Doomdays ซอมบี้ล้างโลก

ตอนที่ 37 ค่ายเซ็นได

"ฉันเตือนพวกนายแล้วใช่มั้ย "

ร่างเงาค่อยๆ เผยตัวออกมา นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน เธอคืออายูนั่นเอง

" เธอ เธอ เธอมาอยู่ทีนี่ได้ไง " โจเซฟเป็นคนแรกที่พูดออกมาด้วยเสียงตกใจ ส่วนแคทเทอรีนน่านั่นเธอรู้สึกเหมือนได้ลงไปที่นรกครึ่งนึง ถ้าอายูมาไม่ทันอีกนิดเดียวละก็ สมองของเธอได้ระเบิดออกอย่างแน่นอน

." ขอ ขอบ ขอบคุณ " แคทเทอรีนน่าเธอกลั้นใจและกล่าวขอบคุณออกมา มันไม่ใช่สิ่งที่ได้เห็นกันบ่อย ๆ นัก ที่คนผู้ดีที่หยิ่งผลองและมั่นใจในตัวเองสูงขนาดนี้ จะกล่าวคำขอบคุณออกมาแต่หลังจากเหตุการนี้พวกเขารู้แล้วว่า พวกเขาอ่อนแอมากขนาดไหน

" กลับกันได้แล้ว " อายูโบกมือและหันหลังกลับไปโดยไม่ขึ้นรถด้วยซ้ำ ปล่อยให้ทั้ง 2 คน ที่ตัวเปียกโชกไปด้วยเลือดกลับกันเอง

" ขอบคุณพระเจ้า เกือบไปแล้วจริง ๆ " โจเซฟได้มองขึ้นไปที่ท้องฟ้าและพูดด้วยน้ำเสียงโล่งอก

2 วันต่อมา

วันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 2029

เนื่องจากแคทเทอรีนน่าและโจเซฟบาดเจ็บ จึงต้องรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่พักโดยไม่ได้ออกไปล่าซอมบี้เลยในช่วงเวลาที่ผ่านมา

ภาพที่นั่งโต๊ะอาหารทั้ง 3 คนกำลังกินข้าวเช้า ปกติโจเซฟจะเป็นคนเปิดปากพูดก่อน แต่ครั้งนี้อายูเป็นคนเปิดประเด็น

" เราอยู่ที่นี่มา 5 วันแล้ว ได้เวลาไปจุดหมายต่อไปได้แล้ว " เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และไม่มีใครที่จะกล้าคัดค้านการตัดสินใจของเธอ เพราะการเสียเวลามากขนาดนี้ก็เพราะ ต้องรักษาอาการบาดเจ็บของทั้ง 2 หน่อ

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายเก็บของส่วนของตนเอง และแยกย้ายไปเก็บเอาเสบียงสำหรับการเดินทาง เวลาเที่ยงของวันพวกเขาก็ออกเดินทางไปที่จุดหมายต่อไป

หลังจากผ่านมา 3 ชั่วโมง แคทเทอรีนน่ากล่าวออกมาถามอายู นี่เป็นครั้งแรกที่เธอชวนอายูคุย

" ทำไมเธอถึงเลือกติดตามมาสเตอร์อย่างงั้นหรอ " เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูอายๆเล็กน้อย ถึงแม้อายูจะเย็นชาแต่เธอก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำถึงขนาดที่จะเมินทุกคน

" ฉันไม่ได้ติดตามหมอนั่น ฉันจะไปโตเกียวมันเป็นทางผ่านของหมอนั่นพอดี " อายูเธอไม่คิดจะปิดบังอะไร เรื่องที่เขาจะไปโตเกียวถึงแคทเทอรีนน่ารู้เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

" แล้วเธอคิดว่ามาสเตอร์จะแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนอย่างงั้นหรอ ถ้าเขาตื่นขึ้นมา " เธอรู้ว่าการเลื่อนขั้นนั้นทำให้แข็งแกร่งขึ้นแต่เธอก็เคยแค่เลื่อนแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

" ฉันไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่หมอนั่นเลื่อนขั้น นิสัยของหมอนั่นจะเย็นชาและฉลาดขึ้น ฉันไม่รู้ว่าหมอนั่นจะรู้สึกมั้ย "

"บุคลิกที่น่าหลงไหล "

เธอยิ้มและก็เปิดใจคุยกับอายูมากขึ้น ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนหยิ่งและต้องเป็นคนถามก่อนอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ แต่เธอไม่ได้ขัดอะไร อาจจะเป็นเพราะว่าอายูนั่นช่วยชีวิตเธอไว้ก็เป็นได้ ทั้ง 2 คุยกันแลกเปลี่ยนความคิดต่าง ๆ จนค่ำแล้วประโยคสุดท้ายที่อายูพูดก็คือ

" ในระหว่างทีหมอนั่นใกล้จะเลื่อนขั้นเสร็จสมบูรณ์ละก็ พวกเราต้องอยู่ห่างจากเขาให้มาก ๆ "

" ทำไมอย่างงั้นหรอ "

" มันอันตรายเอามาก ๆ แรงกดดันนั้น มันทำให้เธอตายได้เลย "

เมื่อได้ยินที่แคทเทอรีนน่าก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ และทั้ง 2 ก็คุยกันตลอดทั้งคืน ทิ้งความเย็นชาและหยิ่งผยองไปเลย

ส่วนโจเซฟที่มองอยู่ห่างๆ

" เฮ้อ ผู้หญิงที่สนิทกันไวจริง ๆเลยน๊า " ถึงแม้โจเซฟจะถอนหายใจแต่เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความยินดี ที่เห็นทั้ง 2 ไม่ยึดติดกับทิฐิของตน

บ่ายวันต่อมา

การเดินทางไปอย่างราบรื่น พวกเขาพบซอมบี้บ้างประปาย และ แคทเทอรีนน่าก็จัดการจนหมด

"ดูเหมือนว่าเราจะเข้าใกล้เขตของ Sendai แล้วน่ะ "

ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือ มีทั้งคนที่ใส่เครื่องแบบของทหารถืออาวุธและมีบางคนก็ใส่ชุดธรรมดาถือดาบใหญ่

"หยุดดดดดด!!!! ลงออกมาจากรถแล้วยกมือขึ้นแล้วไขว่ไว้ที่หัว " ทหารคนหนึ่งมีสีผิวค่อนข้างคล้ำได้ตะโกนขึ้น

พวกของอายูนั้นไม่ได้ขัดขืนอะไรพวกเขาลงรถและปฏิบัติตามคำสั่งที่ทหารคนนั้นพูด ภาพที่อยู่ตรงหน้าของพกวเขาคือ หญิงสาว 2 คน และเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้าน มีผิวพรรณที่ขาวสวยและ ผู้ชาย 1 คนเป็นคนขับรถ

" พวกนายเป็นใคร เข้ามาที่เขตของพวกเราทำไม " เขาพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นก็เลยมีแค่ อายูเท่านั้นที่เข้าใจ เธอจึงได้ตอบกลับไป

" เราแค่ผ่านทางมา และจะพักอยู่ทีนี้สักพัก "

เมื่อได้ยืนคำพูดของอายู ทหารรายหนึ่งมองไปที่รถและกล่าวขึ้น 

"เฮ้ ๆ รถกันกระสุนนี่หว่า แถมดัดแปลงอย่างเจ๋ง "

" ค่ายของเรานั้นมีประชากรเป็นจำนวณมาก แถมอาหารของพวกเราก็หาได้ยากยิ่งถ้าพวกนายไม่มีสิ่งตอบแทนละก็ พวกเราคงให้เข้าไปไม่ได้ " ทหารผิวคล้ำพูดออกมาด้วยเสียงจริงงจัง เจตนาของเค้าชัดเจนอยู่แล้ว ว่าอยากได้ของตอบแทนอะไรสักอย่าง

"หัวหน้า เอารถนั่นเป็นไงกันกระสุนได้นะ " ทหารคนที่สนใจรถได้ตาวาว และได้เสนอความคิดกับหัวหน้าของเขา

หลังจากที่ ฟังจากที่ทหารพูดจบ แคทเทอรีนน่าได้พูดกับอายู

" พวกเขาต้องการอะไรอย่างงั้นหรออายู "

" สงสัยจะเป็นอาหารนะ ฟังดูเหมือนเมืองนี้จะเป็นเมืองที่คนอาศัยมากพอดู และอาหารก็หาได้ยากมาก ดูเหมือนว่าจะยากยิ่งกว่า ค่ายซากิสะอีกน่ะ "

พวกเขาได้คุยกันสักพัก เมื่อเห็นว่าพวกเขาทีท่าจะไม่มีอาหาร ชายที่แต่งกายด้วยชุดธรรมดากล้ามโตผมสีแดงและถือดาบใหญ่ได้กล่าวขึ้น

"เฮ้ น้องสาวถ้าพวกเธอไม่มีอาหารมาแลกเปลี่ยนละก็ อยู่ห้องของฉันมีอาหารเพียบเลยนะ สนใจมั้ย "

เมื่ออายูได้ฟังที่เขาพูด เธอก็โกรธขึ้นมาปล่อยจิตสังหารออกมา เพราะสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำนั้นมันทุเรศสิ้นดี ที่จะบอกให้พวกเธอนั้นขายตัวและแลกกับอาหาร แคทเทอรีนน่าที่ยืนอยูข้างๆ นั้นตกใจเป็นอย่างมาก ที่อยู่ดีดีอายูก็ปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างกระทันหัน

" อายูเกิดอะไรขึ้น "

" พวกมันบอกว่าถ้าพวกเราไม่มีอาหารให้พวกเราไปเอาอาหารที่ห้องของมัน " แคทเทอรีนน่าเธอไม่ได้ซื่อ เธอสามารถเข้าใจได้ทันทีในเจตนาที่อายูจะสื่อ

"อาหารใช่มั้ย " หลังจากพูดจบ แคทเทอรีนน่าก็เดินไปทีหลังรถ

" หยุด!! จะทำทำอะไร " ทหารคนหนึ่งตะโกน เขากลัวว่าพวกอายูจะเล่นตุกติก และเขาได้รับจิตสังหารที่อายูปล่อยออกมา ก่อนที่แคทเทอรีน่าจะทักท้วงอายู ทำให้จิตสังหารนั้นชะงักไป

" พวกนายต้องการอาหารไม่ใช่หรอ เธอก็กำลังจะไปให้เอาให้อยู่นี่ไง "

ทหารทุกคนเล็งปืนไปที่พวกเขาทั้ง 3 คน และแคทเทอรีนน่าก็นำถุงออกมา 1 ถุงใหญ่ และเทลงบนพื้นต่อหน้าของหัวหน้าของพวกทหารกลุ่มเหล่านี้

"โว่ว พวกเขามีอาหารมากขนาดนี้เลยอย่างงั้นหรอ " พวกลูกน้องตาลุกลาวและลดปืนของพวกเขาลง

"ทำไมพวกเธอถึงมีเสื้อผ้าใหม่ แถมมีอาหารมากมายขนาดนี้ " ทหารผิวคล้ำได้ถาม

"ได้อาหารแล้วก็พาพวกเราเข้าไปในค่ายได้แล้ว " เธอไม่คิดจะตอบอะไร เพราะแดดตอนนี้มันร้อนมาก ๆ มันจะทำให้ผิวที่เธอดูแลมาทั้งสัปดาห์นั้นเสียได้

เมื่อเห็นพวกเขามีอาหารมากมายดังนั้นใบหน้าของชายผมแดงก็ตึงเครียดขึ้นมาและ คิดในใจ "รอให้อาหารของพวกแกหมดก่อนเถอะ แกจะต้องคานมาหาฉันถึงห้องเลยทีเดียว ฮ่า ๆ " ใบหน้าชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมา

หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 3 ก็ขี่รถตามพวกทหารกลับไปยังค่าย Sendai (เซ็นได)

ต่อมา

ณ ค่ายเซ็นได

ทหารที่เป็นคนนำทางมาและได้เดินเข้ามาพูดกับพวกอายู

" พวกคุณต้องระวังตัวกันให้มาก คนผมแดงนั้นชื่อ ฮิโต และเค้าเป็น Hunter ขั้น 1 ที่พึ่งจะเลื่อนเป็นเลเวล 18 เมื่อไม่นานมานี่เองเขาบ้าผู้หญิงเป็นอย่างมาก อาหารที่พวกคุณเหลืออยู่ก็ใช้อย่างประหยัดด้วยละ "

อายูพยักหน้าและกล่าวขอบคุณ และกล่าวถาม

" ฉันขอถามคุณสักคำถามได้มั้ย "

" เชิญ “

" พวกคุณเจอกับฝูงซอมบี้บ้างรึเปล่า "

" อ๋อเจอสิ พวกเราเจอมันแต่ตั้ง วันที่ 15 แล้วนะนี่ก็ผ่านมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่พวกเราสามารถผ่านมันไปได้ เพราะพวกเรามี Hunter และคนจำนวณมากที่อพยพมายังค่ายของพวกเรา ทำให้ค่ายของเรามีประชากรเยอะถึง 4 แสนคน พวก Hunter พวกเขาสามารถสู้กับพวกซอมบี้โดยไม่ใช้ปืนเลยด้วยซ้ำ แต่ระหว่างการต่อสู้กับพวกซอมบี้การสูญเสียก็มากเช่นกัน เราสูญเสียผู้คนไปมากมายในวันนั้น และหลังจากนั้นพวกที่เป็น Hunter ก็อยู่แบบสุขสบายราวกับเป็นพระเจ้า แถมยังมีห้องส่วนตัวที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าอีกด้วย " ทหารคนนั้นเหมือนเขาจะตอบคำถามแต่เขาคล้ายกับว่าระบายความในใจออกมาหมดเปลือกเลย

เมื่ออายูได้ฟังก็เข้าใจสถานณ์การคร่าวๆ

"การที่จะมีห้องพักนั้น ต้องใช้อาหารในการแลกเปลี่ยนสินะ "

"ใช่แล้ว มาม่า 1 ซองต่อ 1 วัน หรืออื่น ๆก็สามารถเอาไปแลกได้เช่นกัน "

" โอเคขอบคุณมาก พวกเราไปละ "

หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 3 คนก็เดินไปที่ ที่พัก

และสิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็คือ มีคนได้นอนข้างถนน แถมบางคนก็เริ่มผอมซูมเนื่องจากขาดอาหาร

"เฮ้ พี่ชายสนใจเที่ยว (เที่ยวคือซื้อบริการทางเพศ) มั้ย มาม่า 1 ซองไม่แพง " หญิงสาวดูสวยแต่เธอผอมไปนิดนึง เธอเดินเข้ามาละพูดกับโจเซฟ เพราะเขาดูแต่งการสะอาด และดูเหมือนกับมีอาหาร ถ้าเทียบคนที่มีอาหารในตอนนี้ก็เหมือนกับเสี่ยกระเป๋าหนักในยุคก่อนนั้นเอง

" เธอพูดว่าอะไรอย่างงั้นหรออายู เธอสนใจฉันหรอ " โจเซฟได้ถามออกมาด้วยตาลุกวาว แต่อายูนั้นไม่รู้จะอธิบายให้โจเซฟฟังยังไง แต่แคทเทอรีนน่านั้นถึงแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็ดูทีท่าของหญิงสาวออก

" นี่พวกเขาขายตัวอย่างงั้นหรออายู เพื่อแลกกับอาหารหนะหรอ " แคทเทอรีนน่าเธอได้แสดงทีท่าหดหู่ออกมา เนื่องจากพวกเขานั้นเป็นผู้หญิงเหมือนกัน

"อืม ประมาณนั้น "

"แลกกับอาหารเท่าไหร่อย่างงั้นหรอ "

"มาม่า 1 ซอง"

"แค่นั้น !!! หนะหรอ" แคทเทอรีน่าเธอได้ตกใจเป็นอย่างมาก ที่เธอรู้ว่าผู้หญิงขายตัวแลกกับอาหาร แต่นี่เพื่อแลกกับมาม่าแค่ 1 ซอง และเธอก็ได้คิด ถ้าสมมุติว่าเธอไม่ฆ่าซอมบี้และเป็น Hunter ละก็ เธอไม่อยากจะคิดเลยถ้ามันเกิดขึ้นกับตัวเอง

"อืมแค่นั้นแหละ พวกเราไปกันเถอะ "

พวกเขาก็ได้เดินจากไป แต่โจเซฟก็ได้ยินที่ทั้ง 2 สาวคุยกันและเขาก็คิดจะมาใช้บริการที่นี่เพราะว่าตั้งแต่โลกกลายเป็นแบบนี้ เขายังไม่ได้มีเซ็กกับผู้หญิงเลยสักครั้ง และเค้าก็ได้พูดกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยคำศัพท์ ภาษาอังกฤษง่ายๆ ว่าเขาจะกลับมาหาหลังจากเก็บของเสร็จ และได้ส่งยิ้มให้กับสาวสวยคนนั้น
 

" เฮ้ โจนายทำอะไร ชักช้าอยู่ได้ ไปกันได้แล้ว"

ฝากกดหัวใจและกดติดตามด้วยนะครับ

ขอบคุณครับ