Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

สิบวินาทีก็เพียงพอ

                การต่อสู้ยังคงกลายเป็นการละเล่นวิ่งไล่จับ ของแมกนัสกับจงลั่วไปอีกเกือบห้านาที จนในที่สุดกังหันดาบท่าไม้ตายก้นหีบของแมกนัส ที่อาจารย์ดีออนถ่ายทอดให้เป็นพิเศษ เพื่อใช้ต่อสู้กับไอรีนโดยเฉพาะ กลับกลายเป็นการแสดงตลกไปในสายตาคนดู ก็หยุดลงพร้อมอาการหอบเหนื่อยของแมกนัสเอง การโจมตีที่ภูมิใจ แถมกินแรงและพลังอย่างมาก กลับไร้ค่าทำให้หัวที่เคยร้อนกลับเย็นลง แมกนัสก็กลับมาเป็นอัศวินผู้เยือกเย็นอีกครั้ง

                "ยัยหนู ข้ายอมรับว่าพลาดที่เข้าไปเล่นตามเกมของแก แต่ก็อดชื่นชมในวิชาวิ่งหนีห่างจุกตูดที่ไวราวกับมุสิกของเจ้าไม่ได้ ถ้าเจ้าแน่จริง ก็มาดวลกันตรง ๆ ให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย...รึว่าเจ้าไม่กล้ากันละ" แม้จะกล่าวยกยอจงลั่ว แต่ก็ยังคงแถมคำจิกกัดทิ้งท้าย แต่คำพูดแค่นี้ไหนเลยจะยั่วยุจงลั่วผู้ที่ทนกับการถากถางมานับสิบ ๆ ปีได้

                จงลั่วไม่ตอบคำ เพียงหยุดนิ่งใช้ความคิด เขามองดูแมกนัสอย่างวิเคราะห์และพบว่า ร่างที่ใหญ่โต แถมยังมีเกราะคุ้มกันที่แน่นหนา หากมันเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว การโจมตีที่เบาบางด้วยมีดสั้น คงไม่อาจเอาชนะยักษ์ใหญ่ตนนี้ไปได้ แต่นี้ไม่ใช่การต่อสู้ถึงตาย แต่เป็นแค่การประลอง และกฎของมันก็คือหากใครแถบพลังลดลงจนเหลือศูนย์ ก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป เมื่อดูแล้วความเป็นไปได้เดียว ของจงลั่วก็คือการโจมตีไปยังจุดที่เปราะบางที่สุดของเกราะ และทำซ้ำ ๆ จนกว่าเกราะเวทที่ใช้วัดพลังจะกลายเป็นศูนย์ ซึ่งนั่นไม่จำเป็นจะต้องเป็นการโจมตีที่หนักหน่วง แต่เป็นการโจมตีเพื่อให้ได้ผลสูงสุดต่างหาก

                เมื่อแผนการถูกวาดขึ้นในหัวเรียบร้อย จงลั่วกางนิ้วทั้งสิบที่เบื้องหน้า "สิบวินาที !!!" เสียงหวานดังก้องได้ยินกันทั่ว

"ข้าจะจบการแข่งครั้งนี้ด้วยการโจมตีแค่สิบวินาที" พูดจบจงลั่วก็ชี้นิ้วไปที่แมกนัส และผู้ชมก็ระเบิดเสียงโห่ฮากัน จนสนั่นโรงอาหาร

                รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแมกนัส ก่อนที่มันจะไม่สามารถกั้นหัวเราะตัวเองได้อีก "เจ้า ฮะ ฮ่า ฮ่า เจ้าพูดจริงรึนี่"

                "แน่นอน" จงลั่วย้ำ "หากให้ข้าโจมตีโดยที่แกไม่ตอบโต้ และข้าทำให้พลังเจ้าหมดไม่ได้ ข้าขอยอมแพ้ ข้อตกลงนี้เจ้าสนใจไหมละ"

                ข้อตกลง ที่ได้เปรียบเช่นนี้มีหรือที่แมกนัสจะพลาด "ได้ ข้ารับข้อเสนอ แต่เพื่อไม่ให้คนอื่นกล่าวหาว่าข้าเอาเปรียบเจ้า ข้าจะยืนตั้งรับอยู่กับที่ โดยไม่ขยับถอยแม้แต่ก้าวเดียว  หากข้าถอยหนี หรือเจ้าทำให้แถบพลังข้าลดจนหมดได้เจ้าก็ชนะไป"

                "ตกลงตามนั้น" จงลั่วตอบรับก่อนจะหันไปมองทางอาจารย์เดธสตาร์ที่พยักหน้ารับ ทำให้การประลองต่อสู้กลายเป็นการประลองในรูปแบบหนึ่งโจมตี หนึ่งป้องกัน

                "แล้วแกจะต้องเสียใจที่รับคำท้า" รอยยิ้มอันมั่นใจฉาบอยู่บนใบหน้าที่หวานซึ้ง ผมยาวสีดำขลับ พัดปลิวไปตามแรงลม...ลมที่เกิดจากแมกนัสเร่งเร้าพลังในการป้องกันถึงขีดสุด และแน่นอนการที่อัศวินเลือกทิ้งดาบเพื่อป้องกันนั้น กลับทำให้เกราะที่รวมรั้ง แข็งแกร่งมากยิ่งกว่าการถือดาบหนึ่ง โล่หนึ่ง ซึ่งต้องแบ่งพลังออกเป็นสองส่วน

                แม้จะมีเสียงก่นด่าบ้างเล็กน้อยจากผู้ที่รู้ทันความคิดของแมกนัส แต่ดูเหมือนแมกนัสจะไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาพวกนั้นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้ในหัวของมันอัดแน่นไปด้วยคำว่า...ชัยชนะเท่านั้น

                เมื่อสิบนาทีก่อนอาจารย์นาโอมิมองดูลูกศิษย์คนใหม่ของเธอ ด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าอาจจะพลิกล็อคชนะก็ได้ แต่แล้ว จงหลิงเด็กสาวที่มีพลัง และความสามารถหลากหลายจนน่าเหลือเชื่อ จู่ ๆ ก็กลับโยนโอกาสคว้าชัยไปให้ฝั่งตรงข้ามดื้อ ๆ ซะงั้น แต่เมื่อหล่อนกลับมาย้อนดู ก็พบว่าครั้งนี้ไม่ได้แย่อย่างที่คิด เพราะยังไงหล่อนก็ชนะพนันจากอาจารย์บาสเทีย แม้จะแพ้ให้กับดีออน ก็ไม่ได้ไม่เสียอะไรอยู่ดี และที่ผลลัพธ์ออกมาเป็นเช่นนี้ หล่อนจำต้องขอบคุณเด็กน้อยจงหลิง ว่าที่ดาวดวงใหม่ของสาขาวิชาศาสตร์มืดของเธอ

                พลังสีขาวนวล ถูกเร่งจนหนาแน่นถึงขีดสุด เพราะแมกนัสไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีก แม้การที่เร่งพลังรุนแรงเช่นนี้จะคงอยู่ได้ไม่เกินสองนาที แต่การท้าทายของเขานั้นจำกัดอยู่ที่สิบวินาทีเท่านั้น เมื่อเกราะแกร่งของอัศวินทุกส่วนอาบไล้ไปด้วยออร่าที่ป้องกันคมดาบทั่วไปได้ทุกชนิด แม้แต่กรงเล็บของลูกหมีขนแดง แห่งป่าเรดวู้ดก็ไม่อาจผ่านเกราะแก่รงนี้เข้ามาได้ นับประสาอะไรกับมีดสั้นเล็ก ๆ ในมือนักเวท ที่จนบัดนี้ยังไม่ได้แสดงเวทมนต์ออกมาเลยแม้แต่น้อย และจากการคาดเดาของแมกนัส นั่นก็เป็นเพราะว่าหล่อนยังไม่ได้เรียนรู้เวทมนต์มาก่อนเลยนั่นเอง

                "ข้าพร้อมแล้ว สิบวินาทีเข้ามาได้เลย!!!" แมกนัสเอ่ยขึ้นด้วยทักษะเสียงคำราม เพื่อให้ทุกผู้คนในโรงอาหารได้ยินทั่วกัน เพื่อตอกย้ำความชอบธรรมในชัยชนะที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าของตัวเอง

                จงลั่วที่ระหว่างรอแมกนัสเร่งพลังจนถึงขีดสุดก็เข้าไปพูดคุยบางอย่างกับอาจารย์เดธสตาร์ และนั่นก็ทำให้จงลั่วยิ่งมั่นใจในแผนการของตัวเองยิ่งขึ้น

                "ดี" จงลั่วเอ่ยตอบ "ในเมื่อเจ้าพร้อมข้าก็พร้อม" ดวงตากลมโตคู่งาม กวาดมองไปยังแมกนัส ที่แทบจะแกร่งทั่วแผ่น จนอาจจะพูดได้ว่าไร้ซึ่งช่องโหว่ แม้แต่จงลั่วเอง ในตอนนี้เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะโจมตีทะลุเกราะของแมกนัสไปได้ แต่ในเมื่อกติกาของการแข่งขันไม่ใช่การทำร้ายคู่ต่อสู้ให้หมดสภาพ หนทางชนะของจงลั่วจึงยังพอมี

                ขาเรียวยาวค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างช้า ๆ เข้าใกล้แมกนัส จากระยะห้าเมตร ก็เหลือสี่เมตร สามเมตร สองเมตร และในที่สุด การประลองครั้งนี้ ก็กำลังเดินทางมาจนถึงบทส่งท้าย หญิงสาวอันงดงาม ยืนประจันหน้ากับอัศวินหนุ่มร่างใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยพลังและความแข็งแกร่ง

                "สิบ" เสียงอาจารย์เดธสตาร์ดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง เร้าบรรยากาศความตื่นเต้นจนถึงขีดสุด

                สุดท้ายการประลองที่เปรียบดั่งโล่ และหอกก็ปะทุขึ้นในชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเอง