[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ แอลลี่ถ้าจำไม่ผิด คืนนี้เป็นคืนที่ 5 แล้วใช่ไหม ”

“ ใช่ค่ะ มีอะไรเหรอคะ ”

แอลลี่พยายามหยิบเงาะกระป๋องขึ้นมากินทีละชิ้นด้วยความสะบายใจ พรุ่งนี้เธอรู้ว่าพี่ชายอาจจะพาเดินทางไกลเพื่อหาที่อยู่ใหม่

“ เธอรู้สึกว่าซอมบี้มันวิวัฒนาการไวเกินไปไหม แค่ 5 วันพวกมันก็มีระดับ 3 แล้ว ไม่นับรวมงูเหลือมที่ฉันเจอภายในห้างด้วยนะ ”

คิ้วทั้งสองของแอลลี่ขมวดเข้าหากัน ความสบายใจเมื่อครู่สลายหายไปทันทีเมื่อมีเรื่องน่าวิตกให้คิด เธอพึ่งวิวัฒนาการไป 1 ครั้งเพียงเท่านั้น ซอมบี้ทั่วไปยังไม่ได้วิวัฒนาการเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นกลับมีพวกแปลกๆที่สามารถวิวัฒนาการไปถึง 2 ครั้งจนกลายเป็นระดับ 3 โดยใช้เวลาแค่เพียง 5 วันเท่านั้น

“ หนูว่ามันก็เร็วเกินไปอยู่นะคะ ยังไม่ถึงอาทิตย์กลับมีระดับ 3 เดินไปมาให้เห็นแล้ว ว่าแต่พี่คะ หนูเริ่มสงสัยแล้วสิ ”

โยฮันหันมองน้องสาว เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายสงสัยสิ่งใดจึงถามก่อนจะได้ยินคำถาม

“ ซอมบี้ระดับ 1 คือตัวที่ยังไม่วิวัฒนาการ ซอมบี้ระดับ 2 คือตัวที่วิวัฒนาการไปแล้ว 1 ครั้ง ซอมบี้ระดับ 3 คือตัวที่วิวัฒนาการไปแล้ว 2 ครั้ง แล้วมนุษย์ล่ะ ระดับ 1 ควรจะเริ่มนับตอนไหน ”

“ นับเหมือนซอมบี้เลยก็แล้วกัน ถ้ามีคนจัดระดับเหมือนเราก็ต้องนับแบบนี้ มนุษย์ที่ยังปกติเรียกระดับ 1 หรือไม่ก็อาจจะเป็นเลเวล 1 เหมือนในเกมทำนองนั้น ”

“ งั้นพี่ล่ะ พี่ระดับไหน ทำไมหนูรู้สึกว่าพลังของพี่ไม่เท่ากับซอมบี้เลยล่ะ ของหนูก็ด้วย หนูที่เป็นระดับ 2 ควรจะฆ่าหนูท่อระดับ 2 ได้แล้วสิ แต่หนูกลับทำอะไรมันไม่ได้เลย ”

“ มันก็แปลกจริงๆ ”

โยฮันลูบคางเบาๆ การวิวัฒนาการของซอมบี้และมนุษย์ดูเหมือนจะให้พลังที่ต่างกัน ซอมบี้วิวัฒนาการ 1 ครั้งจนกลายเป็นระดับ 2 กลับมีความแข็งแกร่งกว่าน้องสาวของเขาที่วิวัฒนาการ 1 ครั้ง

พลังที่แอลลี่แสดงออกมาหลังจากเป็นระดับ 2 กลับน้อยกว่าซอมบี้ระดับ 2 มาก จากที่เขามองเห็นเธอแค่ทรงพลังกว่าซอมบี้ระดับ 1 ไปไม่มากเท่านั้น

“ คงเป็นเพราะเหตุผลบางอย่าง ตอนนี้พลังของเธอน่าจะอยู่กึ่งกลางระหว่างระดับ 1 และระดับ 2 ของซอมบี้ ”

“ งั้นถ้าหนูอยากจะฆ่าซอมบี้ระดับ 2 หนูก็ต้องวิวัฒนาการอีกครั้งน่ะสิ ” 

“ คงเป็นแบบนั้น ส่วนพลังของฉันอาจจะแปลกไปหน่อย จากที่ใช้พละกำลังสูงสุด ฉันรับมือกับซอมบี้ระดับ 3 ได้ ดูท่าระดับ 2 ของฉันจะพิเศษหน่อย ”

ขณะฟังพี่ชายกำลังอธิบายสิ่งที่เข้าใจ แอลลี่พบว่าพี่ชายใช้นิ้วแตะปากตนเองเบาๆบอกให้เธอเบาเสียง ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเห่าหอนของสุนัขฝูงใหญ่ไม่รู้ว่ามีจำนวนเท่าไหร่ แต่จากเสียงเห่าหอนดังเป็นทอดๆสลับกันเธอคิดว่ามันจะต้องมีไม่ต่ำกว่า 10 ตัวอย่างแน่นอน

“ มันกำลังมาทางนี้ หลบเข้าไปในตึกก่อน ”

โยฮันพาน้องสาววิ่งลงจากดาดฟ้าเข้าไปหลบในตึก ช่วงกลางคืนคือช่วงเวลาที่เขาหวาดกลัวเช่นเดียวกัน ต่อให้เขาจะมองเห็นในตอนกลางคืนได้ มันกลับไม่ชัดมากนักเนื่องจากสัตว์ที่เขากินเข้าไปไม่ได้เป็นนักล่าในช่วงพระอาทิตย์ตกดิน

เสียงฝีเท้าสุนัขวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันใดนั้นเสียงก็หยุดลงก่อนจะได้ยินเสียงสูดดมดังออกมาจากจมูกของสุนัขตัวใหญ่ โยฮันแทบไม่สามารถปิดกั้นความรู้สึกวิตกของเขาเอาไว้ได้ เนื่องจากว่าสุนัขกำลังดมกลิ่นหาพวกเขาในตึก 

“ แปลกจัง ทำไมมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่ ” 

แอลลี่กระซิบพูดกับพี่ชาย เธอรู้สึกได้ถึงความแปลกจากการเดินทางของฝูงสุนัข พวกมันมุ่งเป้ามาทางที่พวกเธออยู่ได้อย่างแม่นยำทั้งๆที่เธอพยายามควบคุมไม่ให้เกิดแสงและกลิ่นลอยกระจายในอากาศ

โยฮันเกิดความสงสัยเช่นเดียวกันถึงสาเหตุที่สุนัขมุ่งเป้ามาที่พวกเขาทั้ง 2 ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงวิ่งของสุนัขห่างออกไปจากตึกของเขาแล้วไปหยุดอยู่ตำแหน่งหนึ่ง ซึ่งมันเป็นตำแหน่งที่เขารู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ที่นั่น

“ มันตามกลิ่นฉันมา ”

“ พี่ไปทิ้งกลิ่นเอาไว้ตอนไหน ”

“จากทิศทางที่พวกมันวิ่งมา ตำแหน่งนั้นมีหนูท่อระดับ 3 ตัวที่ 2 นอนตายอยู่ ดูเหมือนว่ากลิ่นของฉันที่เข้าไปฆ่าหนูท่อจะติดอยู่รอบๆที่นั่น มันจึงตามกลิ่นฉันมา ”

“ แล้วตอนนี้พวกมันไปที่ไหน ”

“ หนูท่อตัวแรกที่ถูกฆ่าตาย เธอรออยู่นี่อย่าออกไปไหนล่ะ ฉันจะขึ้นไปดาดฟ้าเพื่อดูว่าพวกมันทำอะไร”

แอลลี่พยักหน้า ทันใดนั้นพี่ชายของเธอก็วิ่งออกจากห้องที่เข้ามาหลบมุ่งหน้าไปยังดาดฟ้า เธอจึงพยายามมองหาจุดที่สามารถมองออกไปด้านนอกเพื่อดูว่าฝูงสุนัขคิดจะทำสิ่งใดถึงได้เคลื่อนไหวในตอนมืดค่ำ ทั้งที่ซอมบี้จะหยุดเคลื่อนไหวในตอนกลางคืน

“ ชิ ไม่แปลกใจเลยทำไมพวกมันวิวัฒนาการเร็วแบบนี้ ”

โยฮันสบถออกมาเล็กน้อย หลังจากเขามองเห็นจุดที่ศพหนูท่อนอนตาย ศพของมันกำลังถูกสุนัขหลายสิบตัวรุมฉีกกระชากด้วยฟันอันแหลมคมเพื่อกินเนื้อของมันเข้าไป จากสิ่งที่เกิดขึ้นเขาคิดว่าหนูท่อระดับ 3 ตัวที่ 2 คงหนีไม่พ้นถูกกินไปแล้วอย่างแน่นอน 

เมื่อเขามองจ้องไปยังอัตราการวิวัฒนาการของสุนัขทั้งหมด โยฮันถึงขั้นหวาดวิตกเพราะเนื้อหนูท่อระดับ 3 เพิ่มค่าวิวัฒนาการให้กับสุนัขไปหลายสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ละตัวที่เป็นระดับ 2 มีอัตราการวิวัฒนาการสูงเกิน 50 % ไปแล้ว หากพวกมันสามารถหาศพซอมบี้ได้อีกจะวิวัฒนาการไปยังระดับ 3 แน่นอน ซึ่งมันจะทำให้เขาลำบากถ้าหากพวกมันคิดจะกินเขาด้วยเช่นกัน

แอลลี่มองไปยังพี่ชายที่กลับลงมาจากดาดฟ้า บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกหลังจากเห็นบางอย่างมา

“ มีอะไรเหรอคะพี่ ”

“ ฉันคิดว่าจะไปจัดการสุนัขพวกนั้น ถ้าปล่อยไว้จะต้องเกิดระดับ 3 แน่นอน ”

“ พวกมันกินหนูท่อเหรอคะ ”

“ ใช่ หนูท่อระดับ 3 แค่ 2 ตัวทำให้พวกมันเพิ่มอัตราการวิวัฒนาการได้อย่างรวดเร็ว ยังเหลือศพหนูท่อระดับ 2 อีก ถ้าหากพวกมันแบ่งๆกันกินคงมีระดับ 3 เพิ่มขึ้นอีก 1 - 2 ตัว แต่หากให้เวลาอีกสักหน่อยจะมีระดับ 3 เกิดขึ้นจากการวิวัฒนาการตามธรรมชาติ ”

“ พี่แน่ใจนะว่าจะไป ”

“ แน่ใจ ตอนนี้แขนยังพอขยับได้อยู่ ด้วยกรงเล็บหนูท่อน่าจะฆ่าพวกมันได้ง่ายขึ้น ”

“ งั้นหนูจะหาที่เหมาะๆรอเคาะเพื่อดึงดูดพวกมันนะ ถ้าพี่จะหนีให้ร้องดังๆ ”

โยฮันลูบหัวน้องสาวแล้ววิ่งออกจากตึก ด้านหลังของเขามีกรงเล็บหนูท่อจำนวน 10 แท่ง อีก 2 แท่งเขามอบให้น้องสาวเพื่อป้องกันตนเอง 

ขณะที่เขาพยายามวิ่งให้เงียบที่สุด สุนัขระดับ 3 กลับหันมองมายังทิศทางที่เขายืนหลบมุมจนโยฮันต้องถอนหายใจเพราะไม่สามารถหลบหนีการรับเสียงของสุนัขได้ จากเดิมวางแผนว่าจะค่อยๆฆ่าพวกมันทีละตัวภายในความมืด เขากลับเป็นฝ่ายต้องเปิดตัวเพราะพวกมันทั้งหมดหยุดกินแล้วหันมองเขาที่อยู่ในชุดสีดำ

กระดองปูคลุมทับร่าง แขนทั้งสองข้างยังคงมีรอยแตกเผยให้เห็นเนื้อสีแดงด้านใน   ทันใดนั้นสุนัขระดับ 2 จำนวน 13 ตัวก็วิ่งมาทางที่เขายืนอยู่ก่อนจะวิ่งวนรอบตัวของเขาเป็นวงกลม โดย 6 ตัวแรกวิ่งทวนเข็มนาฬิกาส่วนที่เหลือวิ่งตามเข็มนาฬิกาโดยวิ่งเป็นวงอยู่ชั้นนอก จากสิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาโยฮันหวั่นใจเล็กน้อยเพราะพวกมันรู้วิธีการต่อสู้ด้วยการใช้สมอง สำหรับสุนัขระดับ 3 ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตามร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผล เขารู้ได้เลยว่ามันคือตัวที่ต่อสู้กับหนูท่อ 2 ตัวก่อนจะหนีไป

โบร๋ว!

เสียงเห่าหอนดังออกมาจากสุนัขระดับ 3 ก่อนที่สุนัขระดับ 2 จะเห่าหอนออกมาพร้อมๆกัน สร้างเสียงอันน่าหวาดหวั่นเข้ากลืนกินพื้นที่จนทุกคนที่หลบอยู่ในที่ซ่อนหวาดกลัว

เหล่าตำรวจที่หลบอยู่ออกไปไม่กี่ช่วงตึกลืมตาตื่นในช่วงกลางดึก พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีซอมบี้เคลื่อนไหวในตอนกลางคืนเช่นนี้ เพียงแต่ว่าพวกเขามองไม่เห็นสิ่งใดเลย รู้แค่ว่าเสียงมาจากทิศใต้เพียงเท่านั้น

“ เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงออกมาเคลื่อนไหวในช่วงกลางดึก ศาสตราจารย์ คุณรู้อะไรหรือเปล่า ”

ศาสตราจารย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย กระจกด้านหนึ่งแตกเป็นใยแมงมุม เขากลับยังคงสวมใส่ไม่ได้ทิ้งมันไป

“ ไม่แปลกที่จะมีกลุ่มเคลื่อนไหวในตอนกลางคืน หากนักล่ามันคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอ มันจะออกล่า ยิ่งช่วงกลางคืนที่รู้ว่าเหยื่อของมันนอน ยิ่งกระตุ้นให้พวกมันเดินทาง ต่อจากนี้คงไม่ได้มีแค่สุนัข สัตว์ต่างๆที่เป็นนักล่าจะเริ่มออกหากินหลังจากที่พวกมันปรับสภาพตัวเองเรียบร้อย ”

ตำรวจทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากบอกให้ทุกคนพยายามวิ่งหาที่หลบบนดาดฟ้า ยิ่งนอนติดขอบกำแพงและอยู่ให้เงียบที่สุด ยิ่งมีโอกาสทำให้พวกเขารอดพ้นจากฝูงสุนัขที่กำลังล่าเหยื่อ

หลังจากที่สุนัขส่งเสียงเห่าหอนออกมาพร้อมกัน  หนึ่งในพวกมันก็กระโจนเข้าใส่ร่างของโยฮันจากทางด้านหลัง ด้วยการอ้าปากออกให้กว้างจนราวกับดอกไม้บาน ขนาดปากของมันสามารถกลืนร่างของโยฮันได้ทั้งตัว เขากลับทำเพียงตวัดแขนไปทางด้านหลังสุดแรงโดยมีกรงเล็บหนูท่อถืออยู่ในมือ

เพียงพริบตาที่แขนสะบัดไปด้านหลังร่างของสุนัขที่พุ่งเข้ามาก็ถูกตัดขาดออกจากกันในทันที ส่วนหัวของมันถูกผ่าครึ่งออกจากร่าง ก่อนที่โยฮันจะเป็นฝ่ายกระโจนเข้าหาสุนัขตัวอื่น เขาคิดว่าการฆ่าครั้งแรกคงจะทำให้พวกมันแตกตื่นจึงจะใช้จังหวะนี้ฆ่าสังหารตัวต่อไป ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่เขาคิด เพียงแค่เขากระโดดเข้ามาใกล้สุนัขตัวต่อไป มันทำเพียงจิกเล็บลงไปในพื้นเตรียมกระโจนหนี แต่ก็ถูกตัดคอทิ้งด้วยพละกำลังมหาศาลมาพร้อมกรงเล็บอันแหลมคมของหนูท่อ

โบร๋ว!

สุนัขระดับ 3 ส่งเสียงเห่าหอนเรียกสติ ตัวที่ตกใจต่างพากันหยุดวิ่งแล้วเปลี่ยนเป็นการพุ่งเข้าหาโยฮันพร้อมๆกัน ด้วยปากของพวกมันที่อ้าออกได้ปิดทางหนีของโยฮัน ไม่ว่าเขาจะมองไปทิศทางใดก็ตามล้วนแล้วมีปากปิดทางหนีเอาไว้หมด

เขากลับไม่ได้คิดหนีเลยแม้แต่น้อย หากเขาหนีไปจะเป็นการเปิดโอกาสให้สุนัขเหล่านี้เติบโต ช่วงจังหวะที่สุนัขพุ่งเข้ามาล้อมรอบ โยฮันเลือกจิกเท้าลงไปยังพื้นก่อนจะโน้มตัวไปด้านหน้าแล้วพุ่งเต็มกำลัง ด้วยการตวัดกรงเล็บไปด้านหน้าทำให้เขาตัดร่างของสุนัขตัวหนึ่งขาดออกจากกันเป็นสองส่วนทะลวงออกจากการปิดล้อม ก่อนที่เขาจะรีบจิกเท้าลงพื้นเปลี่ยนเส้นทางไปหาสุนัขทางฝั่งขวา เพียงแค่ตวัดกรงเล็บออกไปอีกมันก็ถูกฆ่าตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

สุนัขระดับ 3 เริ่มขมวดคิ้ว มันรู้สึกตกใจที่ศัตรูแข็งแกร่งมากพอจะฆ่าสังหารฝูงของมัน จากความรู้สึกที่ปลดปล่อยออกมาจากโยฮัน มันไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย เชื้อไวรัสในตัวของมันไม่ได้เตือนถึงอันตราย มันจึงไม่เข้าใจถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าเหลือสุนัขอีกเพียง 3 ตัวเท่านั้น มันจึงตัดสินใจพุ่งเข้าหาโยฮัน หวังจะลอบสังหารเขาจากทางด้านหลังด้วยการเคลื่อนไหวที่เงียบและเร็วที่สุด.