ตอนที่ 58 ปรากฏตัว
"ซูเวยงั้นรึ... มันเป็นใครกันละ?"
หัวหน้าโจรถามอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะมีการล่าถอยในหัวใจ แต่ยังทำใจดีสู้เสือไม่แสดงอาการหวาดกลัวและหวั่นไหวให้เห็น
"ซูเวยเป็นศิษย์สายในของสำนักอาญาสวรรค์" ซูเฉิงไม่รอช้ารีบบอกสถานะทันที
"ศิษย์สายใน...!!!"
หัวหน้าโจรได้ยินเช่นนั้นก็อดขำอย่างช่วยไม่ได้และหัวเราะเยาะ
ศิษย์สายในของสำนักอาญาสวรรค์สามารถฝึกฝนทักษะอะไรได้บ้างกันละ!!!
สำนักอาญาสวรรค์รับสมัครศิษย์จำนวนมากและหลายคนที่ยอมแพ้แล้วถอนตัว
แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนของสำนักอาญาสวรรค์ แต่เรื่องพวกนี้คนส่วนใหญ่รู้เรื่องดี
ศิษย์สายในไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเขา
ต่อให้เข้าสำนักได้แต่ไม่มีอะไรยืนยันว่าจะแข็งแกร่งขึ้นจริงและอยู่ในสำนักได้นาน
"แม้ว่าซูเวยจะมาด้วยตัวเอง ข้าจะลดเขาลงมาจากการเป็นศิษย์สายในของสำนัก"
หัวหน้าโจรดูถูกดูแคลนและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ความคิดชั่วร้ายแวบในหัว
เขาไม่เชื่อว่าสำนักอาญาสวรรค์จะอยากได้คนพิการอ่อนแอไร้ประโยชน์เป็นศิษย์
ไม่รอให้ซูเฉิงพูดตอบ
ตอนนี้เขาอารมณ์เสียและหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว จัดการสั่งให้สมุนบดขยี้ตระกูลซู "ถ้าพวกแกไม่มีเงิน ถ้าอย่างงั้นฆ่าพวกมันซะ"
"ฆ่าผู้ชายทุกคน ผู้หญิงตระกูลซูแล้วสาวใช้เก็บเอาไว้ อย่าให้ตายและมีบาดแผลเด็ดขาด" ด้วยการครั้งเดียวพวกโจรภูเขาเคลื่อนไหวและกระทำอย่างรวดเร็ว
สมุนโจรคนที่สองกระตือรือร้นและเริ่มแสดงฝีมือสังหารคนใช้ตระกูลซูก่อนทันที
ในขณะที่ดาบยักษ์เตรียมง้าวออกและลูกศรสีม่วงพุ่งผ่านท้องฟ้าทะลุช่องว่างเข้าใส่
ทั้งคนและลูกธนูลอยปลิวตามแรง
ฉีกร่างกายขาดครึ่งและเลือดเนื้อระเบิด!!!
สมุนคนที่สองสิ้นลมหายใจ
ผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังภายในแน่นอน!!!
ไม่อย่างนั้นพลังของลูกธนูจะไม่แรงขั้นนี้
ลูกธนูนี้ยิงมาจากที่ไหน?
เมื่อพวกเขาเห็นสมุนโจรตาย หนึ่งในผู้คนรอบๆหนาวเย็นและสั่นเทา
เนื้อและเลือดระเบิด
น่ากลัว
จำเข้าไปฝังใจ
หัวหน้าโจรภูเขาเต็มไปด้วยความตื่นตัวและกระโดดออกจากหลังม้าทันที
ลูกธนูนี้มาเร็วและพลังมหาศาลมาก
แม้ว่าเขาจะยิงลูกธนู แต่เขายังไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เด็กชายขี่ม้าขาวสวมชุดศิษย์หลักสำนักอาญาสวรรค์ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
ใบหน้าของเด็กนั้นไร้เดียงสาและเย็นชา แต่ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่โหดเหี้ยม
แขวนคันธนูสีม่วงบนม้าขาวและชักดาบ
แสงดาบกระพริบและเย็นเยียบ
คนทั้งหมดเคลื่อนไหวเหมือนเต่าเชื่องช้าและแทบไม่สามารถเห็นร่างของเด็กหนุ่ม
ร่องรอยการไหลบ่าของน้ำเข้าหาโจรภูเขาจำนวนนับไม่ถ้วน
ดาบสะท้อนแสงดั่งดวงดาวระยิบระยับ
ทันใดนั้นเนื้อและเลือดก็ไหลรินเหมือนสายฝน เกิดเสียงกรีดร้องดังขึ้นเรื่อยๆ
"ศิษย์หลัก...!!!" หัวหน้าโจรสูดอากาศเย็นและสีหน้าไม่สู้ดี
เต็มไปด้วยความสงสัยว่าศิษย์หลักสำนักอาญาสวรรค์มาปรากฏในสถานที่ห่างไกลนี้ได้อย่างไร
นอกจากนี้เมื่อเห็นสมุนถูกฆ่าตายและล้มไปทีละคน
นี้มันเลวร้ายเกินไปแล้ว
ทันใดนั้นรับรู้ถึงอันตรายและระมัดระวังตัว
ประมาทศิษย์หลักของสำนักอาญาสวรรค์จะนำมาซึ่งความตาย
ซูเวยเต็มไปด้วยความโกรธและดวงตาเต็มไปด้วยการฆาตกรรมรุนแรง
จิตใจเขานิ่งและไม่ตื่นตระหนก
เลือดและเนื้อสาดกระเซ็น
ไม่มีโจรภูเขาเป็นฝ่ายตรงข้ามได้
ทุกคนถูกสังหารด้วยดาบ
ยิ่งกว่านั้นเขากำลังโกรธและระเบิด
โจรภูเขาเกือบทั้งหมดถูกฟันเป็นสองส่วนด้วยแรงมหาศาลและฉีกออกเป็นชิ้นๆ
พื้นที่เป็นแอ่งเลือด
เลือดที่สัมผัสบนใบหน้าเขา ทำให้เขาถูกไปแต่งแต้มด้วยสีสันราวกับมัจจุราช
โดยไม่คำนึงถึงการฆ่าอนาถ
ฆ่าคนเดียวแล้วฆ่าเป็นสิบและฆ่าฝ่ายเดียว
จากเมืองอินทรีขาวเขารีบร้อนและเป็นกังวล
เขาคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายทั้งหมด
เมื่อเขากลับมากลัวว่าถูกทิ้งให้อยู่กับเศษซากปรักหักพังและเศษเลือดเนื้อ
โชคดีที่เขาใช้ความเร็วของม้าขาววิ่งสุดขั้ว
ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันในการมาถึง
ม้าขาวหอบและเหนื่อยเกือบหมดแรง
เขาไม่ลังเลถ่ายพลังปราณให้ม้าขาว
ส่งเขามาถึงบ้านในที่สุด
เห็นม้าหลายสิบตัวหน้าบ้านและกำลังเกิดอันตรายกับคนในบ้าน
เขาตกตะลึงและโพล่งออกทันที
เขาไม่ได้เห็นเลือดมาเกือบปีและเขาก็บ้าและบ้ามากขึ้นเมื่อเขาเห็นเลือด
เหมือนจิตใจนักฆ่าได้ถูกปลุกขึ้น
ในพริบตาเดียวโจรภูเขาทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขาถูกฆ่าอย่างรุนแรงและเหี้ยมโหด
ถอยห่างทั้งหมด!!!
หัวหน้าโจรขมวดคิ้วและพาพรรคพวกที่เหลือออกห่างอย่างรวดเร็ว