ท่ามกลางความเงียบงันภายในพระราชวังอันโอ่อ่า กลิ่นกำยานจาง ๆลอยละล่องปนไปกับไอเย็นแห่งวาระสุดท้าย พระเ้าบุเรงนอง หรือที่เหล่าไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินต่างรู้จักในนาม‘จะเด็ด’ ยอดนักรบผู้ไต่เต้าจากสามัญชนสู่มหาจักรพรรดิผู้สยบสิบทิศประทับนิ่งอยู่บนแท่นบรรทมสีทอง
แววตาที่เคยคมกล้าปลาบดุจเนตรพยัคฆ์ซึ่งครั้งหนึ่งเคยสยบเหล่าเ้าเมืองน้อยใหญ่ให้สยบแทบเท้าบัดนี้กลับดูอ่อนโยนและแฝงด้วยความโดดเดี่ยวอย่างประหลาดพระองค์ทอดพระเนตรมองออกไปนอกสีหบัญชรภาพอาณาจักรที่กว้างใหญ่ไพศาลที่พระองค์ทรงตรากตรำกรำศึกสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและคมดาบปรากฏชัดในมโนสำนึก
ทว่า...ใน่วินาทีที่ลมหายใจเริ่มแ่เบา คำถามหนึ่งกลับดังกึกก้องอยู่ในพระทัย
‘ความยุติธรรมที่แท้จริง... สร้างขึ้นได้ด้วยคมดาบจริงหรือ?’
ตลอดพระชนม์ชีพพระองค์ชนะศึกทั่วสารทิศ แต่กลับตระหนักได้ว่าอำนาจที่ได้มาด้วยการรบรานั้นมิอาจปกป้องหัวใจของผู้ที่ถูกกดขี่ได้ทุกหย่อมหญ้าความเป็กษัตริย์ที่อยู่เหนือคนนับหม้านทำให้พระองค์ห่างไกลจากหยาดน้ำตาของผู้ที่ต่ำต้อยที่สุด
พระองค์หลับตาลงช้าๆ พร้อมตั้งสัจอธิษฐานต่อฟ้าดินด้วยจิตสุดท้ายที่แน่วแน่
"หากชาติหน้ามีจริง... ข้าขอจุติในร่างที่ไร้อำนาจวาสนาเกิดมาในที่ที่ต่ำต้อยที่สุดเพื่อให้ข้าได้เรียนรู้ที่จะปกป้องผู้คนจากความอยุติธรรมด้วยหัวใจมิใช่ด้วยฐานันดร"
สิ้นคำอธิษฐานลมหายใจสุดท้ายของมหาบุรุษแห่งเอเชียอาคเนย์ก็หลุดลอยไปพร้อมกับดวงจิตที่พุ่งทะยานข้ามผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลานับร้อยปี
จากกษัตริย์ผู้ครองแผ่นดิน...สู่ดวงิญญาที่กำลังจะค้นหาความหมายของคำว่า "ผู้ชนะ"ในโลกที่ไม่มีดาบอาทมาฏให้กวัดแกว่งอีกต่อไป
1K
