“ก็ต้องตายน่ะสิ”เด็กหนุ่มยิ้มเย็น“หรือฉันควรจะเชื่อถือสมาชิกระดับล่างของเทียนเต้าที่มาหาฉันถึงที่งั้นเหรอ”
“ป้าบ!” ยังไม่ทันสิ้นเสียงดี เขาก็กระเด็นไปด้านหลังเสียแล้ว!
เมื่อครู่นี้ หน้าท้อง่บนเขาราวกับถูกสันง้าวัเขียวฟันเข้าทีหนึ่งอีกฝ่ายไม่ทันรอให้เขาพูดจบก็ถีบเขากระเด็นไปแล้ว!
เด็กหนุ่มกล้าสาบานได้ว่าเขาได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงหักด้วย!
“แก...” เขามองสวีหยางอี้อย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ ตรงทรวงอกยุบลงไปหลุมใหญ่ทั้งยังเห็นรอยเท้าได้จางๆ ด้วย! ความเจ็บจุกพุ่งทะลักขึ้นมาราวกระแสน้ำเขากัดฟันกรอด น้ำเสียงเปลี่ยนเป็เสียงแผดคำรามในชั่วเสี้ยววินาที“แก...มนุษย์ธรรมดาๆ พวกมดมอดอายุไม่ถึงร้อยปี!แกถึงกับกล้าขัดต่อสนธิสัญญาเสินหนงเจี้ย! ฉันเป็ถึงผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของนางเฉา!แกถึงกับ...”
“ตึง!” ทันใดนั้น สวีหยางอี้ก็ยิ้มบางๆพร้อมยกขาข้างหนึ่งขึ้นฟาดที่ท้ายทอยอีกฝ่ายตามไปด้วยแล้วพลันกดเขาลงกับโต๊ะส่งเสียงดังสนั่น!
เรี่ยวแรงมหาศาลทำให้โต๊ะทั้งตัวสั่นะเืเด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคียดแค้นถึงขีดสุดทว่าเมื่อถูกขู่เอาชีวิตก็สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ไม่กล้าแม้แต่แตะต้องอีกฝ่ายอีก
“อ่านตามฉัน” ท่ามกลางความมืดมิด สวีหยางอี้กดไฟแช็กเล่นเบาๆแสงไฟสว่างจ้าท่ามกลางความมืดมิดนั้นทำให้เห็นสีหน้าเขาได้ไม่ชัดนักทว่าน้ำเสียงราบเรียบกลับแฝงแววเย็นเยียบราวคมมีด “สร้างขอบเขตสังคมที่ดีสร้างกระแสนิยมสังคมปรองดอง”
“แม่Xเอ้ย!”
“ป้าบ!” “เอื้อก!”
สวีหยางอี้ออกแรงเหยียบลงบน่บนของร่างเด็กหนุ่ม ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกหินก้อนมหึมากดทับเอาไว้จนหายใจไม่ออก!
และเพราะการออกแรงเมื่อครู่นี้ จึงทำให้โต๊ะไม้แตกร้าวเป็รอยแยกกระทั่งถ้วยชาที่วางอยู่ก็ยังสั่นระริกไปด้วย!
เขาต้องตายแน่!
ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปถึงสุดขั้วหัวใจจนเขาชาวาบไปทั้งร่าง
“ฉันอ่าน! ฉันอ่าน!” ความคิดความอ่านเขาราวกับถูกไฟฟ้าช็อตสมองไร้การตอบสนอง ร่างกายสูญเสียการควบคุม ได้แต่ร้องะโออกมา“สร้าง...สร้างขอบเขตสังคมที่ดี สร้างกระแส...กระแสนิยม...สังคมปรองดอง!”
“ฉันชอบคนที่ให้ความร่วมมือ” สวีหยางอี้ดึงเท้าตัวเองกลับมา แล้วคลี่ยิ้ม“ดูสิ เพื่ออะไรกัน เหล้ามงคลไม่ดื่มจะดื่มเหล้าลงทัณฑ์[1]”
เด็กหนุ่มยืนขึ้นพลางกัดฟันกรอดแล้วนั่งลงบนที่นั่งแม้แต่มือที่กุมถ้วยชาอยู่ก็ยังขาวซีด
คนคนนี้ั้แ่เข้ามาตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะมี “มารยาท” กับเขาสักนิด
หากจะกล่าวถึงเื่เวลาแล้วก็ไม่เกินสามวินาทีเท่านั้นมีใครบ้างที่มาออกล่าถึงที่ แต่ยังมาสนทนากับอีกฝ่ายอยู่ได้!
ในยามนี้ลางสังหรณ์ปีศาจของเขาบอกว่าอีกฝ่ายคิดจะฆ่าเขาจริงๆ...และกล้าจะฆ่าเขาจริงๆ!
สนธิสัญญาบ้าบออะไร! อีกฝ่ายไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด!อย่าได้เห็นว่าสีหน้าเขาสงบนิ่งเหมือนน้ำในทะเลสาบเชียวหากฉีกหน้ากากภายนอกออกก็จะเห็นว่าหมอนี่มันปีศาจร้ายดีๆ นี่เอง
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกอีกฝ่ายถีบใส่กำแพงทั้งที่หน้ามันยังยิ้มอยู่ด้วยซ้ำตอนนี้เขาชักจะเชื่อฉายายมทูตหน้ายิ้มนั่นแล้ว!
“แกมันบ้า...” เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอาฆาตพยาบาทอัปยศอดสู และเกลียดชังถึงที่สุด “ถึงกับลงมือกับเผ่าปีศาจตามอำเภอใจไม่สนใจสนธิสัญญาระหว่างมนุษย์กับปีศาจ...”
สวีหยางอี้กวาดสายตามองอีกฝ่ายเรียบๆ “ฉันถาม แกตอบ”
“อายุ?”
“สิบแปด...” เด็กหนุ่มมองสีหน้าสวีหยางอี้อยู่แวบหนึ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อย จึงรีบเอ่ยขึ้นต่อ“นั่นเป็อายุในบัตรประชาชนฉัน! ฉันอายุ 33 !”
“หาที่เกาะอาศัยมากี่คนแล้ว”
“ห้าคน แต่ฉันสาบานได้ ฉันไม่เคยฆ่าคน!”
สวีหยางอี้ยิ้มก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “ฉันก็ว่าน่าจะอย่างนั้นความแม่นยำของกริชวายุที่แกเอามาจ่อคอฉันห่วยแตกมาก”
มือที่วางอยู่ข้างโต๊ะของเด็กหนุ่มถูกคว้าหมับไว้
“ทำไมต้องหาที่เกาะอาศัย”
“แกก็รู้อยู่แล้วยังต้องถามอีกหรือไง” เด็กหนุ่มเอ่ยแฝงแววอาฆาต“ปีศาจไม่อาจเจริญเติบโตขึ้นได้ ไม่มีวันแก่ แต่ก็มีอายุขัยเช่นเดียวกับมนุษย์เริ่มเป็ปีศาจเมื่อไรก็หน้าตาเหมือนเดิมั้แ่ตอนนั้นไม่เปลี่ยนแกจะทนเพื่อนบ้านแกได้สักกี่น้ำ ถ้าไม่ว่าจะกี่ปีแกก็ไม่แกก็ไม่โตขึ้นเลยถ้าไม่หาที่เกาะอาศัยจะให้เราเอาบัตรประชาชนมาจากไหนกัน”
เขาว่าจบก็มองสวีหยางอี้พลางยิ้มเย็น “นี่ไม่ใช่แผนการบ้าๆที่มนุษย์อย่างพวกแกคิดขึ้นหรือไง เข้าอินเทอร์เน็ตก็ต้องใช้บัตรประชาชน ใครแม่Xเป็คนคิดขึ้นมา หางานก็ต้องใช้บัตรประชาชนเรียนหนังสือก็ต้องใช้บัตรประชาชน ขนาดไปเที่ยวยังต้องใช้บัตรประชาชน! เื่พวกนี้น่ะช่างเถอะ...แต่เถาเป่า! ต้องลงทะเบียนทางอินเทอร์เน็ต! จะเล่นเกมสักเกมก็ยังต้องใช้บัตรประชาชน! สนธิสัญญาเสินหนงเจี้ยเขียนไว้อย่างชัดเจน...เพราะฉะนั้นฉันถึงเกลียดการคบค้าสมาคมกับพวกมนุษย์ที่ทั้งอ่อนแอทั้งเ้าเล่ห์อย่างพวกแกที่สุด!”
สวีหยางอี้ไม่ได้เอ่ยอะไรเขาสูบบุหรี่เข้าไปอึกหนึ่งแล้วถึงได้เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“เลี่ยนชี่(ปรับลมปราณ)...จู้จี(สร้างฐานลมปราณ)...เจี๋ยตัน(แผ่ขยายลมปราณ)...สามขั้นใหญ่ๆ ที่จะนำไปสู่การบรรลุ...ทุกคนก็ล้วนแล้วแต่ต้องต่อสู้กับลิขิตฟ้าค่อยๆ ก้าวข้ามผ่านไปทีละขั้น แต่แกถึงขนาดไปท่องโลกมนุษย์ได้เลยอย่างนั้นเหรอ”
เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่งสายตาที่มองไปยังสวีหยางอี้แฝงไปด้วยแววเย็นเยียบขณะที่ในน้ำเสียงก็เจือแววเกลียดชังเข้ากระดูกดำ“แกคิดว่าฉันอยากเป็อย่างนี้หรือไง กว่าจะได้เจอหนทางฝึกตนอันดับแรกรัฐบาลออกอุบายเปิดงานประมูลขึ้นมางานหนึ่งแล้วให้คนที่เลือกไว้แล้วได้รับประมูลไปจากนั้นก็ให้สมาชิกระดับสูงในสำนักเทียนเต้าเริ่มงานก่อสร้างทันที กลุ่มเก้าองค์กรอุตสาหกรรมก่อสร้างแห่งชาติ เคยได้ยินไหมไม่เคยได้ยินล่ะสิ ใครๆก็รู้ว่ามีแค่แปดองค์กรเท่านั้น...นั่นก็เตรียมไว้สำหรับสำนักเทียนเต้าของพวกแกยังไงล่ะ!ไม่อย่างนั้นแกคิดว่าหินิญญาที่แกได้มาตอนฝึกตนจนถึงขั้นเลี่ยนชี่มาจากไหนกัน”
“จากนั้น ในแต่ละขั้นของการฝึกลมปราณระหว่างที่มนุษย์กำลังฝึกในขั้นจินตัน เหล่าหัวหน้าปีศาจก็แบ่งอาณาเขตกันเฮอะๆ...สมัยนี้มันเป็ยุคข่าวสาร ถ้าพวกปีศาจระดับหัวหน้าตนไหนจะฆ่าล้างเมืองคงปิดปากใครไว้อย่างเื่โรงงานะเิหรือเขื่อนแตกอะไรเทือกนั้นไม่ได้หรอก เกรงว่าแม้แต่ประธานาธิบดีคนปัจจุบันก็คงหนีไม่พ้นแล้วล่ะ!ไม่งั้นปริศนาหลายพันปีนี้ใครจะเป็คนมาเปิดโปง หึๆ...ไม่มีใครกล้าหรอก!”
โลกใบนี้เป็ของมนุษย์ หนทางการฝึกตนนั้นยิ่งฝึกยิ่งอายุยืนฝึกถึงขั้นเลี่ยนชี่อายุยืนร้อยปี ถึงขั้นจู้จีอายุยืนสองร้อยปี ถึงขั้นจินตันอายุยืนสามร้อยปีแต่สำหรับขั้นสูงกว่านั้นอย่างขั้นหยวนอิง(ปราณก่อนกำเนิด)...ที่เขาเองก็ไม่เคยได้ยินขั้นต่ำเหมือนกันเนื่องจากได้สาบสูญไปมากกว่าหนึ่งศตวรรษแล้ว
ขั้นตอนการฝึกตนหลักๆ 3 ขั้นตอน ได้แก่เลี่ยนชี่ จู้จี จินตัน ซึ่งจะสอดคล้องกับการแปลงร่าง หนทางสู่การบรรลุปราณขั้นสูงและลมปราณปีศาจ แต่ขั้นหลังจากนั้น... ไม่เคยมีใครเคยพบเจอมาก่อนโดยแต่ละขั้นล้วนแล้วแต่ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นลำพังแค่หินิญญาที่ใช้สำหรับดูดซับพลังก็เป็ของขาดตลาดมากที่สุดแล้ว
แต่เพราะประเทศให้การสนับสนุนทำให้มนุษย์มีทรัพยากรเพียงพอสำหรับการฝึกบำเพ็ญและแน่นอนว่าความเพียงพอที่ว่านี้ตรงกันข้ามกับเผ่าปีศาจโดยสิ้นเชิง
ทว่าเผ่าปีศาจกลับดีกว่าตรงที่ว่าสามารถแปลงร่างได้สะดวกรวดเร็วกว่าสามารถเข้าออกหุบเขาลำธารมีชื่อเพื่อเสาะหาโบราณสถานได้ถือได้ว่ามีโอกาสมากกว่ามนุษย์มากนัก ทั้งยังได้รับการสืบทอดทางสายเือีกแม้จะอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ปีศาจก็แข็งแกร่งกว่ามนุษย์มากกว่าหนึ่งในสามเท่า
และหลังจากที่ปีศาจฝึกบำเพ็ญลมปราณจนบรรลุแล้วจะยิ่งเห็นความแตกต่างได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นส่วนการแปรเปลี่ยนแก่นแท้สามารถแปลงร่างกลับไปมาระหว่างร่างมนุษย์และร่างปีศาจได้ตามใจชอบนั้นมนุษย์จะต้องฝึกบำเพ็ญจนถึงขั้นหยวนอิงเสียก่อนแต่ผู้ที่สำเร็จถึงขั้นนี้ก็หายสาบสูญไปจนเกือบหมดแล้วเช่นเดียวกัน
ฝั่งหนึ่งได้เปรียบเื่จำนวนผู้ฝึกตนมีมาก ทั้งผู้ฝึกตนที่มีคุณสมบัติโดดเด่นก็มีมากส่วนอีกฝั่งหนึ่งก็ได้เปรียบตรงที่คนน้อยแต่แข็งแกร่ง ทว่าในด้านการ “ใช้ชีวิต”อันเป็จุดหลักสำคัญนี้ ทั้งสองฝั่งได้หลอมรวมกันจนแยกไม่ออกตั้งนานแล้วปีศาจ้ากำลังคนจากมนุษย์เพื่อสะสมทรัพยากรให้กับตัวเอง มนุษย์เองก็ไม่อยากบีบคั้นอีกฝ่ายมากเกินไปนักในยุคสมัยที่สงบสุขดีอยู่แล้วเช่นนี้หากบีบคั้นจนพวกปีศาจเกิดคลั่งจนฆ่าล้างเมืองไปทั่วกลเกมการเมืองและสมดุลระหว่างประเทศก็คงจะต้องเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
อย่างน้อยที่สุด ภายนอกก็เป็แบบนี้
“ต่อ” สวีหยางอี้เคาะโต๊ะ “เมืองซานสุ่ย...มีเขตล่าเหยื่อกี่เขต”
“แปดเขต” เด็กหนุ่มตอบอย่างไม่ลังเล “ปีศาจใช้ประสาทนำทางได้ดีมากปีศาจที่ฝึกบำเพ็ญทุกตนล้วนสามารถแบ่งแยกเขตล่าเขตของตัวเองได้ปีศาจอื่นไม่มีทางย่างกรายเข้ามาในเขตล่าเหยื่อของพวกเขาได้ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเข้ามาดวลตายฉันว่า...สำนักงานตำรวจเองก็คงไม่อยากเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกันแต่ก็ไม่ใช่ปีศาจทุกตนในเผ่าปีศาจจะฝึกบำเพ็ญได้มีแค่ปีศาจชั้นล่างที่อยู่ในขั้นแปลงร่างได้เท่านั้นถึงจะเริ่มมีเขตล่าเหยื่อเป็ของตัวเองซึ่งฉันรับประกันได้ว่าปีศาจที่อยู่ในขั้นแปลงร่างได้ในเมืองซานสุ่ยมีไม่เกินแปดตนและฉันเป็หนึ่งในนั้น!”
สวีหยางอี้ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆเขาอยู่ในสำนักเทียนเต้าจึงพอจะเข้าใจการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับปีศาจอยู่บ้างแต่อันที่จริงก็ไม่ได้เข้าใจมากไปกว่าอธิบดีเจิ้งสักเท่าไรนัก
แต่สิ่งที่เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็คือ...การสังหารปีศาจอย่างไรให้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพสูงสุด
ไม่ว่าจะเป็ปีศาจ ิญญา ภูติ สัตว์ประหลาดแค่เริ่มลงมือเขาก็รู้แทบจะรู้จุดอ่อนที่สามารถเอาชีวิตอีกฝ่ายได้แล้ว
อย่างอื่นก็แค่เป็ความรู้มาประดับเสริมความมั่นใจเท่านั้นงานถนัดที่แท้จริงของเขาคือการสังหารต่างหาก
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ยังนับว่าเป็คนที่ใสซื่อบริสุทธิ์คนหนึ่งหรืออย่างน้อยที่สุดก็เคยเป็
“่นี้มีปีศาจจากที่อื่นผ่านมาหรือเปล่า” สวีหยางอี้ถามอย่างใจเย็น
“แน่นอน...” เด็กหนุ่มยิ้มอย่างเ้าเล่ห์“ฉันรู้ว่าแกกำลังหาอะไรอยู่...ทำไมเทียนเต้ารับภารกิจจากเมืองซานสุ่ยมาแล้วหาฆาตกรไม่เจอหรือไง แก...อ๊า! แก...เบาๆ! อ๊าก! ปล่อย!”
สวีหยางอี้กดมือลงที่เส้นเืใหญ่ที่คออีกฝ่ายเบาๆแต่กลับไม่ได้มองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เพียงมองก้นบุหรี่ในมือที่ส่องประกายไฟวูบวาบอยู่เท่านั้น
“ฉัน้าแค่คำตอบ” เขาเขี่ยก้นบุหรี่ “ไม่ใช่คำพูดไร้สาระ”
เผ่าปีศาจก็เป็สังคมๆ หนึ่งเช่นกันแต่เขาไม่มีอารมณ์และไม่ได้มีหน้าที่ไปฟังเื่โครงสร้างทางสังคมของอีกฝ่าย
วิธีการสืบสวนของเขา เรียบง่ายและป่าเถื่อน นโยบายการทำงานของเขาก็คือขอแค่ให้ได้ผลลัพธ์ออกมาเป็พอ
ไม่พูด
ได้
งั้นก็เอาชีวิตมาแลก
“แกมันบ้า...” แม้แต่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มก็สั่นระริกเขากลัวเข้าแล้วจริงๆ หลายปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยเจอคนของเทียนเต้ามาก่อนมีชีวิตอยู่มาสามสิบกว่าปีไร้ซึ่งความกริ่งเกรงต่อกองกำลังมนุษย์กลุ่มนี้ไปตั้งนานแล้ว อีกอย่างเขาก็เคยฆ่าคนมาไม่มากนัก เขาไม่ใช่ปีศาจกินเนื้อ เทียนเต้าจึงไม่อาจมาเพ่งเล็งอะไรเขาได้
แต่กับคืนนี้...เด็กหนุ่มอายุยี่สิบตรงหน้านี้กลับทำให้เขาต้องหวนกลับไปคิดทบทวนเื่ทั้งหมดใหม่อีกครั้ง
“คืนนี้ฉันยอมแพ้” เมื่อเห็นว่ามือนั้นชักกลับไปแล้วเด็กหนุ่มจึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แล้วเอ่ยพลางยิ้มเฝื่อนๆ “คนที่แก้าหาอยู่ตึกร้างทางทิศใต้ของจิ่วโจวเมืองจื้อเยี่ย นับแต่นี้เป็ต้นไปเราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก!”
พูดจบเด็กหนุ่มก็เปิดประตูดังปังแต่ระหว่างที่กำลังจะออกไปนั้นเองก็หันใบหน้าเขียวคล้ำกลับมา“แกยังไม่ได้ถามชื่อฉันเลย”
“งั้นเหรอ” สวีหยางอี้เหม่อลอยมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน“ไม่เห็นสำคัญเลยสักนิด”
“โครม!” เด็กหนุ่มปิดประตูสุดแรงส่งเสียงดังสนั่นก่อนจะพุ่งออกจากประตูไปด้วยสีหน้าเดือดดาลสุดขีด
“ไอ้ลูกครึ่งพันธุ์แม่เป็อีตัว...” ในวินาทีที่เขาออกจากประตูไปเขาลอบเม้มริมฝีปากไว้แรงๆ แล้วมองประตูไปที่ประตูแวบหนึ่งพลางยิ้มเย็น “คิดจริงๆเหรอว่าไม่มีอะไรที่เทียนเต้าทำไม่ได้อย่าลืมนะว่าแกก็แค่นักศึกษาฝึกงานที่ยังเรียนไม่จบ! เฮอะๆ...แกคงไม่เคยคิดว่ามันมีสิทธิ์อะไรถึงได้มาฆ่าคนอย่างบ้าคลั่งที่เมืองซานสุ่ยนี่ไม่มีคนคุมเผ่าปีศาจหรือไง สนธิสัญญาเสินหนงเจี้ยเป็แค่คำพูดเล่นเท่านั้นจริงๆเหรอ”
“ไม่ใช่คุมไม่ได้...แต่ไม่กล้าคุมต่างหาก...ในเมืองซานสุ่ยนี่ไม่มีปีศาจตนไหนกล้าโผล่หัวออกมาสักตน...เฮอะๆๆๆ...ฉันล่ะเฝ้ารอคอยอยู่เชียว...ภาพแกถูกมันฉีกทึ้งเป็ชิ้นๆ...”ร่างของมันเหมือนเป็เพียงภาพมายา ค่อยๆ สลายไปเหมือนกับควัน“...วางใจได้...ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยสงเคราะห์แก ‘อย่างดี’ ทีเดียว...”
--------------------------------------------------------------------------------------------
[1] เหล้ามงคลไม่ดื่ม จะดื่มเหล้าลงทัณฑ์เป็สำนวนจีน หมายถึง เื่ที่จำเป็ต้องทำกลับไม่ยอมทำ ต้องให้บังคับถึงจะทำ
1K
![[นิยายแปลจีน] เมื่อยมทูตเดบิวต์เป็นเซนเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686029241_26681090.webp)
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นภรรยาอ้วนดันเจอแต่คนคลั่งรักในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760593049_60939709.webp)