เส้นทางอสุรา

บทที่ 49 ระหว่างทาง

เช้าวันใหม่ได้มาเยือนเมืองจรดเมฆาอีกครั้ง ประตูห้องพักที่ร้านหวังค้าทุกสิ่งสาขาสองได้ถูกผลักเปิด เฉินซือหยางก้าวเดินออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวอิดโรย ราวกับว่าเมื่อคืนมันได้ผ่านการกรำศึกหนักเป็นตายมาก็ปาน เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของผู้เป็นเถ้าแก่ร้าน เหล่าคนงานประจำร้านก็กล่าวแสดงความเป็นห่วงแลหวังให้มันพักอยู่ต่ออีกซักคืน  แต่เฉินซือหยางก็บอกปัด ถึงคราวที่มันต้องเดินทางออกจากเมืองนี้อย่างเป็นจริงเป็นจังซักทีแล้ว

สัมภาระถูกจัดแจงเสร็จสรรพ สิ่งที่มันพกติดตัวมีเพียงกล่องอาวุธและคันฉ่องชิ้นหนึ่ง เมื่อพร้อมแล้วคนก็ออกจากร้านไป ก้าวเดินพ้นผ่านประตูร้าน ที่ถนนเบื้องนอกร้านกลับมีรถม้าคันหนึ่งจอดเทียบอยู่ ดูจากวิธีและตำแหน่งการจอด คนบนรถม้าคงมิได้มาเพื่อซื้อของเป็นแน่แท้

ภายในเทียมเกวียนรถม้าคันนั้นมีเงาร่างของคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ ส่วนตำแหน่งผู้คุมบังเหียนม้า เฉินซือหยางพินิจมองอย่างถี่ถ้วนก็จดจำได้ โดยเฉพาะดาบสีแดงที่ดูสดุดตาเล่มนั้น มันก็คือบุรุษหนุ่มที่เป็นขุนพลสำคัญของท่านเจ้าเมืองซุนหลงนั่นเอง

ถึงขนาดให้ตัวตนสำคัญเป็นผู้คุมบังเหียนรถม้าได้ เช่นนั้นคนในเทียมเกวียนรถม้าย่อมไม่ธรรมดาแล้ว

เฉินซือหยางจึงกล่าวถาม

“ท่านมาที่นี่เพื่อมาซื้อของหรือมาหาคน"

เสียงชราดังขึ้นมาจากภายในเทียมเกวียน

“ย่อมเป็นอย่างหลัง"

เฉินซือหยางจึงกล่าวอย่างรวบรัด

“เช่นนั้นคงไม่ทันแล้ว”

บุรุษชรากล่าวขึ้น

“ข้ามาทันเวลาพอดีต่างหาก"

หยุดเล็กน้อยก่อนมันจะกล่าวต่อ

“ขึ้นมาเถอะ เจ้าเองก็จะไปเมืองหลวงไม่ใช่หรือ"

เฉินซือหยางบอกปัด

“ข้ามีเป้าหมายของข้า คงไม่รบกวนผู้อาวุโส”

บุรุษชรารู้ถึงเป้าหมายที่ชายหนุ่มจะไปตามหา  จึงกล่าวไปว่า

“ตันไห่คือคนของเรา ข้ารู้จักมันดี ไปพร้อมกับข้าเจ้าจักได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหามัน"

ตันไห่คือนามที่ซุนหลงบอกว่ามันมีข้อมูลเบาะแสเกี่ยวกับมรกตที่ตนตามหา หากพบเจอมันเร็วเท่าไหร่ก็ย่อมเป็นเรื่องดี อีกทั้งบุรุษชราและบุรุษหนุ่มที่พกดาบแดงก็คือเหล่าตัวตนสำคัญของซุนหลง หากยึดถือเหตุการณ์คืนเดือนมืดแล้ว ตนก็นับเป็นพวกเดียวกันกับพวกมันโดยปริยาย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เห็นเฉินซือหยางเงียบไป บุรุษชราในเทียมเกวียนก็กล่าวต่อเนื่อง

“อีกอย่างไปกับพวกข้าเจ้าย่อมปลอดภัยมากกว่าเดินทางคนเดียว เรื่องในคืนวันนั้น สามสรรพเสียงแห่งขุนเขาคงหมายตาเจ้าอย่างแน่นอน"

เป็นอย่างที่บุรุษชราผู้นั้นกล่าว คืนเดือนมืดวันนั้นหากมันไม่ปรากฏ ฝ่ายตรงข้ามคงคว้าชัยไปแล้ว เช่นนั้นจะบอกว่าศัตรูไม่มีความโกรธแค้นต่อมันก็คงเป็นไปไม่ได้ และอีกอย่างมันในตอนนี้ยังมิอาจเอาชัยเหนือสามตัวตนที่ใช้เครื่องดนตรีเป็นอาวุธเหล่านั้น

เฉินซือหยางจึงประสานมือขึ้น

“เช่นนั้นต้องรบกวนพวกท่านแล้ว"

รถม้าคันสีดำที่ไม่ประดับตกแต่งแต่ดูหรูหรามีราคาได้เคลื่อนออกจากเมืองจรดเมฆาไป ภายในเทียมเกวียนรถม้านั่งมาด้วยหนึ่งบุรุษชราและหนึ่งบุรุษหนุ่ม ส่วนด้านนอกเป็นบุรุษหนุ่มอีกผู้ที่เป็นคนควบคุมม้าให้มุ่งไปยังจุดหมาย เมืองหลวงแคว้นหมื่นขุนเขาก็คือที่หมายของพวกมัน

บุรุษชราที่นั่งอยู่ภายในรถม้า คือบุรุษชราผู้มีผมเผ้าและหนวดเคราขาวโพลน อายุประมาณหกสิบต้นๆ แม้ผมจะขาวโพนทุกเส้น แต่ใบหน้าของมันยังแฝงความเปล่งปลั่งดั่งคนที่มีสุขภาพดี มันผู้นี้ก็คือผู้อาวุโสที่ปรึกษาของซุนหลง นามว่า ฟู่เหอ

ฟู่เหอตลอดรายทางที่นั่งอยู่ภายในรถม้า มันพินิจมองเฉินซือหยางด้วยความสนใจ มองกล่องอาวุธที่ถูกแผ่นหลังอันผึ่งผายของมันแบกรับ มองจนเฉินซือหยางรู้สึกทำตัวไม่ถูก

“ข้ามีสิ่งใดที่ผิดปกติไปหรือไม่”

ฟู่เหอลูบเคราพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมา

“ข้าเพียงคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก ว่าเหตุใดเจ้าถึงยกดาบไม้เล่มนั้นได้"

“อาจเป็นเพราะข้าโชคดี"

ฟู่เหอส่ายศีรษะ

“กับดาบบรรพตคั่นฟ้าเล่มนี้ไม่มีคำว่าโชคดี มิเช่นนั้นมันคงไม่ติดอยู่ที่ร้านอาวุธเก่าโทรมมาหลายสิบปี"

เงียบเล็กน้อย ก่อนบุรุษชราจะกล่าวต่อ

“ข้าขอมือซ้ายเจ้าได้หรือไม่”

เฉินซือหยางยื่นออกไปอย่างไม่ลังเล ฟู่เหอก็คว้าจับลงยังจุดชีพจรบนข้อมือของชายหนุ่ม โคจรพลังจิตวิญญาณตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนครู่ใหญ่

“เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เจ้าเพียงอยู่ในขั้นตอนการเพาะบ่มพลังจิตวิญญาณ มิใช่ผู้ที่ไม่มีพลังจิตวิญญาณเสียทีเดียว แต่ก็นับเป็นผู้ที่ไร้การพัฒนาตามช่วงวัย เพราะการเพาะบ่มนี้ควรจะทะลวงขึ้นมาได้ในตอนแรกคลอดหรือแรกลืมตาขึ้นดูโลก การเพาะบ่มพลังจิตวิญญาณเช่นนี้สมควรมีเพียงทารกในครรภ์เท่านั้น แต่ยิ่งข้ารู้ข้อเท็จจริงประการนี้ยิ่งทำให้ข้าตกใจ ยิ่งเจ้ายังมิได้ทะลวงขั้นพลังจิตวิญญาณพื้นฐาน แน่นอนเจ้าย่อมไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาลับที่ช่วยสลายพลังจิตวิญญาณของผู้อื่นที่สะสมในดาบดั่งเช่นท่านอาจารย์กู่ผู้ล่วงลับ เช่นนั้นไม่ว่าจะมองมุมใด เจ้าก็ไม่น่าจะยกดาบเล่มนั้นได้ จะบอกว่าเจ้ามีพละกำลังเหนือมนุษย์หรือเหนือสรรพสิ่งยิ่งแล้วไปกันใหญ่"

เฉินซือหยางตบลงยังกล่องอาวุธของตน

“แต่ข้าก็ใช้มันไปแล้ว เหตุผลใดนั้นคงไม่จำเป็น"

ฟู่เหอผงกศีรษะมิอาจไม่ยอมรับความจริงในข้อนี้ และยิ่งทำให้มันต้องการที่จะส่งเสริมชายหนุ่มมากขึ้น

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าประสบพบเจอวาสนาใด แต่ถึงแม้ยกดาบได้ทว่าเมื่อไม่มีพลังจิตวิญญาณก็เพียงสามารถกวัดแกว่งดาบได้ไม่กี่ครา”

เฉินซือหยางยอมรับ

“ท่านกล่าวมาย่อมไม่ผิด ข้าเองมีปัญหาเรื่องพลังจิตวิญญาณตั้งแต่ยังเด็ก จวบจนตอนนี้ก็มิอาจทะลวงผ่านขั้นตอนการเพาะบ่มได้”

ฟู่เหอมองเฉินซือหยาง

“เรื่องการกระตุ้นการตื่นของพลังจิตวิญญาณข้าพอมีหนทาง"

ได้ฟังเช่นนั้นเฉินซือหยางก็จ้องมองบุรุษชราอย่างลึกล้ำ ก่อนกล่าวว่า

“ท่านเอ่ยเช่นนี้ย่อมต้องการยื่นข้อเสนอแก่ข้า”

“เจ้าหัวไวใช้ได้"

เฉินซือหยางมองสบตาบุรุษชรา

“ท่านต้องการสิ่งใด”

ฟู่เหอตอบอย่างจริงจัง

“รักษาตราประทับที่เจ้าได้มาอย่างสุดชีวิต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าได้ละทิ้งมัน"

เฉินซือหยางมีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย ตราประทับที่ซุนหลงมอบให้ตนนี้เพียงเพื่อใช้ติดต่อกับเครือข่ายหอการค้ากลางเมฆามิใช่หรือ เหตุใดบุรุษชราผู้นี้จึงดูเป็นจริงเป็นจังจนถึงขั้นเอาเรื่องช่วยส่งเสริมด้านพลังจิตวิญญาณมาแลกเปลี่ยนกับตน

“ตราประทับนี้สำคัญถึงเพียงนั้น?”

บุรุษชราไม่ตอบคำ เพียงถามย้ำ

“รับปากหรือไม่"

เส้นทางของเฉินซือหยางนอกจากการตามหามรกตเพื่อตอบแทนพระคุณจินเยว่ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตมันแล้ว ก็ยังมีการตามหาสิ่งที่จะพัฒนาและยกระดับพลังจิตวิญญาณของตนให้สูงขึ้น ตลอดมามันถูกกดขี่ข่มเหงจากผู้มีพลังที่เหนือกว่า มันจำเป็นต้องมีพลังที่แข็งแกร่งกว่าที่เป็น ต้องเหนือกว่าคนที่คิดร้ายต่อมัน มันถึงจะสามารถทวงคืนทุกสิ่งและปกป้องคนสำคัญของมันได้ เช่นนั้นเมื่อมีโอกาสใดให้ไขว่คว้า โดยไม่รู้ผลลัพธ์จะดีหรือร้าย มันก็ต้องลองเสี่ยงรับดู ชายหนุ่มจึงตอบอย่างไม่ลังเล

“ย่อมได้"

ฟู่เหอลูบเคราขาวโพลนพลางผงกศีรษะด้วยความพึงพอใจ

“ประเสริฐ… เช่นนี้นี่เอง ยิ่งได้สนทนากับเจ้า ยิ่งทำให้ข้าได้เข้าใจอย่างแจ่มชัด ว่าเหตุใดท่านเจ้าเมืองถึงเลือกเจ้า"

ไม่รู้บุรุษชราหมายถึงสิ่งใด แต่นั่นก็หาได้สำคัญกับมัน  ชายหนุ่มเพียงอยากรู้วิธีของบุรุษชราเท่านั้น

“แล้วท่านจะช่วยข้าในเรื่องพลังจิตวิญญาณอย่างไร”

“ข้าพอมีความสามารถปรุงโอสถเร่งการทะลวงพลังจิตวิญญาณอยู่บ้าง อีกทั้งองค์ประกอบอันล้ำค่าบังเอิญว่าคนของข้าก็รวบรวมมาได้พอดี นั่นอาจเป็นหนทางช่วยส่งเสริมเจ้าในการกระะตุ้นให้พลังที่เพาะบ่มตื่นขึ้นมา"

พอกล่าวประโยคดังกล่าวจบลง ฟู่เหอก็นึกสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้ การจะปรุงยาให้ถูกกับโรค ย่อมต้องรู้อาการของโรคนั้นก่อน เช่นเดียวกับพลังจิตวิญญาณของคน มันจำเป็นต้องรู้ถึงสัมผัสพื้นฐานที่มีต่อจุดศูนย์รวมแห่งแก่นฐานการก่อกำเนิดพลังจิตวิญญาณเช่นเดียวกัน จึงถามออกไป

“ว่าแต่เจ้าสัมผัสถึงสิ่งใดที่ก่อรวมอยู่ภายในใจ"

คำถามนี้เฉินซือหยางเคยตอบจินเยว่ไปแล้ว ตอนนั้นมันรู้สึกได้ว่าท่าทีของจินเยว่ดูแปลกไปเล็กน้อย บางทีการสัมผัสถึงแก่นฐานหรือแก่นกำเนิดพลังจิตวิญญาณที่หัวใจมันอาจมีอะไรบางอย่าง มันจึงตอบความจริงออกไป เพียงแต่ความจริงนั้นยังมีสาระสำคัญบางส่วนที่ขาดหาย

“ข้าเห็นมหานที”

ฟู่เหอผงกศีรษะก่อนถามต่อไปว่า

“เป็นมหานทีในภาชนะรูปแบบใด จอก จาน ชาม ตุ่ม หรือแอ่งเล็กๆ แห่งหนึ่ง"

ขั้นตอนนี้อาจเป็นสาระสำคัญในการปรุงสิ่งที่จะมาเติมเต็มภาชนะ หากเก็บงำไว้คงมิเกิดประโยชน์ มันจึงตอบออกไป

“มันไม่คล้ายกับภาชนะใด”

ฟู่เหอขมวดคิ้ว

“ทำไม"

“เพราะไร้จุดสิ้นสุด”

ฟู่เหอพ่นลมหายใจแผ่วเบาพลางส่ายศีรษะ

“ข้าไม่คิดว่าคนอย่างเจ้าก็เล่นตลกเป็น สิ่งที่เจ้ากำลังจะสื่อถึงคือทะเลจักรวาลที่สุดไพศาลอย่างนั้นหรือ อาจเป็นเพราะเจ้ายังไม่เข้าใจสิ่งที่เรียกว่าพลังจิตวิญญาณสินะ เอาเป็นว่าระหว่างทางไปเมืองหลวงนี้ข้าจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด"

จึงเป็นเหตุให้เฉินซือหยางได้ฟังคำอธิบายเกี่ยวกับพลังจิตวิญญาณอีกหน รวมถึงเรื่องเกี่ยวกับอาวุธคู่กายที่มีพลังจิตวิญญาณสรรพสิ่งด้วย แม้คำอธิบายของบุรุษชราฟู่เหอจักไม่ผิดเพี้ยนไปจากสิ่งที่จินเยว่ถ่ายทอด ทว่าในเรื่องรายละเอียดที่ลึกซึ้งและระดับขั้นที่เหนือล้ำของแต่ละด้านจะเป็นข้อมูลจากจินเยว่ที่ครอบคลุมและเปิดโลกยิ่งกว่า ฉะนั้นเฉินซือหยางจึงรู้สึกเบื่อหน่ายมิใช่น้อยที่ต้องมาฟังเรื่องพื้นฐานซ้ำอีกครั้งตลอดที่มันเดินทางร่วมกับบุรุษชรา

แต่ก็มิใช่ว่าคำอธิบายของบุรุษชราจะน่าเบื่อหน่ายเสียทีเดียว พอมันพูดเรื่องพลังจิตวิญญาณเสร็จก็เริ่มจะมีการกล่าวถึงวิธีการปรุงยาหลอมโอสถในรูปแบบต่างๆ ประกอบรวมทรัพยากรหลากชนิดให้เหมาะสมต่อภาชนะรองรับที่เป็นแก่นฐานการเพาะบ่มพลังจิตวิญญาณของคน เมื่อฟังเรื่องเหล่านี้เฉินซือหยางจึงรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง เพียงคำอธิบายผ่านๆ ของบุรุษชราแต่มันก็เพ่งสมาธิจดจำเอาไว้ทั้งหมด มีสิ่งใดสงสัยก็กล่าวถาม ความใดที่ขาดไปมันก็เริ่มไตร่ตรองและนำมาประติดประต่อ ขนาดทำให้บุรุษชราฟู่เหอต้องรู้สึกแปลกใจ บุรุษชรามันเพียงอธิบายวิธีการมาส่วนหนึ่ง แต่บุรุษหนุ่มกลับซักไซร้แลขยายความได้อย่างถูกจุด แทบจะเป็นวิธีการและความรู้ที่มันสั่งสมมาตลอดชีวิตแล้ว

“เจ้านับว่ามีหัวที่ไว และมีพรสวรรค์ในด้านการปรุงยามิใช่น้อย สนใจที่จะเข้าร่วมสำนักโอสถข้าหรือไม่"

เฉินซือหยางหลักแหลมเป็นความจริง แต่สิ่งที่มันตีความและสงสัย ส่วนหนึ่งก็ได้รับการอธิบายจากจินเยว่ภายในหัว มันจึงตีโจทย์ขยายใจความสำคัญในสิ่งที่บุรุษชราอธิบายออกมาได้ราวกับมีพรสวรรค์ในด้านนี้

“เรื่องนั้นไว้ข้าจะคิดดู"

“เอาเถอะ ตลอดครึ่งทางมานี้ข้าก็ได้อธิบายสาระสำคัญของพลังจิตวิญญาณไปหมดแล้ว ทีนี้เจ้าพอจะเข้าใจวิธีการตรวจสัมผัสถึงแก่นฐานพลังจิตวิญญาณของตนได้หรือยัง”

บอกความจริงออกไปดูเหมือนบุรุษชราก็คงจะไม่เชื่อ เฉินซือหยางจึงเกิดความคิด หากสิ่งที่ตนเห็นยิ่งใหญ่เกินความเข้าใจของคนทั่วไปจริงๆ แล้วเหตุใดมันถึงยังอยู่ในสภาพที่ไร้พลังจิตวิญญาณเช่นนี้

เมื่อเห็นสีหน้านึกคิดอย่างไม่เข้าใจฉายออกมาผ่านแววตาของชายหนุ่ม บุรุษชราฟู่เหอก็กล่าวต่อทันที

“เอาเถอะๆ เจ้ามิอาจสัมผัสรับรู้ก็แล้วไป ในเมื่อเจ้าเป็นผู้มีพระคุณสูงสุดของท่านเจ้าเมือง และเป็นผู้ที่ท่านเจ้าเมืองไว้ใจแล้ว เอาเป็นว่าข้าจะยอมเสียทรัพยากรมีค่าที่สุดในทุกกระบวนการเพื่อจะหลอมโอสถขั้นสูงที่จะช่วยปลุกพลังจิตวิญญาณเจ้าให้ตื่นขึ้นมาเอง”

หยุดเล็กน้อย ก่อนมันจะเหลียวมองกล่องอาวุธที่ถูกสะพายอยู่เบื้องหลังชายหนุ่มอีกครั้ง

"ว่าแต่เจ้าจะไม่วางกล่องอาวุธลงจากหลังหน่อยหรือ"

เฉินซือหยางตอบ

"หากข้าวางลง เกรงว่าม้าจะหนักจนลากเทียมเกวียนลำบาก"

ฟู่เหอเข้าใจ

"เจ้าแบกมันตลอดคงลำบากแย่"

"ร่างกายข้าเคยชินไปแล้ว"

"ร่างกายเจ้าพิสดารจริงๆ ไม่มีพลังจิตวิญญาณและเคล็ดวิถีลับสลายพลังสะสมในดาบ ทว่าเพียงร่างกายเปล่าสัมผัสกับดาบ มันกลับสลายพลังจำเพาะแห่งดาบได้เอง"

เฉินซือหยางรู้ถึงความพิเศษของร่างกายตน แต่มันไม่จำเป็นต้องเผยให้ใครรู้ มันจึงได้แต่ยิ้มอย่างไขสือ แล้วไม่กล่าวสิ่งใดอีก