ลืมตาขึ้นมา ผมถูกใส่กุญแจมืออยู่ในห้องสอบสวน!!!

การสอบสวนภายนอกยังคงดำเนินต่อไป

ตอนนี้ยังไม่สามารถระบุได้ว่าฟู่หลินหวังจ้างวานฆ่าจริงหรือไม่ ดังนั้นการสอบสวนจึงหยุดไม่ได้

นอกเหนือจากกรณีที่มีหลักฐานชัดเจนและผู้ต้องสงสัยปฏิเสธอย่างดื้อรั้นโดยไม่ให้การใดๆ แล้ว ในสถานการณ์อื่นๆ ตราบใดที่ผู้ต้องสงสัยยังไม่ยอมรับผิด ทุกสิ่งก็ยังเป็นไปได้

คดีนี้ในปัจจุบัน ก่อนการสอบสวน ยังไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าฟู่หลินหวังมีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อเหตุ

แล้วทำไมถึงต้องสอบสวนผู้ต้องสงสัยในเมื่อไม่มีหลักฐาน?

ง่ายๆ เลย เพื่อลดความยากในการสืบสวน เพิ่มความเร็วในการสืบสวน และยืนยันความสงสัยเพิ่มเติม

ผู้ต้องสงสัยบางคนมีสภาพจิตใจที่อ่อนแอ แม้กระทั่งเพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องสอบสวน ก็ยอมรับสารภาพอย่างรวดเร็ว โดยหวังว่าจะได้รับการลดโทษ

ในกรณีนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องสืบสวนต่อแล้ว

เพียงแค่ตามคำให้การของผู้ต้องสงสัยไปหาหลักฐาน แล้วนำมาเปรียบเทียบกับคำให้การ

หากไม่มีปัญหาหลังจากตัดความเป็นไปได้ของการโกหกและการรับโทษแทน ก็สามารถตัดสินคดีได้

จากข้อมูลคดีแล้ว สถานการณ์เช่นนี้มีสัดส่วนค่อนข้างมาก

ดังนั้น การสอบสวนจึงเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากในการสืบสวนคดี

หากผู้ต้องสงสัยยอมรับ ทุกอย่างก็ง่าย

หากผู้ต้องสงสัยปฏิเสธอย่างดื้อรั้น ภาระงานของตำรวจก็จะหนักมาก

เมื่อฟู่หลินหวังถูกนำตัวกลับมาที่สำนักงานเทศบาลอีกครั้ง เขาก็ดูงงงวยไปหมด

ยิ่งเมื่อเห็นตัวเองอยู่ในห้องสอบสวน เขายิ่งงงเข้าไปใหญ่

แม้จะไม่ได้ใส่กุญแจมือ แต่เขาก็รู้ว่ากำลังจะถูกสอบสวน

“อะ...อะไรกันเนี่ย!”

“นี่! คุณ...”

“อย่าขยับ! ไม่งั้นจะใส่กุญแจมือ!” เจ้าหน้าที่ตำรวจข้างๆ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฟู่หลินหวังรีบปิดปาก ดวงตาของเขากะพริบไปมา

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก โจวเย่ปินและอีกสองคนเดินเข้ามา

ที่นั่งมีจำกัด เฉินอี้และจัวหยุนจึงเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนั้น

เจ้าหน้าที่บันทึกวางมือบนคีย์บอร์ด เตรียมบันทึกกระบวนการสอบสวน

“คุณตำรวจโจว หมายความว่ายังไง!” ฟู่หลินหวังพูดอย่างเร่งรีบ เขาได้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายแซ่โจว

โจวเย่ปินนั่งอยู่ที่นั่น มองฟู่หลินหวังด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เรามีคำถามจะถามคำถามสองสามข้อ คุณแค่ตอบตามความจริง”

“คำถามแรก วันอาทิตย์ที่แล้วคุณถอนเงินสดสองแสนหยวนจากธนาคาร เอาไปทำอะไร?”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟู่หลินหวังก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เสียงของเขาก็ถูกอุดอยู่ในลำคอทันที

เขาย้ายสายตา มืออดไม่ได้ที่จะกำแน่นเล็กน้อย

หลังจากความเงียบสองสามวินาที โจวเย่ปินตบโต๊ะ “เฮ้ยๆๆ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ?”

“เงินสองแสนนั้นหายไปไหน?”

เฉินอี้กับจัวหยุนมองหน้ากัน

ปฏิกิริยาแบบนี้บ่งบอกปัญหาแล้ว

ฟู่หลินหวังมีพิรุธมาก

หลังจากความเงียบสั้นๆ ฟู่หลินหวังก็เปิดปากในที่สุด “หายไปแล้วครับ”

โจวเย่ปินถลึงตา “หายไปแล้วเหรอ?!”

“ฟู่หลินหวัง คุณล้อฉันเล่นใช่ไหม?!”

ฟู่หลินหวังทำหน้าเศร้า “หายไปจริงๆ ครับ”

“เงินสองแสนนั้นเป็นค่าสินค้าครับ ผมถอนออกมาเพื่อจ่ายเงินครับ ไม่คิดเลยว่าจะถูกขโมยไป!”

หนังตาของโจวเย่ปินกระตุกจนเห็นได้ชัด เขาอดทนอย่างหนักแล้วพูดว่า “เงินสองแสนหายไป คุณไม่แจ้งตำรวจ?”

ฟู่หลินหวังกล่าวว่า “ตอนนั้นผมกำลังจะไปทำงานที่เจียงเฉิงครับ ลูกค้าที่เจียงเฉิงสำคัญมาก มูลค่าเป็นล้านเลยนะครับ”

“ถ้าแจ้งตำรวจ ต้องลงบันทึกสอบสวนใช้เวลามาก จะเสียเวลามากเกินไปครับ”

“ผมคิดว่าจะกลับมาแล้วค่อยแจ้งตำรวจ ไม่คิดเลยว่าหม่าเมิ่งจะถูกฆ่า ผมไม่มีอารมณ์แจ้งความหรอกครับ”

โจวเย่ปินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่มันยุคไหนแล้ว ยังใช้เงินสดอยู่เหรอ?”

ฟู่หลินหวังอ้าปากพูดอย่างระมัดระวัง “ไม่...ไม่ได้เหรอครับ?”

“คุณ...” โจวเย่ปินกัดฟันอดกลั้นความโกรธ พยักหน้าอย่างหนัก “ดี ดีมาก”

“ฉันถามนาย นายเป็นหมันใช่ไหม?”

ได้ยินดังนั้น ฟู่หลินหวังก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง “นี่มันละเมิดความเป็นส่วนตัวแล้วนะ!”

โจวเย่ปินเพิ่มเสียง “ตอบคำถาม!!”

ฟู่หลินหวังทำหน้าไม่พอใจ “ใช่ครับ มีอะไรเหรอ?”

โจวเย่ปิน “แล้วการตั้งครรภ์ของหม่าเมิ่งล่ะ ก่อนเมื่อวานนี้ คุณเคยรู้เรื่องนี้มาก่อนไหม?”

ฟู่หลินหวังทำหน้างง “รู้ล่วงหน้าเหรอครับ? ผมไม่รู้เลยครับ!”

“ถ้าไม่ใช่เมื่อวานพวกคุณบอก ผมคงยังไม่รู้เรื่องเลย!”

“ผมดีกับเธอขนาดนี้ เธอยังนอกใจอีก!”

โจวเย่ปิน “เรื่องนี้ทำไมเมื่อวานคุณไม่บอก!”

ฟู่หลินหวังทำหน้าจนปัญญา “รักษาหน้าครับ ภรรยานอกใจ ตัวเองเป็นหมัน ผู้ชายคนไหนจะรับได้”

“ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

โจวเย่ปินยิ่งโกรธขึ้นอีก ทำไมเมื่อวานถึงไม่เห็นว่าเจ้านี่ช่างพูดจาหลักแหลม

กำลังเล่นสายลับกับตำรวจงั้นเหรอ?

ว่ากันตามตรง แม้คำตอบของอีกฝ่ายจะเต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆ มาหักล้างได้เลย

ก็ฉันชอบเงินสด ก็เงินถูกขโมย ก็ฉันห่วงหน้าตา

มีอะไรเหรอ ผิดกฎหมายเหรอ?

ในเวลานั้น โจวเย่ปินที่ไม่รู้จะสอบสวนต่ออย่างไร ก็หันไปมองเฉินอี้โดยไม่รู้ตัว

สังเกตเห็นสายตาของโจวเย่ปิน เฉินอี้ก็พูดขึ้นมา “รายงานผลตรวจเลือดของแผนกสูตินรีเวชแผ่นนั้น คุณเคยจับใช่ไหม?”

“รู้ไหมว่าเทคนิคการเก็บลายนิ้วมือคืออะไร?”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สีหน้าของฟู่หลินหวังก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

โจวเย่ปินและจัวหยุนก็ตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขาได้ลืมจุดสำคัญนี้ไปแล้ว!

แม้เวลาจะกระชั้นชิดและยังไม่ได้ทำการเก็บลายนิ้วมือจริงๆ แต่กลยุทธ์นี้ได้ผลอย่างแน่นอนกับฟู่หลินหวัง

“ผม...”

เป็นไปตามคาดฟู่หลินหวังพูดไม่ออก เหงื่อซึมที่หน้าผาก

เฉินอี้ฮึ่มฮั่ม “ว่ามา จะอธิบายยังไง? เมื่อกี้ไม่ใช่บอกว่าไม่รู้ว่าหม่าเมิ่งท้องเหรอ?”

ฟู่หลินหวังกลืนน้ำลาย ความคิดสับสนวุ่นวาย แต่กลับหาจุดแตกหักได้จริงๆ

“ใช่ครับ ผมรู้ว่าเธอท้อง”

“แต่กลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว พวกคุณจะสงสัยว่าผมเป็นฆาตกรก็เลยไม่กล้าบอก”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

โจวเย่ปินตาโตอึ้งไปทันทีว่าฟู่หลินหวังคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ไม่เคยสังเกตมาก่อน

แม้แต่เฉินอี้ก็ยังประหลาดใจในตอนนี้ “หือ? คุณนี่ฉลาดจริงๆ นะ”

“น่าเสียดายที่ประเด็นความน่าสงสัยในเรื่องการจ้างวานฆ่าของคุณนั้นสูงมาก คุณหนีไม่พ้นหรอก”

“แน่ใจนะว่าจะไม่สารภาพเอง?”

“ขอเตือนหน่อยนะ การปฏิบัติต่อผู้ต้องสงสัยที่ดื้อรั้นและไม่ยอมจำนน ยิ่งขัดขืนมีแต่จะถูกลงโทษหนักขึ้น”

ฟู่หลินหวังยืนกราน “ผมไม่ได้จ้างวานจริงๆ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว”

เห็นดังนั้นเฉินอี้ก็มองโจวเย่ปินส่ายหน้าเล็กน้อยบ่งบอกว่าแม้จะสอบสวนต่อก็ไม่มีผล

โจวเย่ปินไม่พูดอะไรอีกลุกขึ้นเตรียมจะออกไป

เห็นตำรวจจะไปฟู่หลินหวังรีบพูด “ผมไปได้แล้วใช่ไหมครับ?”

โจวเย่ปินอารมณ์ไม่ดีทำเหมือนไม่ได้ยิน

เฉินอี้เดินตามไป ก่อนพ้นจากห้องเขาพูดว่า “สำหรับผู้ต้องสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อเหตุเป็นอย่างมาก แต่ยังไม่มีหลักฐานโดยตรงในขณะนี้ สามารถใช้มาตรการได้สามประการ”

“หนึ่ง สอบสวน”

“สอง เฝ้าระวัง”

“สาม ควบคุมตัว”

“ขอโทษด้วยนะครับเราเลือกที่จะควบคุมตัว คุณก็อยู่ในนี้ให้ดีแล้วกัน”

ฟู่หลินหวังงงไปเลย

“เอ๊ะ? ไม่ใช่! พวกคุณรอเดี๋ยว!!”

ไม่มีใครสนใจเขา

ในห้องโถงปฏิบัติการ โจวเย่ปินจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวนพูดด้วยความโกรธ “ต้องเป็นไอ้นี่ทำแน่!”

“ตรวจสอบให้แน่ชัด! หาคนรับจ้างฆ่าให้เจอ แล้วดูสิว่ามันจะปากแข็งได้แค่ไหน!”

เห็นโจวเย่ปินโกรธทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไร

เฉินอี้กำลังคิดคำถามหนึ่งในตอนนี้

การจ้างวานให้คนที่รู้จักกันทั้งสองฝ่ายมาฆ่าคน นี่มันสมเหตุสมผลจริงหรือ?

หรือว่าผู้รับจ้างเคยพบหม่าเมิ่งแค่สองสามครั้งเท่านั้น?

ตามปกติแล้ว ถ้าเป็นคนคุ้นหน้า ไม่ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหน ก็ควรจะสามารถเคาะประตูและเข้าไปในห้องได้ ตราบใดที่มีเหตุผลเพียงพอ

ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร ยังต้องสอบสวนต่อไป