Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        สัตว์ป่าลำดับที่ห้า...‘เผ่าพันธุ์มดพลิกฟ้า’

        นี่ไม่ได้เป็นเพียงความนึกสนุกชั่ววูบของอวี๋จื่ออวี๋ทว่ามันคือสิ่งที่เขาได้วางรากฐานและไตร่ตรองมาเนิ่นนานแล้ว

        ตลอดเวลาที่ผ่านมาอวี๋จื่ออวี๋ตั้งมั่นที่จะรวบรวม ‘เก้าสัตว์เดินดิน’ให้ครบถ้วนสมบูรณ์

        แน่นอนว่า ‘สัตว์เดินดิน’ในความหมายของเขานั้น ไม่ได้หมายถึงสัตว์ป่าที่สัญจรบนบกทั่วไปทว่ามันคือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงศักยภาพอันไร้ขีดจำกัด

        ซึ่งหมายความว่าพวกมันทุกตนล้วนมีศักยภาพอันน่าพรั่นพรึงมากพอที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งวิวัฒนาการ

        ดั่งเช่นที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้เดิมทีอวี๋จื่ออวี๋ปรารถนาจะใช้คำว่า ‘สัตว์เทพ’เพื่อขนานนามพวกมัน ทว่าในยามนี้พวกมันยังไม่คู่ควรกับนามเช่นนั้นเขาจึงเลือกใช้คำว่า ‘สัตว์เดินดิน’ เป็นชื่อเรียกขานแทนไปพลางก่อน

        ทว่าในยามนี้เมื่ออวี๋จื่ออวี๋ได้ประจักษ์ถึงพรสวรรค์อันน่าทึ่งของมดพลิกฟ้าแล้วมีหรือที่เขาจะไม่หวั่นไหว

        ส่วนเรื่องอายุขัยที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของมดทองคำตัวนี้จำต้องกังวลด้วยหรือ?

        การก้าวหน้าในระดับวิวัฒนาการย่อมมาพร้อมกับการเพิ่มพูนอายุขัยเสมอ

        ยิ่งไปกว่านั้น‘น้ำบำรุงชีวิต’ ของอวี๋จื่ออวี๋ยังทรงอานุภาพในการหล่อเลี้ยงกลิ่นอายแห่งชีวิตได้อย่างดียิ่ง

        ในมุมมองของมวลมนุษย์แม้จะทราบดีว่าพรสวรรค์ของมดพลิกฟ้านั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใดทว่าเนื่องจากมันเหลืออายุขัยไม่นานนัก ซ้ำยังเป็นสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์ต่อให้พวกเขามีดอกไม้หรือสมุนไพรวิญญาณที่ช่วยยื้อชีวิตได้อย่างไรก็ไม่มีทางนำมาใช้กับมันอย่างแน่นอน

        ถึงอย่างไรทรัพยากรอันล้ำค่าเหล่านั้นก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของมนุษย์กันเองด้วยซ้ำ

        บรรดาผู้มีอำนาจเหล่านั้นใครบ้างเล่าที่ไม่คิดจะโหยหาพลังชีวิต?

        มุมปากของอวี๋จื่ออวี๋หยักยิ้มขึ้นอย่างเย็นเยียบกิ่งก้านของเขาค่อยๆ เปิดหลอดทดลองออกและนำมดพลิกฟ้าออกมาอย่างแผ่วเบา

        มดพลิกฟ้านั้นตัวเล็กจ้อยเล็กเสียจนขนาดไม่ถึงหัวแม่มือของมนุษย์ปกติด้วยซ้ำ

        ทว่าเมื่ออวี๋จื่ออวี๋ใช้กิ่งก้านโอบรัดร่างของมันไว้อย่างทะนุถนอมจากนั้นเขาก็ทอดสายตาไปยังสระน้ำวิญญาณที่อยู่ไม่ไกล

        ‘น้ำบำรุงชีวิต’ ของอวี๋จื่ออวี๋นั้นเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่เข้มข้นจนเกินไป

        เพื่อป้องกันไม่ให้ผลลัพธ์ที่ตั้งใจไว้กลับกลายเป็นตรงกันข้ามอวี๋จื่ออวี๋จึงตัดสินใจเลือกใช้ ‘น้ำทิพย์วิญญาณ’ในสระน้ำวิญญาณที่เจือจางลงมากแล้วเพื่อเข้าหล่อเลี้ยงชีวิตมันอย่างระมัดระวัง

        เมื่อคิดได้ดังนั้น อวี๋จื่ออวี๋จึงค่อยๆจุ่มกิ่งก้านลงในน้ำทิพย์วิญญาณ

        ชั่วครู่ต่อมากิ่งก้านที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดหยดแห่งพลังวิญญาณก็โบกสะบัดแผ่วเบาเหนือร่างของมดทองคำ

        “ติ๋ง... ติ๋ง...”

        พร้อมกับการหยดรดของน้ำทิพย์วิญญาณภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของอวี๋จื่ออวี๋และชิงเอ๋อร์ที่เฝ้าดูอยู่ใกล้ๆร่างของมดทองคำพลันสั่นสะท้านเล็กน้อย หนวดบนศีรษะของมันเริ่มสั่นไหวไปมาราวกับกำลังแสดงพึงใจออกมา

        “ดี... เยี่ยมมาก...”

        อวี๋จื่ออวี๋หัวเราะออกมาเบาๆพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ก่อนจะเริ่มหยดน้ำทิพย์วิญญาณลงไปอีก

        เขาไม่คาดคิดเลยว่ามดทองคำที่ดูอ่อนแรงขนาดนี้จะสามารถทนทานต่อการชำระล้างของพลังวิญญาณได้โดยไร้ซึ่งภาระทางร่างกาย

        ต้องทราบว่าแม้แต่แมลงกลายพันธุ์ระดับแรกเริ่มขั้นที่หนึ่งทั่วไปหากตกลงไปในสระน้ำวิญญาณ ย่อมต้องร้องระงมด้วยความเจ็บปวดกันทั้งนั้น

        ถึงแม้น้ำทิพย์วิญญาณจะเลิศเลอเพียงใดทว่าสำหรับแมลงตัวจ้อยเหล่านี้ พลังของมันก็ยังคงทรงอานุภาพเกินไปอยู่ดี

        หากพลั้งเผลอไปเพียงนิดเดียวร่างกายของพวกมันอาจถึงขั้นแตกสลายระเบิดออกได้ทันที

        ทว่าในขณะที่อวี๋จื่ออวี๋ยังคงหยดน้ำทิพย์วิญญาณลงไปเรื่อยๆมดทองคำตัวนี้กลับคล้ายจะได้กลิ่นอายอันหอมหวานหนวดบนศีรษะของมันชูขึ้นท้องฟ้าไม่หยุดหย่อน

        หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งอวี๋จื่ออวี๋จึงตัดสินใจว่าจะหย่อนมดทองคำตัวนี้ลงไปในสระน้ำวิญญาณโดยตรง

        ดูจากอาการในตอนนี้มดทองคำน่าจะมีความสามารถเพียงพอที่จะดูดซับน้ำทิพย์วิญญาณเจือจางได้ด้วยตนเอง

        เมื่อคิดได้ดังนั้นกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋ก็โอบรัดมดทองคำไว้แล้วยื่นมันลงไปยังสระน้ำวิญญาณเบื้องหน้า

        ......

        ผ่านไปไม่นานทันทีที่มดทองคำสัมผัสกับสระน้ำวิญญาณ ร่างกายของมันพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

        จากนั้นภายใต้สายตาอันตื่นตะลึงของอวี๋จื่ออวี๋และชิงเอ๋อร์มดทองคำตัวนี้ได้สร้างกระแสน้ำวนขนาดย่อมขึ้นมาโดยมีตัวมันเองเป็นศูนย์กลางอยู่กลางสระ

        “ซ่า...”

        พร้อมกับแรงดึงดูดอันน่าหวั่นเกรงผิวน้ำในสระน้ำวิญญาณสั่นไหวอย่างรุนแรง

        หากมองจากระยะไกลย่อมเห็นมวลน้ำทิพย์วิญญาณจำนวนมหาศาลกำลังไหลบ่าเข้าสู่ร่างของมดทองคำอย่างต่อเนื่อง

        และในวินาทีนั้นเองคลื่นความถี่ประหลาดสายหนึ่งก็แผ่ซ่านกระจายไปในอากาศ

        ประหนึ่งเป็นการเฉลิมฉลองให้แก่การเกิดใหม่หรืออาจจะเป็นเสียงกู่ร้องด้วยความยินดีก็ไม่ทราบคลื่นความถี่ที่มนุษย์ไม่สามารถรับรู้นี้กำลังสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง

        “นายท่าน...เขากำลังส่งเสียงร้องด้วยความยินดีอยู่ค่ะ!”

        ชิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยิ่งนักเธอสามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังจิตที่กำลังสื่อสารออกมาจากมดทองคำได้อย่างชัดเจน

        “อืม”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มพลางกล่าวชื่นชมออกมาจากใจว่า

        “ต้องยอมรับเลยพรสวรรค์ของมดทองคำตัวนี้น่าทึ่งเกินบรรยายจริงๆ”

        เพียงแค่ระดับแรกเริ่มขั้นที่หนึ่งแต่กลับสามารถดูดซับน้ำทิพย์วิญญาณจนสร้างความผันผวนได้ขนาดนี้ย่อมเป็นการพิสูจน์ความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงของมดทองคำตัวนี้ได้เป็นอย่างดี

        ในขณะนั้นเองราวกับรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากสระน้ำวิญญาณ

        กลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไป นำโดยชิงกังพร้อมด้วยเสือขาวและเหล่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตัวอื่นๆ ต่างก็รีบเร่งรุดเข้ามาดู

        ทว่าก่อนที่พวกมันจะเข้าถึงตัวกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋ก็โบกสะบัดออกไปเสียก่อน

        “ตูม!”

        พร้อมกับการพัดพาของม่านหมอกมวลอากาศหนาทึบสายหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นกั้นขวางระหว่างพวกเขากับสระน้ำวิญญาณทันที

        “ท่านเทพต้นไม้ไม่ประสงค์จะให้พวกเราเข้าใกล้สระน้ำวิญญาณในเวลานี้”

        ชิงกังเอ่ยพลางโบกมือส่งสัญญาณไปทางด้านหลังก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นว่า

        “ถอยไป ทุกคนถอยออกไปก่อน!ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะเข้าไปได้ในตอนนี้!”

        ทันทีที่สิ้นคำเขาก็เป็นคนแรกที่ก้าวเท้าออกจากบริเวณสระน้ำวิญญาณอย่างรู้ความ

        “เจ้าหมอนี่... ไม่เลวเลยจริงๆ”

        อวี๋จื่ออวี๋มองตามชิงกังที่คอยจัดการดูแลเหล่ามนุษย์และสัตว์ป่ากลายพันธุ์ได้ราวกับเป็นพ่อบ้านใหญ่พลางพยักหน้าชื่นชมในใจ

        ข้อดีที่สุดของชิงกังคือความเป็นคนช่างสังเกตและสามารถถ่ายทอดเจตนารมณ์ที่เขาเข้าใจให้กับผู้อื่นได้อย่างไร้ที่ติ

        บุคลากรเช่นนี้ ในบางแง่มุมแล้วก็นับว่าเป็นบุคคลที่ขาดไปไม่ได้อย่างแท้จริง

        เมื่อคิดได้ดังนั้นอวี๋จื่ออวี๋ก็เริ่มวางแผนการบางอย่างในใจ

        ......

        ในเวลาเดียวกันความผันผวนภายในสระน้ำวิญญาณได้ค่อยๆ สงบลง

        เมื่อทอดสายตามองไป จะพบว่า ณใจกลางสระน้ำวิญญาณปรากฏ ‘เงาร่างกึ่งมนุษย์’ ยืนตระหง่านอยู่

        มันยืนด้วยสองเท้าหลังบนผิวน้ำอย่างมั่นคงส่วนขาอีกสี่ข้างที่เหลือกวัดแกว่งไปมากลางอากาศราวกับเคียวมรณะที่กำลังกรีดแหวกมวลสาร

        หนวดบนศีรษะสั่นไหวเป็นระยะราวกับกำลังจับสัญญาณการมีอยู่ของสิ่งรอบข้าง

        ทว่าหากสังเกตร่างจ้อยนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนย่อมต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงที่ต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

        ยามนี้ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

        ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยชั้นผิวเกราะสีทองอร่ามดูแข็งแกร่ง

        เกราะเกล็ดเหล่านี้โอบล้อมร่างกายของมดทองคำไว้ทุกสัดส่วน...

        แม้กระทั่งขาที่เรียวเล็กทั้งหกข้างของมันก็ไม่เว้น

        ทว่าสิ่งที่ดูดึงดูดและน่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าคือดวงตาที่อยู่ถัดจากหนวดบนศีรษะของมันลงไป

        แม้มันจะเป็นตารวมตามธรรมชาติของเผ่าพันธุ์นี้แต่เมื่อเทียบกับตารวมทั่วไปของแมลง มันกลับดูน่าสะพรึงกลัวกว่าหลายเท่า

        เพียงแค่มองปราดเดียวเขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงความดุร้ายและความกระหายเลือดที่แผ่ซ่านออกมาราวกับมีประกายสังหารที่สั่นประสาทผู้คนให้พรั่นพรึง

        เกล็ดแหลมคมสีทองอร่ามที่ห่อหุ้มกายผนวกกับใบหน้าที่ดุดันเย็นชา

        “ฮ่าๆ ...ช่างเป็นสัตว์ป่าที่น่าเกรงขามเหลือเกิน!”

        ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋พลันฉีกกระชากมวลอากาศ พุ่งเข้าจู่โจมมดทองคำทันที

        ในวินาทีนั้นเองมดทองคำราวกับสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามมันจึงแตะผิวน้ำแล้วกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างว่องไว

        ทว่าต่อให้มันจะรวดเร็วเพียงใดมีหรือจะเทียบได้กับกิ่งก้านของเขาที่สามารถพลิ้วไหวจู่โจมได้ 360องศารอบตัวอย่างไร้ที่ติเช่นนี้

        “ฟึ่บ!”

        กิ่งก้านตวัดตัวอย่างคล่องแคล่วก่อนจะพุ่งออกไปอีกรอบดุจดังอสรพิษฉกเหยื่อ

        ทว่าภายใต้สายตาอันประหลาดใจของอวี๋จื่ออวี๋มดทองคำที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศกลับฟาดขาหน้าทั้งสี่ของมันออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า

        “เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

        เสียงปะทะดังต่อเนื่องอย่างแม่นยำทุกการจู่โจมฟาดลงบนกิ่งก้านของอวี๋จื่ออวี๋ไม่มีพลาดพลั้ง

        ทว่าเรื่องที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือทุกการปะทะนั้นมีประกายไฟสาดกระจายออกมาเป็นระลอก ราวกับเหล็กกล้าฟาดฟันใส่กัน

        “ความเร็วที่ไม่เลว...สัญชาตญาณในการหยั่งรู้ที่ยอดเยี่ยม...และพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สามารถมองข้ามได้เลย”

        อวี๋จื่ออวี๋ลอบประเมินมันคร่าวๆเขาจึงรับรู้ความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในมดตัวจ้อยนี้ได้อย่างครบถ้วนกระบวนความ