(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 41 ไม่อยากโดนทุบตี ก็หลีกไปให้พ้น

        หลิวซื่อหลางเดินตามติดหลินจิ่วเหนียงราวกับหุ่นเชิด ไปยังร้านขายยาทั้งใหญ่และเล็กทุกแห่งในเมือง เมื่อเห็นนางใช้จ่ายเงินเหมือนเทน้ำทิ้ง หลิวซื่อหลางก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากำลังจะหยุดเต้น

        ท่านแม่ใช้เงินซื้อยาที่ไม่ได้ใช้เหล่านี้ ไม่ใช่เป็นการเสียเปล่าหรอกหรือ

        แต่เขาไม่กล้าพูดหรือถาม เขาทำได้เพียงเดินถือของเงียบ ๆ ตามหลังนาง

        จนกระทั่งเขาเดินผ่านหอซงเหอ กลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากร้านนั้น ทำให้หลิวซื่อหลางอดสูดกลิ่นไม่ได้

        กลิ่นหอมมาก ช่างเหมือนกับอาหารที่แม่เคยทำมาก่อนเลย

        เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองหอซงเหอ แล้วพบว่าเต็มไปด้วยลูกค้าที่เบียดเสียดกันเต็มร้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจ  ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกลิ่นหอมนั้นหรือ?

        เดิมทีธุรกิจของหอซงเหอก็ดำเนินไปด้วยดี แต่ไม่เคยเห็นคนเข้าไปมากถึงเพียงนี้มาก่อน

        หลิวซื่อหลางอยากรู้อยากเห็น เขารีบก้าวเท้าเดินตามหลินจิ่วเหนียงที่เดินออกไปแล้ว “ท่านแม่ เมื่อครู่นี้ท่านได้กลิ่นหรือเปล่าขอรับ?”

        “กลิ่นหอมของอาหารที่พ่อครัวหอซงเหอทำเหมือนกับที่ท่านทำทุกประการ ท่านแม่ อาหารที่ท่านทำตอนนี้มีกลิ่นหอมและอร่อยมากขึ้นเรื่อย ๆ หากท่านทำอาหารขาย ท่านจะต้องร่ำรวยเป็นแน่ขอรับ”

        “แล้วอย่างไร?” หลินจิ่วเหนียงยิ้มเยาะ “วันนี้อยากให้ข้าทำอาหารเย็นให้เจ้ากินหรือ?”

         “อย่าแม้แต่จะคิด! หลิวซื่อหลาง ประจบสอพลอไปก็ไม่มีประโยชน์”

        หลิวซื่อหลางรู้สึกไม่ดี “ท่านแม่ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นขอรับ”

        “ทางที่ดีอย่าได้มีความคิดนี้ ถ้าอยากกินอาหารอร่อย เหตุใดไม่ลองใช้เวลาฝึกฝีมือบ้างเล่า อาหารหมูที่เจ้าทำนั้นทำเอาข้ากลืนแทบไม่ลง มันทรมานท้องไส้ข้าทุกวันเลย” หลินจิ่วเหนียงมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ ก่อนมองไปรอบ ๆ เพื่อหาสิ่งที่ต้องการ

        อาหารหมูหรือ?

        หลิวซื่อหลางยิ้มเฝื่อน ไม่น่าแปลกใจทุกครั้งที่เขาทำอาหารดี ๆ แม่ของเขามักจะดูรังเกียจเสมอ เขาคิดว่าเป็นเพราะแม่เกลียดเขา แต่กลับกลายเป็นว่าเป็นเพราะอาหารที่เขาทำมีรสชาติแย่มาก

        ความจริงแล้ว เขาคิดว่าอาหารที่เขาทำนั้นค่อนข้างอร่อย อย่างน้อยก็อร่อยที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งห้าคน แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่ามารดาจะไม่ชอบมัน!

        ถ้าเขาพัฒนาทักษะการทำอาหารแล้ว แม่จะชอบเขามากกว่านี้หรือไม่?

        เขารู้สึกมีความสุข รวบรวมความกล้า แล้วเดินไปหาแม่อย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ ข้าจะพยายามฝึกฝนฝีมือทำอาหารนะขอรับ ท่าน...”

        หลิวซื่อหลางมองดูมือของแม่ ที่ผลักเขาออกไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อกำลังจะถามว่าเกิดอันใดขึ้น เขาก็หันไปเห็นชายร่างกำยำสองสามคนยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นรัว “พวก พวกเจ้าคิดจะทำอันใด?”

        เมื่อเห็นว่าผู้คนรอบตัวเขาหลีกทางไป และดูหวาดกลัว หลิวซื่อหลางก็ยิ่งตื่นตระหนก ดูเหมือนพวกเขาจะรับมือได้ยาก

        หม่าลิ่วเยาะเย้ย “ไอ้หนู ถ้าไม่อยากโดนทุบตีก็หลีกไปให้พ้น ไม่เช่นนั้นข้าจะทุบตีเจ้าด้วย”

        หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็บอกให้พี่น้องเข้าไปสอนบทเรียนนังหญิงแพศยาคนนี้โดยไม่ลังเล

        ให้ตายเถอะ นังบ้านั่น ครั้งล่าสุดนางทุบตีเขาจนปางตาย แถมยังปล้นเงินไปอีกด้วย เขาจึงบอกให้คนมาเฝ้านางหลายวัน ในที่สุดนางก็ปรากฏตัวขึ้น หากไม่สั่งสอนนางวันนี้ ก็คงไม่อาจทนได้จริง ๆ

        เมื่อเห็นกลุ่มคนวิ่งเข้าใส่สองแม่ลูก หลิวซื่อหลางก็ตื่นตระหนก ขาที่กำลังสั่นอยากจะก้าวไปขวางพวกเขา แต่คาดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าวออกไป เขาจะถูกแม่ผลักไปข้างหลังอีกครั้ง

        ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ ก็เห็นว่าแม่ของเขาเดินเข้าไปแล้ว หลิวซื่อหลางใจหายทันที ท่านแม่...

        แต่วินาทีต่อมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น ขณะมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ

        นี่คือ คือท่านแม่ของเขาจริงหรือ?

        เตะหนึ่งหมัด เตะหนึ่งหมัด พลิกตัวเตะอีกหนึ่ง...

        หัวใจของหลิวซื่อหลางเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง เขาเริ่มตื่นเต้นไปทั้งร่าง และอดไม่ได้ที่จะโบกมือเท้าไปมา

        เมื่อแม่ของเขาซัดคนสุดท้ายนอนลงบนพื้น หลิวซื่อหลางก็รีบวิ่งไปข้างแม่ด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่ ท่านสุดยอดมากขอรับ!”

        สายตาเย็นชาของหลินจิ่วเหนียงเหลือบมองเขา แล้วมองไปยังหม่าลิ่ว จากนั้นเดินกำหมัดไปหาเขาช้า ๆ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังเรียนรู้ได้ไม่ดีนัก!”

        หม่าลิ่วรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เมื่อถูกอีกฝ่ายจ้องมอง เขากลืนน้ำลายด้วยความกลัว แล้วขยับตัวถอยหนี “เจ้า เจ้าอย่าเข้ามานะ ข้าบอกเลยว่าหากพี่ใหญ่ของข้ากลับมา เจ้าจะได้เจอดีแน่”

        “เช่นนั้นก่อนที่พี่ใหญ่ของเจ้าจะกลับมาสอนบทเรียนให้ข้า ข้าคงต้องสอนบทเรียนให้เจ้าก่อน” หลินจิ่วเหนียงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วชกปลายคางเขาอย่างแรง

         อ๊าก!

        เสียงเหมือนหมูถูกเชือดดังลั่น

        หลังจากที่หม่าลิ่วและคนอื่น ๆ หนีไปหมดแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็ตบมือ แล้วเรียกหลิวซื่อหลางให้กลับบ้าน

        แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อหันกลับไป นางจะเห็นมู่เจวียน ลูกสะใภ้คนโตยืนมองด้วยความตื่นตระหนก

        หลินจิ่วเหนียงเพียงแค่เหลือบมองนาง แล้วเดินผ่านไปด้วยท่าทางเฉยเมย

        หลิวซื่อหลางที่กำลังตื่นเต้นก็เห็นมู่เจวียนเช่นกัน เขารีบทำสีหน้าให้ปกติ แล้วเรียกมู่เจวียนว่า “พี่สะใภ้” จากนั้นก็ถือของวิ่งไล่ตามแม่ไป

        มู่เจวียนไม่เคยคาดหวังว่าจะได้เห็นเหตุการณ์น่าตื่นเต้นเช่นนี้

        แม่สามีของนางสู้กับพวกอันธพาลเหล่านี้ด้วยตัวเองจริง ๆ และดูเหมือนว่านางจะจัดการได้อย่างง่ายดาย

        ที่สำคัญคือแม่สามีดูน่าเกรงขามมากถึงเพียงนี้ สุดยอดเลย แม่สามีในปัจจุบันน่าเลื่อมใสมาก

        แต่เมื่อนึกถึงหน้าตาเฉยเมยของนางเมื่อครู่นี้ มู่เจวียนก็หรี่ตาลง แม่สามีต้องเกลียดนางมากเป็นแน่ เพราะต้าหลาง...

        มู่เจวียนหงุดหงิดตัวเองมาก ที่มาหาแม่สามีเพื่อบอกเรื่องน้องสามีสองคน แต่นางเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

        “ท่านแม่!”

        มู่เจวียนรีบวิ่งไล่ตามนางไป

        หลิวซื่อหลางกำลังจะชวนหลินจิ่วเหนียงพูดคุย เมื่อเขาได้ยินพี่สะใภ้เรียก เขาก็รีบคว้ามือหลินจิ่วเหนียงไว้ แล้วพูดว่า “ท่านแม่ พี่สะใภ้กำลังเรียกท่านขอรับ”

        หลินจิ่วเหนียงหยุดเดินอย่างไม่พอใจ เมื่อมองมู่เจวียน คิ้วของนางก็ขมวดทันที

        โง่เขลาหรือเปล่า? ไม่รู้ตัวหรือว่าตัวเองกำลังท้องได้แปดเดือนแล้ว?

        กล้าวิ่งหน้าตั้งประคองท้องมาเช่นนี้ อยากคลอดก่อนกำหนดหรืออย่างไร?

        หลินจิ่วเหนียงอารมณ์ไม่ดีอย่างอธิบายไม่ถูก

        เมื่อนางมาถึง หลินจิ่วเหนียงจึงไม่เปิดโอกาสให้นางพูด “วิ่งเร็วถึงเพียงนี้ รีบไปเกิดใหม่หรืออย่างไร?”

        มู่เจวียนรู้สึกตื่นเต้น แต่เมื่อนางเห็นใบหน้าของแม่สามีที่ดูจริงจังกว่าเดิม นางก็พูดอย่างระมัดระวังว่า “ท่านแม่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ”

        “ข้า ข้ามีเรื่องจะถามท่าน”

        เมื่อเห็นแม่สามีเป็นเช่นนี้ นางก็รู้สึกประหม่าและหวาดกลัวเล็กน้อย

        คิ้วของหลินจิ่วเหนียงขมวดแน่นยิ่งขึ้น หากไม่เห็นว่ามู่เจวียนเคยยอมสละปิ่นปักผมไม้เพื่อไปซื้ออาหารให้ตน นางคงจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเลด้วยนิสัยที่ไม่ยอมจำนนของนางไปแล้ว

        นางใจร้อนมาก “มีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดมา”

        เมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของหลินจิ่วเหนียง นัยน์ตารูปเมล็ดชิ่งของมู่เจวียนก็หลั่งน้ำตาทันที “ท่านแม่...”

        หลินจิ่วเหนียงทนผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้ นางจึงหันหลังเดินหนีไปโดยไม่ลังเล นางอ่อนแอเกินไปมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางถูกหลิวต้าหลางรังแกตลอดทั้งวัน ทั้งยังถูกแม่เฒ่าหลิวข่มเหงอีกด้วย

        ด้วยนิสัยแบบนี้ นางจึงถูกทุกคนกดขี่เหยียบย่ำ

        เมื่อเห็นว่านางกำลังจะจากไป มู่เจวียนก็ตื่นตระหนก แล้วรีบเอื้อมมือไปดึงนางไว้ “ท่านแม่ ท่านอย่าเพิ่งจากไปเจ้าค่ะ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน ท่านย่าและอาสะใภ้รองต้องการขายน้องสามีทั้งสองเจ้าค่ะ”

        ด้วยแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว มู่เจวียนไม่ได้เปิดเผยว่าสามีของนางก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้

        ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ จากฝ่ายของหลินจิ่วเหนียง แต่หลิวซื่อหลางกรีดร้อง “ว่าอย่างไรนะ พวกนางต้องการขายพี่หญิงสามกับอู่นีหรือ?”

        มู่เจวียนพยักหน้า แล้วมองหลินจิ่วเหนียงด้วยสายตาคาดหวัง “ท่านแม่ เราเพิ่งรู้เรื่องนี้เจ้าค่ะ ท่านย่ากับอาสะใภ้รองมัดทั้งสองคนไว้แล้ว เมื่อข้าออกมา น้ารองก็กำลังรอคนมารับพวกนางไป ท่านแม่ ท่านต้องรีบไปช่วยเหลือน้องสามีทั้งสอง หากถูกขายไปแล้ว ชีวิตของพวกนางจะต้องพังพินาศ”

        “ชีวิตของพวกนางจะพังพินาศหรือไม่ เกี่ยวอันใดกับข้า?”

        สายตาคาดหวังของมู่เจวียนแข็งทื่อ นางมองหลินจิ่วเหนียงด้วยความไม่เชื่อ “ท่านแม่  เมื่อ เมื่อครู่ท่านพูดว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?”

...............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

จะไปช่วยซานนีกับอู่นีทันไหมนะ ข่าวล่าช้าขนาดนี้ ทั้งสองคนไปถึงหอฉางเล่อฟางแล้วมั้ง

ไหหม่า(海馬)