The Possible Man

แม้จะผ่านไป 1 อาทิตย์หลังจากเกิดเหตุการณ์ระบบเน็ตเวิร์คล่มทั่วโลก รวมไปถึงเหตุการณ์ที่ไฟติดๆ ดับๆ พร้อมกันทั่วโลกโดยไม่อาจหาต้นเหตุได้
ในตอนแรกประเทศมหาอำนาจต่างๆ ต่างก็โทษว่าเป็นการลอบกลั่นแกล้งจากมหาอำนาจอีกฝั่ง แต่พอสืบไปสืบมากลับพบว่ามันไม่ใช่
ท้ายที่สุดบทสรุปของเรื่องก็จบลงไปแบบงงๆ กลายเป็นหนึ่งในเรื่องที่ไม่มีใครสามารถหาคำตอบได้ เพราะเรื่องนี้ไม่อาจหาเหตุผลใดๆ มาอธิบายได้ แม้กระทั่งจับมือใครดมก็ยังไม่สามารถทำได้เพราะไม่มีประเทศไหนสามารถที่จะควบคุมระบบทุกประเทศได้พร้อมกันแน่ๆ
แม้เรื่องนี้จะไม่ได้ก่อความเสียหายมากมายเท่าไหร่นัก แต่มันก็ทำให้องค์กรรัฐบาลลับต่างๆ เริ่มที่จะจัดตั้งหน่วยลับเฉพาะกิจที่รวบรวมโปรแกรมเมอร์หรือแฮ็กเกอร์ฝีมือดีขึ้นมา เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นนี้
ส่วนเจ้าตัวที่เป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมด กลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเองแม้แต่น้อย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตนเองเป็นต้นเหตุก็ตาม
ในส่วนของเพื่อนๆ ของหิน หลังจากการเที่ยวไร่ฟาร์มแสนสุขในครั้งนี้ พวกเขาก็ไม่ค่อยได้พบเจอหน้ากันสักเท่าไหร่นักเนื่องจาก พวกเขาต่างก็เรียนคนละสาขา คนละเวลา
เรื่องหลังจากวันนั้นเมื่อพวกเขารู้ว่าหินต้องการปิดเรื่องที่เขาเป็นเจ้าของไร่เอาไว้ พวกเขาก็เคารพในการตัดสินใจของหิน ไม่ได้เอ่ยเรื่องในวันนั้นขึ้นมาแม้แต่น้อย ทำให้การพบหน้ากันในบางครั้งจะเป็นการสอบถามเรื่องราวทั่วไปซะมากกว่า
หลังจากผ่านไปสองอาทิตย์ของการเปิดเรียน การเรียนการสอนก็เข้าสู่โหมดจริงจัง หินเองก็แทบไม่ได้ขาดเรียนเลยแม้แต่น้อย
ในปีนี้หลักสูตรของนักศึกษาที่เกี่ยวกับไอที ไม่ว่าจะเป็นวิศวกรรมซอฟต์แวร์ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ต่างก็ได้ถูกบรรจุวิชาใหม่เพิ่มเข้ามา ทุกชั้นปี นั่นก็คือ วิชา ภาษา New A ซึ่งเป็นภาษาที่หินเป็นคนผลิตขึ้นนั่นเอง
ในตอนนี้หลังจากผ่านมา 1 ปี ภาษา New A เริ่มเป็นที่นิยมไปทั่วโลกแล้ว แอพหรือระบบต่างๆ มากมายต่างก็เริ่มเปลี่ยนมาใช้ ภาษา New A ในการเขียน
ความยากของภาษา New A นั้นมีทั้งหมด 5 ระดับ แต่หลังจากวันแรกจนถึงวันนี้ เริ่มมียอดอัจฉริยะหลายคนสามารถเข้าใจไปถึงระดับ 5 แล้ว ซึ่งถือได้ว่าเป็นระดับที่ยากที่สุด แต่ยังไงก็ตามถ้านับหัวคนที่ไปถึงระดับ 5 นั้น ทั่วโลกก็มีเพียงแค่ 8 คนเท่านั้น
แม้กระทั่งอาจารย์ที่มาสอน ภาษา New A ให้กับมหาลัยของหิน ก็ยังอยู่ที่ระดับ 4 เท่านั้นเอง เห็นได้ชัดเจนเลยว่า ภาษา New A ระดับ 5 นั้นมีความยากมากขนาดไหน
ด้วยความที่อาจารย์ที่สอนภาษา New A นี้มีเพียงแค่คนเดียวและยังเป็นอาจารย์พิเศษที่ถูกเชิญมา ทำให้การเรียนการสอนของวิชานี้มีความพิเศษกว่าวิชาอื่น
สาขาแต่ละสาขาที่เกี่ยวข้องกับไอทีจะต้องเรียน สัปดาห์ละ 1 ครั้ง และเรียนพร้อมกันทุกชั้นปีโดยแบ่งแยกไปตามแต่ละสาขา ที่มหาลัยของหินมี 3 สาขาที่เกี่ยวข้องกับไอที ดังนั้นอาทิตย์หนึ่งจึงมีการเรียนการสอนของภาษา New A ถึง 3 ครั้งต่อสัปดาห์และต้องเรียนเต็มวัน
สำหรับหินแล้ว การมาเรียนภาษาที่ตนเองสร้างขึ้นช่างเป็นเรื่องที่น่าเบื่อเป็นอย่างมาก เขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งสำรวจข่าวคราวต่างๆ ทั่วโลกและวางแผนสำหรับอนาคต โดยมองมันผ่านโฮโลแกรมในคอนแทกต์เลนส์ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น
การที่ต้องนั่งเรียนกับคนเป็นจำนวนมากมันทำให้หินอึดอัดอยู่บ้าง เพราะเขาต้องนั่งเรียนกับทุกชั้นปีตั้งแต่ 1 - 4 ซึ่งรวมๆ กันแล้วก็หลายร้อยคน
“นี่ หินไม่เทคน้องตัวเองบ้างเหรอ” นัทหันมากระซิบหิน
ในตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องเรียนรวมใหญ่มันจึงทำให้การพูดคุยไม่ค่อยสะดวกนัก ปกติในเวลาเรียนหินจะไม่ค่อยตอบนัทสักเท่าไหร่ แต่วิชานี้หินยอมรับว่าเขานั้นเบื่อจริงๆ
“แกพูดถึงแทนเหรอ? ” หินถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อนัทเอ่ยถึงน้องของเขา
“ไม่ใช่ ฉันหมายถึง น้องรหัสแกอ่ะ” นัทเอ่ยแก้ขึ้นเมื่อเห็นว่าหินกำลังเข้าใจผิด
“น้องรหัส ฉันมีด้วยเหรอ? ” หินถามขึ้นด้วยความสงสัย
ในปีที่หินเข้ามา นักศึกษามันมากกว่าปีที่แล้ว มันทำให้เขาไม่มีสายรหัสก่อนหน้าเลยและเขาก็เป็นไอดีแรกของสายรหัสเขา
ตอนแรกหินคิดว่าปีนี้คนคงน้อยไม่ถึงไอดีเขาหรอก แต่ดูท่าแล้วเขาจะคิดผิด
“มีดิ ที่สำคัญน้องหินสวยมากด้วย ได้เป็นดาวคณะด้วยนะจะบอกให้และที่สำคัญ พวกเราเคยเจอกันแล้วด้วย อยากรู้ป่ะว่าใคร? ” นัทเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มให้หินด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์
“ไม่อ่ะ เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เองไม่ใช่เหรอ? ” แม้หินจะพูดแบบนั้น แต่ในสายตาของเขาได้ปรากฏข้อมูลทุกอย่างของน้องรหัสเขาขึ้นมาแล้ว ตั้งแต่รูป ชื่อ-สกุล ที่อยู่ ความชอบ ความสามารถ เรียกได้ว่าเป็นข้อมูลละเอียดยิบที่เดวิดค้นมาให้
หลังจากที่หินได้เห็นรูปเขาก็รู้สึกคุ้นๆ อยู่บ้าง แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน
“อะไรว๊า ไม่สนุกเลย แล้วตกลงไม่คิดจะเปย์น้องหน่อยเหรอ รู้ไหมเนี่ยว่าน้องหินนี่ดีมากเลยนะ เข้าทุกกิจกรรม มีความเคารพนอบน้อม เชื่อฟังพี่ๆ ไม่เหมือนกับน้องรหัสนัท พูดละเสียอารมณ์”
“รู้ขนาดนี้เพราะน้องเขาคงสวยมากเลยสินะ” หินเอ่ยแดกดันขึ้น
ทำไมเขาจะไม่รู้ ถ้าหากจะถามข้อมูลสาวสวยทั่วมหาลัย เขาไม่จำเป็นต้องถามเดวิดเลย เพราะไอ้นัทนี่แหละคือสารานุกรมเรื่องนี้ ถามอะไรที่เกี่ยวกับสาวๆ สวยๆ มันสามารถตอบได้หมด บางทีถ้าหากเรื่องเรียนมันเก่งแบบนี้บ้างเขาก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวติวให้มันช่วงใกล้สอบ
นัทได้แต่ยิ้มแห้งๆ ออกมาเมื่อเพื่อนรู้ทันตัวเอง
“ก็แหม นิดนึง แล้วตกลงไม่เทคน้องหน่อยเหรอ เนี่ย ได้น้องดีขนาดนี้ เป็นนัทนี่มีร้อยให้ร้อย มีพันให้พัน จะเทคเช้าเทคเย็นเลยนะ ขอบอก”
“ฉันไม่มีเวลาไปทำอะไรแบบนั้นหรอก” หินเอ่ยขึ้น
หลังจากฟังคำตอบจากหิน นัทก็นึกได้ว่า หินต้องทำอะไรหลายอย่างด้วยตัวของเขาเอง ทั้งยังต้องทำงานหาเงินด้วยตัวเอง ทั้งยังต้องเรียน การที่หินจะบอกว่าไม่ค่อยมีเวลามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก
“หินก็รวยนี่ งั้นเอางี้ ถ้าหินจะเทคก็เอาเงินไว้ให้นัทก็ได้ แล้วถ้าอยากเทคอะไรบอกนัท เดี๋ยวนัทจัดการให้” นัทเอ่ยเสนอขึ้นมา
หินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ตอบตกลง การเป็นพี่ต้นสายเป็นเรื่องใหม่สำหรับหินอยู่บ้าง กิจกรรมของสาขาเขาก็ไม่ค่อยเข้าอยู่แล้ว ยิ่งถ้าเขาไม่ทำอะไรเพื่อน้องสายของตัวเองเลยมันคงเป็นเรื่องที่แย่อยู่บ้าง ดังนั้นอย่างเขาควรจะเทคของให้น้องสายตัวเองสักหน่อย อย่างน้อยๆ มันก็เป็นสิ่งที่เขาพอจะทำได้
“อ้อ ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก” หินเอ่ยขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างได้
“เรื่องอะไรเหรอ? ”
“อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์ฉันต้องเดินทางไปจีน” หินพูดขึ้น
“หะ อีกแล้วเหรอ นี่พึ่งเปิดเทอมได้สองอาทิตย์เองนะ” นัทเอ่ยขึ้น
“มันเป็นเรื่องจำเป็นจริงๆ ” หินเอ่ยออกมา แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเหตุผลในการไปประเทศจีนครั้งนี้คืออะไร
เห้อ
นัทได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ นี่เขาคงต้องรับหน้าที่เช็กชื่อแทนหินอีกแล้วสินะ จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แต่ที่เขาถอนหายใจก็เพราะเขาต้องนั่งเรียนคนเดียวตั้งหนึ่งอาทิตย์เชียวนะ
หินที่เห็นนัทถอนหายใจออกมาก็รู้สึกผิดอยู่บ้างที่ต้องโยนภาระตรงส่วนนี้ให้นัทอีกแล้ว
“อยากได้อะไรไหมหรืออยากให้ฉันช่วยอะไรรึเปล่า เพื่อตอบแทนเรื่องนี้? ” หินถามขึ้น
หินรู้สึกว่าเขารบกวนนัทในเรื่องนี้มากไปจริงๆ และเขาก็คิดว่าเขายังคงต้องให้นัทช่วยเรื่องนี้อีกหลายครั้งในอนาคต การได้ตอบแทนอะไรนัทบ้างมันจะทำให้เขาไม่รู้สึกผิดจนเกินไป
“ไม่ต้องหรอก เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ” นัทยิ้มขึ้น เขาช่วยหินโดยไม่ได้หวังผลอะไรตอบแทนอยู่แล้ว
หินมันก็ได้ช่วยเขาในเรื่องเรียนหลายครั้ง ดังนั้นการช่วยหินเรื่องนี้ก็เหมือนการตอบแทนหินซะมากกว่า
แต่สำหรับหินแล้ว เรื่องที่ช่วยนัทเรื่องเรียนมันเป็นเรื่องที่เพื่อนคนหนึ่งพึงกระทำอยู่แล้ว ส่วนเรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา การที่ให้นัทช่วยเรื่องส่วนตัวของเขา เขาก็ควรจะตอบแทนมันบ้าง
“งั้น...ฉันอนุญาตให้แกไปบ้านฉันได้ใน 1 อาทิตย์ ที่ฉันไม่อยู่นี้” หินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา
นัทหูผึ่งในทันที
“หะ เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ” นัทถามขึ้นอีกครั้ง แม้เมื่อกี้นี้มันจะได้ยินที่หินเอ่ยขึ้นชัดเต็มสองหูก็ตาม
“ไม่มีอะไรแล้ว” หินเอ่ยขึ้นแทนคำตอบเมื่อครู่ เขารู้ว่ามันได้ยินแล้วจะถามซ้ำเพื่ออะไร
“ไม่ๆๆๆ เมื่อกี๊หินบอกว่าอนุญาตให้นัทไปบ้านหินได้” นัทรีบเอ่ยขึ้น
“ก็ได้ยินนี่” หินเอ่ยเสียงเรียบ
“ก็แหม… ถามเพื่อยืนยันหน่อย..นิดนึง”
“แล้ว..เอ่อ..เอ่อ…...” นัทเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก เขาไม่มั่นใจว่าควรถามคำถามนี้ออกมาไหม
“มีอะไรก็พูดสิ” หินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย มันจะเอ่อ เอ่อ อะไรนักหนา
“เอ่อคือ…..แล้วรถซูเปอร์คาร์ นัทขอลองขับได้ไหม? ” นัทเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหมือนกลัวหินได้ยินซะเหลือเกิน
สิ้นเสียงของนัท หินก็ใช้สายตาเหลือบมองมันเล็กน้อย เขาคิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด มันต้องไม่พ้นเรื่องนี้แน่นอน
“ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนัทเข้าใจว่ามันแพง...” นัทรีบเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาที่หินมองมาที่ตน
“ได้!”
“หะ! จริงเหรอ!” นัทถามขึ้นด้วยความดีใจ เขาไม่คิดว่าหินจะอนุญาตออกมาง่ายๆ แบบนี้
“แต่ได้แค่คันเดียวเท่านั้น” หินเอ่ยข้อแม้ของตนออกมา
“แน่นอน คันเดียวก็พอแล้ว” นัทตอบรับอย่างว่าง่าย
สำหรับแฟนซูเปอร์คาร์แบบเขาความฝันสูงสุดก็คือการได้ลองขับซูเปอร์คาร์ครั้งหนึ่งในชีวิตและตอนนี้เขาได้รับโอกาสนั้นแล้ว
“อย่าเอาไปขับโชว์ใครเขาล่ะ” หินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ได้เลย รับประกันเลยว่ามันจะเป็นความลับสุดยอด” นัทพูดพลางใช้มือกำหมัดทุบอกตัวเองขึ้น
ในขณะที่นัทกำลังดีใจอยู่ อาจารย์พิเศษหน้าชั้นเรียนก็เอ่ยขึ้นมา
“ไหนใครไม่เอาโน๊ตบุ๊คมาบ้าง ออกมาหน้าคลาสซิ”
เรื่องนี้คงไม่มีอะไรพิเศษนักถ้าหากว่าหินไม่ได้เป็นหนึ่งในคนที่ไม่เอาโน๊ตบุ๊คมาในวิชานี้
“เอ่อหิน เดี๋ยวนัทออกไปแทนก็ได้นะ หินเอาโน๊ตบุ๊คของนัทไปก่อนก็ได้” นัทเอ่ยขึ้น
ในตอนนี้หลังจากที่หินอนุญาตให้มันสามารถขับซูเปอร์คาร์ของหินแล้ว การยอมพลีชีพเพื่อเพื่อนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย
“ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง” หินเอ่ยออกมาก่อนที่จะลุกเดินออกไปโดยมีนัทมองตามไปอย่างกังวล
ซึ่งไม่ใช่แค่นัทที่กังวล นักศึกษาคนอื่นๆ ในห้องต่างก็กังวลแทนเพื่อนของตัวเองเช่นกัน เพราะกิตติศัพท์ของอาจารย์พิเศษคนนี้ในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่นัก
อาจารย์พิเศษวิชานี้ มหาลัยต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการเชิญตัวเขามาสอน เนื่องจากทั่วประเทศนั้นก็มีไม่กี่คนที่ศึกษาภาษา New A ไปถึงระดับ 4 จึงทำให้อาจารย์พิเศษคนนี้ค่อนข้างหยิ่งและไม่ค่อยเห็นหัวใครเท่าไหร่นัก
เมื่อนักศึกษาที่ไม่เอาโน๊ตบุ๊คมาออกไปหน้าชั้นจนครบแล้วอาจารย์คนนี้ก็เอ่ยขึ้นทันที
“ผมเคยบอกไปแล้วนี่ ว่าให้ทุกคนเอาโน๊ตบุ๊คมาด้วย แล้วทำไมพวกคุณไม่เอามา ตอบผมสิ”
“หนูขอโทษค่ะ อาจารย์ แต่หนูไม่มีโน๊ตบุ๊คจริงๆ ค่ะ” นักศึกษาหญิงคนหนึ่งเอ่ยตอบขึ้น
แม้จะเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ แต่ก็ใช่ว่านักศึกษาทุกคนจะมีโน๊ตบุ๊คเป็นของตัวเอง โดยปกติในรายวิชาการเรียนภาษาคอมพิวเตอร์ทั่วไปนั้น จะมีคอมพิวเตอร์จากส่วนกลางไว้ให้นักศึกษาทุกคนได้ใช้ แต่ในรายวิชานี้ต้องไปเรียนรวมที่ห้องขนาดใหญ่ จึงไม่มีคอมพิวเตอร์จัดเตรียมเอาไว้ให้
“แล้ว คุณไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยรึไงครับ คุณอยากได้ F ในรายวิชาผมเหรอ” อาจารย์เอ่ยขึ้น
หินที่ยืนอยู่หน้าชั้นนั้นเขาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับการกระทำของอาจารย์คนนี้ ทำแบบนี้มันเหมือนประจานนักศึกษาซะมากกว่า
หลังจากคำพูดที่อาจารย์เอ่ยออกมา ไม่มีนักศึกษาคนใดกล้าตอบออกมาแม้แต่น้อย พวกเขาได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกอาย บางคนในนี้ก็เป็นรุ่นพี่ปีสูง บางคนก็เป็นเด็กใหม่ปีนี้
“ผมสั่งไปตั้งแต่อาทิตย์แรก แต่พวกคุณไม่ทำตาม คุณคิดว่าวิชานี้มันง่ายรึยังไง”
“กว่ามหาลัยจะเชิญตัวผมมาได้ มันยากมากพวกคุณรู้ไหม”
หินขมวดคิ้วในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์คนนี้ เขารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเอามากๆ
“ถ้าพวกคุณไม่เห็นความสำคัญของวิชาผม ผมไม่สอนก็ได้นะ มีอีกหลายที่เลย ที่ต้องการตัวผม”
ยิ่งได้ฟังหินยิ่งรู้สึกไม่พอใจในคำพูดของชายคนนี้มากขึ้น นี่มันเป็นคำพูดที่อาจก่อให้เกิดความเกลียดชังขึ้นระหว่างนักศึกษาได้ แต่ชายคนนี้กลับกล้าพูดมันออกมา
“แล้วคุณคิดว่าการเรียนวิชานี้ ถ้าไม่ใช้คอมพิวเตอร์รันโค้ดแล้วคุณจะทำได้เหรอ ห๊ะ!? ” ชายคนนี้ตะคอกขึ้น
“ได้สิ” หินตอบออกไปในทันที
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ได้สิ!! ดุเดือดแน่บักหำ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 92 : ได้สิ !

คล้ายกับเรื่องThe Possible Man ที่คุณอ่าน

The Possible Man

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 92 : ได้สิ !

คล้ายกับเรื่องThe Possible Man ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้