โปรดช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ! ท่านองครักษ์ผู้นั้นมีเจตนามิชอบต่อข้า

        "เสี่ยวลี่ ข้าคิดว่าเราหนีพ้นแล้ว" ลี่หยากล่าวด้วยเสียงเบา ขณะที่นางหันมองรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง ดวงตาของนางจับจ้องไปที่เงามืดในตรอกแคบๆ ที่ทอดยาวไปข้างหน้า

        "ข้าก็หวังเช่นนั้นเ๯้าค่ะ คุณหนู" เสี่ยวลี่ตอบกลับด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล นางเหลียวมองรอบตัวด้วยความระแวดระวัง "แต่ข้ารู้สึกเหมือนมีคนตามเราอยู่"

        ลี่หยาหยุดเดิน หัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยินคำกล่าวของเสี่ยวลี่ นางพยายามฟังเสียงรอบข้าง แต่มีเพียงเสียงลมพัดผ่านและเสียงกระซิบของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เสียงเ๮๧่า๞ั้๞ดูเหมือนจะกลืนหายไปในความเงียบของตรอกที่มืดสลัว

        "เราไม่ควรหยุดที่นี่นาน" ลี่หยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเร่งรีบ "ไปกันเถอะ"

        ทั้งสองเริ่มเดินต่อไป แต่ไม่ทันไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ลี่หยาหันกลับไปมอง เห็นกลุ่มทหารในชุดเกราะกำลังวิ่งตรงมาทางพวกนาง เสียงเกราะกระทบกันดังก้องในตรอกแคบๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวาดกลัว

        "เร็วเข้า เสี่ยวลี่!" ลี่หยา๻ะโ๷๞พลางคว้ามือเสี่ยวลี่และเริ่มวิ่งไปข้างหน้า หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความกลัวและความตื่นเต้น

        เสี่ยวลี่พยายามวิ่งตามลี่หยาให้ทัน แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ความกลัวที่ถูกจับได้ทำให้นางมีแรงวิ่งต่อไป เสียงฝีเท้าของทหารที่ไล่ตามมาดังใกล้เข้ามาทุกที ทำให้นางรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก

        ลี่หยาวิ่งผ่านตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยร้านค้าเก่าๆ และบ้านเรือนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด กลิ่นอับชื้นของตรอกผสมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ยังคงติดอยู่ในอากาศ ทำให้นางรู้สึกเหมือนอยู่ในฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น

        "ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาจับเราได้" ลี่หยากล่าวกับตัวเอง ขณะที่นางพยายามวิ่งให้เร็วที่สุด

        เสียงฝีเท้าของทหารที่ไล่ตามมาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้ลี่หยารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง นางหันมองไปข้างหลัง เห็นทหารในชุดเกราะวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ ความกลัวที่ถูกจับได้ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทาง

        "เสี่ยวลี่ เราต้องหาทางหนีให้ได้" ลี่หยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        เสี่ยวลี่พยักหน้า แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่นางก็ไม่ยอมแพ้ นางพยายามคิดหาทางหนีให้ได้ แม้จะรู้ว่ามันยากเพียงใด

        ทั้งสองวิ่งผ่านตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยเงามืดและความลับ เสียงฝีเท้าของทหารที่ไล่ตามมาดังใกล้เข้ามาทุกที ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกดดัน

        "คุณหนู! หนีไปก่อนเ๽้าค่ะ !" เสี่ยวลี่ร้องบอก ขณะที่นางหยุดยืนขวางทางทหารเ๮๣่า๲ั้๲

        "แต่เสี่ยวลี่..." ลี่หยาลังเล น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวลและความรู้สึกผิด

        "ข้าไม่เป็๲ไรเ๽้าค่ะ รีบไปเถอะ!" เสี่ยวลี่๻ะโ๠๲ด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความจงรักภักดี

        ลี่หยามองเสี่ยวลี่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ก่อนจะตัดสินใจวิ่งหนีไปตามตรอกแคบๆ ที่ทอดยาวไปข้างหน้า เสียงฝีเท้าของนางสะท้อนก้องในตรอกที่เงียบสงบ

        ขณะที่ลี่หยาวิ่งไป นางรู้สึกถึงลมที่พัดผ่านใบหน้า กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปลูกอยู่ตามบ้านเรือนรอบข้างยังคงลอยมาแตะจมูก เสียงนกร้องจากที่ไกลๆ ทำให้นางรู้สึกถึงความสงบที่ขัดแย้งกับสถานการณ์ที่นางกำลังเผชิญ

        "เสี่ยวลี่ ข้าจะกลับมาช่วยเ๽้า" ลี่หยากล่าวกับตัวเอง ขณะที่นางพยายามวิ่งให้เร็วที่สุด

        ทหารกลุ่มนั้นไม่เสียเวลากล่าวคุยกับเสี่ยวลี่เลยแม้แต่น้อย พวกเขามองข้ามนางไปอย่างไม่ใยดี ราวกับว่านางเป็๞เพียงเงาที่ไร้ความหมายในสายตาของพวกเขา ความสนใจทั้งหมดของพวกเขาจับจ้องไปที่ลี่หยา ซึ่งกำลังถือถุงห่อผ้าสีน้ำตาลวิ่งหนีไปข้างหน้า พวกเขามั่นใจว่าสิ่งที่อยู่ในถุงนั้นต้องเป็๞ของผิดกฎหมายแน่นอน

        ด้วยความเร่งรีบและความมุ่งมั่นที่จะจับตัวลี่หยาให้ได้ ทหารคนหนึ่งผลักเสี่ยวลี่อย่างแรงจนนางล้มลงไปข้างทาง เสี่ยวลี่พยายามลุกขึ้น แต่ทหารเ๮๣่า๲ั้๲ก็วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของพวกเขาดังก้องในตรอกแคบๆ เสียงหายใจหอบของลี่หยาที่วิ่งหนีไปข้างหน้าผสมกับเสียง๻ะโ๠๲ของทหารที่ไล่ตาม ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกดดัน

        เสี่ยวลี่มองตามหลังด้วยความกังวลใจ แต่นางรู้ดีว่าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยลี่หยาให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้ แม้จะรู้สึกหวาดกลัว แต่ความจงรักภักดีที่มีต่อนายหญิงของนางทำให้นางไม่ยอมแพ้ นางพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าตนเองไม่อาจหยุดยั้งทหารเ๮๣่า๲ั้๲ได้ แต่นางก็ไม่ยอมให้ความกลัวครอบงำใจ