า มือของนางสั่นเทาจนทำอะไรไม่ถูก นางรีบตะโกนเรียกผู้ดูแลทันที "ท่าน...ท่านผู้คุมกฎเกณฑ์หยาง!"

ชายชราตาเดียวเดินออกมาจากห้องด้านหลังด้วยท่าทีเบื่อหน่ายเช่นเคย แต่เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปยังศีรษะบนเคาน์เตอร์...ความเบื่อหน่ายนั้นก็พลันสลายหายไปในพริบตา!

"นี่มัน..." เขาก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ ดวงตาข้างเดียวของเขาหรี่ลงและตรวจสอบอย่างละเอียด...รอยขนสีดำสนิท...ลวดลายมายาจางๆ ที่หน้าผาก...และบาดแผลเพียงแห่งเดียวที่ทะลวงจากใต้คางขึ้นสู่สมอง!

"เป็นมันจริงๆ...พยัคฆ์เงามายาแห่งเหมืองศิลาทมิฬ!" ผู้คุมกฎเกณฑ์หยางประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง!

คำพูดนั้นราวกับเป็นระเบิดที่ถูกจุดขึ้นกลางโถงใหญ่!

!!!

ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงฮือฮาที่ดังสนั่นหวั่นไหว!

"เป็นไปไม่ได้!!!"

"เขาไปคนเดียว! และกลับมาในเวลาเพียงวันเดียว! แถมยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน!"

"สวรรค์! เขาทำได้อย่างไรกัน! ขนาดกลุ่มของ 'ดาบวายุ' ที่มีนักล่าระดับเงินสามคนยังต้องตายไปสองคน!"

บัดนี้ ไม่มีใครมองเขาด้วยสายตาดูแคลนอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความตกตะลึง, ความไม่เชื่อ, และความหวาดกลัวอย่างสุดขีด!

พนักงานหญิงที่ได้สติกลับมารีบดำเนินการมอบรางวัลให้เขาทันที นางปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพสูงสุดราวกับรับใช้ราชา "นะ...นายท่าน นี่คือรางวัลของท่าน ศิลาปราณระดับต่ำ 300 ก้อน และนี่คือเขี้ยวพยัคฆ์เงาที่ท่านได้รับตามภารกิจ"

หลิงเซียวรับถุงศิลาปราณที่หนักอึ้งและเขี้ยวอสูรมาเก็บอย่างใจเย็น สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับว่าการสังหารสัตว์อสูรในตำนานเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เสียงพูดคุยของเหล่านักล่าก็ดังเข้าหูของเขาอีกครั้ง

"ข้าบอกแล้ว...เขาไม่ใช่คน...ใบหน้าราวกับเทพเซียน แต่วิธีการอำมหิตราวกับอสูร..."

"อสูรผมเงิน...ฉายานี้...เหมาะสมกับเขายิ่งกว่าใคร!"

บัดนี้ ฉายา "อสูรผมเงิน" ไม่ได้ถูกเอ่ยขึ้นมาเล่นๆ อีกต่อไปแล้ว แต่มันได้กลายเป็นชื่อที่ถูกกล่าวขานด้วยความยำเกรงอย่างแท้จริง

หลิงเซียวเดินออกจากหอคอยไป ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงตำนานบทใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และสายตานับไม่ถ้วนที่มองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เขามีทั้งชื่อเสียงและทรัพย์สินแล้ว...ถึงเวลาที่จะเริ่มแผนการขั้นต่อไป