(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 36 เจ้าชายทะเล ผู้ทะนงตน

ห้องพิเศษหมายเลข 888 ชั้นสาม มีชายวัยกลางคนสามถึงสี่คนกำลังดื่มและร้องเพลง แต่ละคนมีผู้หญิงสาวที่ดูเซ็กซี่นั่งอยู่ข้าง ๆ

หญิงสาวเหล่านี้ที่ในวงการเรียกว่า ‘เจ้าหญิง’ กำลังอิงแอบอยู่ข้างชายเหล่านั้น พวกเธอจะดื่มเป็นระยะ ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ พวกเธอหัวเราะคิกคักและกระซิบข้างหูชายเหล่านั้นด้วยถ้อยคำยั่วยวน

ซูเหวินฮุ่ยใส่กระโปรงหนังสั้นและถุงน่องสีดำ เธอกอดแขนชายชราที่ดูอายุใกล้หกสิบ กำลังยิ้มแย้มและพูดคุยอย่างสนุกสนาน

ชายข้าง ๆ เธอเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจดทะเบียน เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เป็นเจ้านายใหญ่ในสถานที่แห่งนี้ ซูเหวินฮุ่ยรู้ดีว่าคืนนี้เธอต้องหาทางปอกลอกเงินจากเขาให้ได้

ชายชราใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา ขณะฟังมุกตลกของผู้ใหญ่จากซูเหวินฮุ่ย เขาไม่อาจทนได้อีก หัวเราะเอ็ดอึงพลางยื่นมือคลำไปที่ขาของเธอ

แม้ในใจจะรู้สึกรังเกียจ แต่สีหน้ายั่วยวนของซูเหวินฮุ่ยกลับไม่เคยหายไป

ในขณะนั้น เงาร่างหนึ่งเดินมาอย่างรวดเร็ว และฉวยมือของชายชราที่วางอยู่บนขาของซูเหวินฮุ่ยออกทันที

ซูเหวินฮุ่ยตกใจ เงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าเย็นชาของซูช่าน

"พวกคุณเป็นใคร" ชายชราตวาดทันที

วิธีของสืออีนั้นง่ายและรุนแรง เขายื่นมือมาจับชายชราและลากออกไปทันที

ชายอีกสองคนก็ถูกสืออีโยนออกจากห้องรับรองท่ามกลางเสียงตะโกนด้วยความโกรธและความหวาดกลัว

"คนแซ่ซู พี่ทำอะไรน่ะ? เป็นบ้าไปแล้วเหรอ" ซูเหวินฮุ่ยชี้ไปที่ซูช่านและตะคอกใส่

ซูช่านจุดบุหรี่และนั่งลงตรงข้ามกับซูเหวินฮุ่ย พูดเสียงเย็น "เหวินฮุ่ย ถ้าลุงเห็นเธอในสภาพนี้ เขาจะคิดยังไงล่ะ"

"ฉันไม่ต้องการให้พี่มายุ่ง อาเจ๋อกำลังเริ่มธุรกิจยากลำบาก ฉันกำลังช่วยเขาหาเงิน นี่มันน่าอับอายหรือไง" ซูเหวินฮุ่ยไม่รู้สึกอายแต่อย่างใด กลับตอบโต้ด้วยความโกรธ

สืออีเปิดไฟบนเพดานในห้องรับรอง ซูช่านมองเห็นสีหน้าของซูเหวินฮุ่ย เธอมีผิวหมองคล้ำ ลิ้นมีสีม่วงอ่อน ราวกับติดพิษ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดว่า "เหวินฮุ่ย นี่เธอไม่สบายหรือเปล่า ท้องน้อย? เธอป่วยแล้ว!"

เหวินฮุ่ยตกใจ ด่าออกมาทันทีว่า "พี่สิป่วย พี่บ้าหรือเปล่า นี่พี่เป็นบ้าไปแล้ว คนเลว"

"น้องสาว เธอถูกหลอกแล้ว อาเจ๋อแฟนของเธอมีแฟนถึงเจ็ดแปดคน เงินทุนที่ว่าจะทำธุรกิจล้วนหามาจากเหล่าแฟนสาวพวกนี้" สืออีทนไม่ไหวแล้ว ก้าวเข้าไปใกล้และกระซิบเตือน

ซูเหวินฮุ่ยมองสืออีด้วยความโกรธ ขมวดคิ้วพูดว่า "นายเป็นใครกัน มีสิทธิ์มาสอนฉันหรือไง ไปให้พ้น"

"ให้เธอดู" ซูช่านเอ่ยเสียงเย็นแล้วลุกขึ้นยืน

ในตอนนั้น สืออีรีบหยิบกองเอกสารออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้ตรงหน้าซูเหวินฮุ่ย พูดเสียงเรียบ "นี่คือภาพสนทนาของอาเจ๋อกับผู้หญิงคนอื่น แน่นอนว่ายังมีของเธอรวมอยู่ด้วย"

"ฉันยังมีไฟล์บันทึกเสียงอีกบ้าง ถ้าเธออยากฟัง ฉันก็สามารถให้เธอได้"

ซูเหวินฮุ่ยรีบหยิบภาพสนทนาที่พิมพ์ออกมาแล้วเริ่มพลิกดู เนื้อหาบางส่วนน่าอับอายอย่างยิ่ง หากไม่ใช่การสนทนาของตัวเองรวมอยู่ด้วย เธอคงไม่เชื่อเลยสักนิด

"นี่มันปลอม นี่ต้องเป็นของปลอมแน่ คนแซ่ซู พี่มีเจตนาอะไรกันแน่ พี่นี่มันสารเลว!" ซูเหวินฮุ่ยโยนเอกสารทิ้งอย่างแรง ชี้หน้าซูช่านพลางเอ่ยด้วยเสียงดุ

ซูช่านพ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม สายตาเริ่มมืดมน จ้องมองซูเหวินฮุ่ยแล้วพูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจคุณลุง ผู้หญิงโง่อย่างเธอ ฉันคงไม่สนใจหรอก"

"ถ้าเธอไม่เชื่อ งั้นไปดูที่เกิดเหตุกันเลย" ซูช่านหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

หลังจากครั้งสุดท้ายที่พบซูเหวินฮุ่ยและอาเจ๋อที่บ้านคุณลุง ซูช่านก็ระมัดระวังตัวและสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับอาเจ๋อ

ไม่คาดคิดว่าสืออีมีหลักฐานมากมายอยู่ในมือ แต่ซูเหวินฮุ่ยยังคงดื้อรั้นไม่ยอมรับความจริง

ซูเหวินฮุ่ยตามหลังมา พึมพำด้วยความโกรธและเดินออกจากคาราโอเกะ จากนั้นก็ขึ้นรถไปกับซูช่าน

"ฉันไม่เชื่อว่าอาเจ๋อจะเป็นคนแบบนั้น คนแซ่ซู ถ้าวันนี้จับไม่ได้ตอนทำผิด ฉันจะไม่ยอมแน่!" ซูเหวินฮุ่ยพูดด้วยความโกรธขณะขึ้นรถ

รถจอดลงที่หน้าโรงแรมซึ่งอยู่ห่างจากคาราโอเกะไม่ถึงห้ากิโลเมตร ซูช่านและอีกสองคนรีบเดินเข้าไปข้างใน

หลังออกจากลิฟต์ ทั้งสามมายืนที่หน้าห้องพัก ซูช่านกำลังจะเคาะประตู แต่ซูเหวินฮุ่ยกลับร้องตะโกนออกมา "อาเจ๋อ คุณอยู่ข้างในใช่ไหม อาเจ๋อ ออกมาเดี๋ยวนี้!"

ทุกคนที่ยืนอยู่นอกห้องได้ยินเสียงความวุ่นวายดังออกมาจากข้างใน ซูช่านรีบหลบไปข้าง ๆ ส่วนสืออีก็เตะกลอนประตูแรง ๆ

ปัง!

เกิดเสียงดังสนั่น ประตูห้องถูกเตะเข้าอย่างแรง สืออีพุ่งเข้าไปก่อน พอดีกับที่อาเจ๋อกำลังจะใส่เสื้อ เขาตกใจพลันรีบดึงกางเกง

"เมื่อถอดออกแล้ว ก็อย่าเพิ่งรีบใส่เลย" สืออีเยาะเย้ยเสียงเย็น รีบพุ่งเข้าไปในห้อง คว้าข้อเท้าอาเจ๋อแล้วยกขึ้น

อาเจ๋อล้มหงายลงบนเตียง สืออีดึงกางเกงออกอย่างรวดเร็ว กางเกงก็ตกลงบนพื้นทันที

บนเตียงยังมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่ ขณะนี้กำลังมองสามคนที่เข้ามาด้วยความหวาดกลัว

"พวกคุณทำอะไรกัน ฉันกับแฟนของฉันมาพักด้วยกันมีความผิดตรงไหนเหรอ" หญิงสาวตอบโต้กลับและตะโกนใส่สืออี

!!!

ซูเหวินฮุ่ยที่เดินตามมาด้านหลังเห็นภาพตรงหน้า และได้ยินคำพูดของหญิงสาว สมองของเธอพลันว่างเปล่า

น้ำตาของเธอไหลริน มือสั่นระริกชี้ไปที่อาเจ๋อซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าตกใจ กัดฟันพูดด้วยความโกรธ "คุณ คุณนี่มันสารเลว คุณถึงกับ..."

"เสี่ยวฮุ่ย ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ผมขอโทษ ผมทำผิดแล้ว เสี่ยวฮุ่ย" อาเจ๋อตกใจกระโดดลงจากเตียง เขายังสวมใส่เพียงชุดนอน และคุกเข่าลงตรงหน้าซูเหวินฮุ่ย

ในขณะนั้น หญิงบนเตียงมองด้วยสายตาดุและตะโกนว่า "อาเจ๋อ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร คุณหมายความว่ายังไง"

ซูช่านขมวดคิ้วมองภาพอลหม่านตรงหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

สืออีก็มองไม่ไหว จึงเดินตามซูช่านออกไปจากห้อง

ไม่นานนัก หญิงสาวบนเตียงก็สวมเสื้อผ้า ร้องไห้ไปพลางวิ่งออกไปข้างนอก

ตอนแรกคิดว่าเหวินฮุ่ยจะตัดใจ แต่หลังจากซูช่านสูบบุหรี่สองมวน กลับเห็นซูเหวินฮุ่ยจูงแขนอาเจ๋อออกมาจากห้อง

ซูช่านเบิกตากว้าง บุหรี่ในมือเกือบหล่นลงพื้น

"เธอ..." 

ซูเหวินฮุ่ยมองซูช่านด้วยดวงตาแดงก่ำ สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ซูช่าน พี่ไม่ใช่มนุษย์เลย รู้ดีว่าอาเจ๋อเมาหนัก แล้วพาเขามาที่โรงแรมนี้ แถมยังพาฉันมาเจอภาพประจานอีก"

"อาเจ๋อบอกฉันว่า ผู้หญิงคนนั้นชอบเขามานาน และคืนนี้เธอทำให้เขาเมาแล้วนำตัวเขามา ฉันให้อภัยเขาแล้ว!"

!!!

ได้ยินคำพูดนี้ สืออีรู้สึกตกตะลึง มองไปที่อาเจ๋อ เห็นแวบหนึ่งในดวงตาของเขามีแวว่าดูถูกและเยาะเย้ย รีบยื่นมือโอบกอดซูเหวินฮุ่ย

การกระทำนี้ ราวกับเป็นการประกาศชัยชนะต่อซูช่านและสืออี

ซูช่านไม่รู้ว่าอาเจ๋อพูดอะไรข้างใน แต่เขาแน่ใจว่าเหวินฮุ่ยไม่ปกติแล้ว

"ไปกันเถอะ!" สืออียังอยากพูดอะไรอยู่ แต่ซูช่านกลับหันตัวเดินไปยังลิฟต์ทันที

"คนแซ่ซู พี่เป็นคนสารเลวจริง ๆ อย่าคิดมาแยกฉันกับอาเจ๋ออีกนะ" เสียงด่าอย่างโกรธเกรี้ยวของซูเหวินฮุ่ยดังมาจากด้านหลัง

หลังจากลงมาข้างล่าง ซูช่านกับสืออีขึ้นรถอย่างรวดเร็ว สืออีขับรถไปพร้อมกับพูดว่า "หลงจู่ ความคิดของน้องสาวคุณไม่ปกติเลย นี่..."

"เลี้ยวกลับด้านหน้า จอดข้างโรงแรม ฉันต้องคุยกับหมอนั่น" ซูช่านพูดเสียงเย็น

รถจอดลงข้างถนนตรงข้ามโรงแรมและดับเครื่อง ทั้งสองหันไปก็เห็นอาเจ๋อกับซูเหวินฮุ่ยเดินออกมาจากข้างใน

อาเจ๋อยื่นมือโบกรถแท็กซี่ข้างถนน สืออีขมวดคิ้วพูดว่า "พวกเขาจะออกเดินทางแล้ว"

"ไปส่งซูเหวินฮุ่ยน่ะสิ ตอนนี้ยังไม่ดึก เขาจะไม่ปล่อยให้แหล่งเงินของตัวเองเสียเวลาหรอก" ซูช่านกล่าวด้วยแววตาเย็นเยียบ

หลังจากนั้น อาเจ๋อกับซูเหวินฮุ่ยกอดกันและพูดคุยกันสองสามประโยค ก่อนจะจูบลา มีเพียงซูเหวินฮุ่ยคนเดียวที่ขึ้นแท็กซี่ แล้วรีบออกเดินทาง

ในวินาทีถัดมา อาเจ๋อก็หยิบโทรศัพท์มือถือเริ่มโทรออก

"ลูกสุนัข"

สืออีกัดฟันแน่น เปิดประตูรถ แล้วพุ่งไปยังอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

ไม่นานสืออีก็ฉุดอาเจ๋อเดินมา เปิดประตูรถและผลักเขาลงไปนั่งที่เบาะหลัง

เมื่อเห็นซูช่าน อาเจ๋อก็ยิ้มเยาะทันที "พี่ชาย คุณต้องการทำอะไร ฆ่าปิดปากผมเหรอ"

"ถ้าคุณฆ่าผม น้องสาวของคุณคงจะเกลียดคุณไปชั่วชีวิต"

ตอนนี้อาเจ๋อดูราวกับไก่ตัวผู้ชูคอสูง กำลังเงยคอมองซูช่านอย่างภาคภูมิ

"หนึ่งล้าน ออกไปจากเหวินฮุ่ย" ซูช่านพูดเสียงเย็น

อาเจ๋อพูดถูกเพียงครึ่งเดียว หากเพียงแค่ฆ่าเขาก็ดูง่ายเกินไป แต่การกระทำนี้จะส่งผลกระทบทางอ้อมถึงคุณลุง

การแก้ปัญหาต้องเริ่มจากต้นเหตุ ซูช่านต้องการให้อาเจ๋อหายตัวไปด้วยตัวเอง

"ฮ่า ๆ หนึ่งล้านนะเหรอ พี่ชาย คุณรู้ไหมว่าน้องสาวของคุณทำเงินให้ผมเดือนละเท่าไหร่? หนึ่งล้าน..."

"สองล้าน" ซูช่านพูดอีกครั้ง ใบหน้าเริ่มมืดครึ้ม

อาเจอหัวเราะดังลั่น "ผมรู้ว่าคุณมีเงิน พี่ชาย ถ้าอย่างนี้ ผมจะเลิกกับน้องสาวของคุณ คุณให้ผมห้าร้อยล้านก็พอ"

ครั้งสุดท้ายที่เห็นซูช่านเช่าร้านค้าให้ซูเหวินซาน เขาใช้เงินหกสิบล้านอย่างไม่คิดไตร่ตรอง ดังนั้นอาเจ๋อจึงสรุปว่าซูช่านรวยมาก

"คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่าน้องสาวของคุณรักผมลึกซึ้งแค่ไหน ผมทำให้เธอติดโรค แต่เธอกลับไม่สงสัยผมเลยสักนิด ฮ่า ๆ ๆ"

เห็นอาเจ๋อทำตัวหน้าตาย สืออีโกรธจนขบฟันกรอด เขาหันหน้าไปทันทีและพูดว่า "หลงจู่ คุณยังจำพี่ฮวาที่ปล่อยตัวออกมาเมื่อสองปีก่อนได้ไหม เขาอยู่ที่เมืองไห่"

พี่ฮวา?

ในสมองซูช่านผุดภาพของชายหน้าตาน่ากลัว และ ‘พี่ฮวา’ คนนั้นชอบผู้ชาย

พอนึกถึงคนนี้ ซูช่านรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เขาเหลือบมองอาเจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ จากนั้นก็วางมือบีบคอด้านหลังของอาเจ๋อ แล้วเงยหน้าพูดว่า "ออกรถ"