ภูเขาเทพเซียน

"ศิษย์พี่หญิงดูตรงนั้นสิ! ตรงนั้นมีน้ำตกด้วยหล่ะ!!"เมื่อพวกเขาบินลอยอยู่บนอากาศซักพักหนึ่ง ตรงหน้าของพวกเขาก็มองเห็นน้ำตกขนาดใหญ่ มู่ชิงชิงจึงชี้นิ้วออกไปและตระโกนเรียกอิงฮวาให้หันไปดูด้วยความตื่นเต้น!

"ว้าววว!... เป็นสถานที่ที่งดงามมาก!"เมื่อหันไปมองตามสถานที่ที่มู่ชิงชิงกล่าวขึ้นมา ฮิงฮวานางก็อดไม่ได้ที่จะดวงตาเป็นประกายแวววาว เพราะว่าตรงหน้าของนางนั้นเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ ที่มีสายน้ำไหลลงมาตามชะง่อนของหินเป็นชั้นๆ

สายน้ำที่ไหลลงมาจากด้านบนตกลงมากระทบกลับน้ำสีเขียวมรกดที่แอ่งกระทะด้านล่าง เมื่อมีสายนำตกกระทบลงมาทำให้มีละอองของไอน้ำละเหยลอยพุ่งขึ้นไปในอากาศ

มีแสงของดวงอาทิตย์ตกลงมากระทบพอดี ทำให้เกิดประกายแสงหลากสีสันงดงามแปลกตา นางจึงอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปชมใกล้ๆ

"พวกเจ้าอยากลงไปดูใกล้ๆหรือไม่!?"เมื่อเห็นศิษย์ทั้งสองแววตาเป็นประกายตื่นเต้น หยางตงเทียนจึงกล่าวถามขึ้นมา

"อยากเจ้าค่ะ!!"ทั้งสองคนตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียง

"เช่นนั้นก็ลงไปกันเถอะ!"กล่าวจบหยางตงเทียนก็นำพวกเขาลงไปด้านล่าง เมื่อลงมาถึง หยางตงเทียนก็แผ่พลังวิญญาณออกไปสำรวจรอบๆ เมื่อไม่มีอันตรายใดๆ ชายหนุ่มจึงปล่อยให้พวกเขาไปเดินเล่นรอบๆ

"พวกเจ้าไปเล่นกันตามสบายเถอะ! ข้าจะเดินดูรอบๆหน่อย สถานที่แห่งนี้เหมาะไม่น้อยที่จะใช้เป็นที่สร้างเมือง...."เมื่อไม่พบว่ามีอันตรายอะไรซ่อนอยู่ หยางตงเทียนจึงกล่าวออกมา หากว่าสร้างเมืองใกล้ๆกลับน้ำตกเช่นนี้ มันคงจะสวยงามไม่น้อย อีกทั้งน้ำแห่งนี้ก็ใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย!

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านประมุข!"เมื่อได้รับคำอนุญาตจากหยางตงเทียนแล้ว สองสาวก็กล่าวขอบคุณด้วยความตื่นเต้น!

จากนั้นพวกนางก็ไม่รอช้า รีบวิ่งแจ้นตรงไปที่ริมน้ำตกที่มีหาดทรายสีขาวสะอาดด้วยความรวดเร็ว โดยที่ด้านหลังมีมู่หลางเดินตามไปด้วย เพื่อคอยปกป้องความปลอดภัยให้กับพวกนางราวกลับองค์รักษ์ไม่มีผิด!

ส่วนหยางตงเทียนก็ปลีกตัวออกมาทางด้านหนึ่ง จากนั้นเขาก็ลอยขึ้นเหนือภูเขาเล็กน้อย ค่อยๆ สำรวจพื้นที่โดยรอบ

"สถานที่แห่งนี้นับว่าไม่เลวเลย ห่างจากภูเขาหมื่นมายาประมาณห้าสิบลี้ เมื่อเคลียร์พื้นที่และสร้างเมืองขึ้นมาก็จะบรรจบกันพอดี"

"พวกเจ้าเล่นอยู่ที่นี้ก่อน ข้าจะตัดภูเขาพวกนี้ออกไปเพื่อใช้เป็นสถานที่สร้างเมือง!"เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะใช้ที่นี้เป็นสถานที่สร้างเมือง หยางตงเทียนก็หันกลับไปกล่าวกับศิษย์ทั้งสามที่กำลังช่วยกันจับปลาและก่อไฟเตรียมที่จะย่างปลากันอยู่

"ขอรับ!/เจ้าค่ะ!"เมื่อได้ยินพวกเขากล่าวตอบรับแล้ว หยางตงเทียนก็เริ่มลงมือในทันที

.......................

เวลาผ่านพ้นไปอีกประมาณสามชั่วยามหลังจากที่พวกเขามาถึง ภูเขาน้อยใหญ่มากกว่าเจ็ดสิบลูกก็โดนตัดออกไปจนโล่งเตียน! พวกมันทั้งหมดถูกกระบี่ตัดออกมาจากฐาน บางส่วนถูกพลังปราณบดขยี้ทำลายจนกลายเป็นผุยผงและลอยสลายหายไปตามสายลม บางส่วนก็ถูกนำไปถมพื้นที่ให้ราบเรียบเสมอกัน

ตอนนี้บริเวณรอบๆมากกว่าร้อยลี้ที่เคยเต็มไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่หลายลูก ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยป่าไม้เขียวชอุ่ม กลับหลงเหลือเพียงแค่พื้นที่โล่งกว้างที่ถูกปรับแต่งหน้าดินให้ราบเรียบเสมอกัน เพราะถูกกดให้แน่นด้วยพลังปราณแกร่งกล้า ตอนนี้มันพร้อมแล้วที่จะสามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างขึ้นมา...

"ทิศเหนือเป็นที่ตั้งของภูเขาเทพเซียน ทางทิศใต้ห่างจากที่นี้ออกไปประมาณเจ็ดหมื่นลี้เป็นที่ตั้งของป่าหมื่นอสูร แหล่งรวมทรัพยากรที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนสี่แคว้น ทิศตะวันออกเป็นที่ตั้งของแคว้นต้าโจว เมืองที่ใกล้ที่สุดคือเมืองสวี่ไห่ ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี้ประมาณแปดหมื่นลี้"

"ส่วนทิศตะวันตกเมื่อมองออกไปจากตัวเมืองก็จะเห็นน้ำตกพอดี ห่างออกไปประมาณแปดหมื่นลี้ก็จะเป็นที่ตั้งของแคว้นเสวี่ยไห่ เมื่อที่อยู่ใกล้ที่สุดคือเมืองเสวียนคง นับว่าเมืองแห่งนี้มีชัยภูมิที่ตั้งเหมาะสมเป็นอย่างมาก ที่จะสามารถพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว..."

เมื่อเคลียร์พื้นที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว หยางตงเทียนก็สำรวจผลงานของตนเองและกล่าวขึ้นมาด้วยความพึงพอใจ

..........................

"ปลาย่างเจ้าค่ะท่านประมุข!"เมื่อหยางตงเทียนกลับไปที่ลำธารอีกครั้ง อิงฮวาก็นำปลาย่างที่เตรียมเอาไว้ยื่นให้กับเขา

"ขอใจพวกเจ้ามาก..."หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม ศิษย์เหล่านี้ช่างรู้ความเสียจริง!

งับ!

"เป็นยังไงบ้างเจ้าค่ะ รสชาติถูกปากท่านหรือไม่!?"พอเห็นหยางตงเทียนกัดลงที่ตัวปลา อิงฮวาก็กล่าวถามขึ้นมาด้วยสายตาที่คาดหวัง พี่น้องตระกูลมู่เองก็หันมารอคำตามจากเขาด้วยความคาดหวังเช่นเดียวกัน

"อึก!..."เพียงแค่เนื้อปลาเข้าปากไปเท่านั้นแหละ! จากที่กำลังอารมณ์สุนทรีย์กับความงดงามของทัศนียภาพโดยรอบอยู่ กลับกลายเป็นว่าราวกลับถูกฉุดกระชากลงสู่บ่อสิ่งปฏิกูลอย่างไรอย่างนั้น!

เพราะว่าเนื้อปลาที่เขากัดเข้าไปนั้น! มันไม่มีรสชาติใดๆเลยนอกจากกลิ่นคาวที่แสนจะคาวมาก! เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของพวกเด็กๆที่มองมาทางตน หยางตงเทียนก็ต้องทำใจฝืนทนกลืนมันลงไปด้วยความยากลำบาก

เมื่อเนื้อปลาผ่านลำคอลงไป ชายหนุ่มก็รีบเรียกน้ำชาที่ชงเก็บไว้ในแหวนมิติออกมาดื่มล้างปากด้วยความรวดเร็ว เมื่อชาอุ่นๆที่มีกลิ่นหอมฟุ้งไหลผ่านเข้าไปในปากและลำคอ ชะล้างเอากลิ่นความนั้นลงไป มันก็เหมือนกับว่าเขาได้ถูกช่วยชีวิตเอาไว้อีกครั้ง

"ไม่ถูกปากหรือเจ้าค่ะ!?"เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่หยางตงเทียนแสดงออกมา อิงฮวานางก็กล่าวถามขึ้นมาด้วยสายตาที่เศร้าสลดลง มู่หลางและมู่ชิงชิงเองก็ไม่ต่างกัน

พวกเขาตั้งใจย่างปลาให้กับหยางตงเทียนอย่างสุดฝีมือ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ที่พวกเขาจะรู้สึกเสียใจบ้างเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ชอบ

"เอ่อ!?... คือ!?... ข้า?..."เมื่อเห็นพวกเขามีสีหน้าเศร้าสลดลง หยางตงเทียนก็ถึงกลับพูดไม่ออกและทำสิ่งใดไม่ถูก

เขายิ่งปลอบคนไม่เป็นอยู่ด้วย แต่จะให้แกล้งตอบว่าอร่อยฝืนกินอีกคำเขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน!? เพราะกลิ่นคาวของปลาที่ตีขึ้นจมูกเมื่อกี้นี้ มันถึงกลับทำให้เขาวิงเวียนศีรษะ พะอืดพะอมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแทบจะอาเจียนออกมาอยู่รอมร่อ

"เฮ้อ~ ปลาที่พวกเจ้ากินก็ย่างแบบเดียวกันกลับที่พวกเจ้าทำให้ข้าหรือ?"หยางตงเทียนไม่สามารถที่จะโกหกและฝืนกินต่อไปได้ เขาจึงถอนหายใจออกมาและกล่าวถามกรรมวิธีในการทำ

"เจ้าค่ะ! พวกข้าทำแบบเดียวกัน? ปรกติคนอื่นๆเขาก็ย่างปลากันแบบนี้น่ะเจ้าค่ะ!?"มู่ชิงชิงกล่าวตอบกลับมา

เพราะว่าตอนที่นางอาศัยอยู่กับท่านอาจารย์ของนางตลอดหลายปีมานี้ อาจารย์ของนางก็ย่างปลาเช่นนี้เหมือนกัน นางว่ามันก็อร่อยดีน่ะ? ทำไมท่านประมุขถึงไม่ชอบกัน!?

"พวกเจ้าไม่ได้ใส่สิ่งใดลงไปในปลาเลยหรือ?"หยางตงเทียนกล่าวถามต่อ เขาสงสัยว่าทำไมเด็กๆถึงไม่ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย?

"ไม่น่ะเจ้าค่ะ? ปรกติการย่างปลาก็เพียงแค่จับมันขึ้นมาจากน้ำจากนั้นก็ควักไส้มันออกแล้วก็ย่างมันให้สุกจากนั้นก็ทานได้เลยเจ้าค่ะ! ข้าไม่เคยเห็นใครใส่สิ่งใดเพิ่มลงไปมาก่อน!?"มู่ชิงชิงกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงงกับคำถามของหยางตงเทียน

"งั้นข้าจะถามพวกเจ้าใหม่! ปรกติแล้วการทำอาหารมีการใส่เครื่องเทศหรือเครื่องปรุงหรือใดๆไม่!?"หยางตงเทียนกล่าวถามออกมา

เพราะว่าตั้งแต่ที่เขามายังโลกนี้ เขาก็เคยทานอาหารเพียงแค่ครั้งเดียว ตอนที่เดินทางผ่านไปที่เมืองม่านหมอกเพียงเท่านั้น ซึ่งรสชาติของมันก็จืดชืดเป็นอย่างมาก นับว่าแย่สุดๆ ดีหน่อยก็แค่ไม่มีกลิ่นคาว เขาไม่รู้เลยว่าที่อื่นเป็นเช่นนั้นไหม?

"ใส่เครื่องเทศเจ้าค่ะ แต่ก็ใส่เฉพาะในอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์อสูรเพียงเท่านั้น ส่วนเครื่องปรุงข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเจ้าค่ะ!?"มู่ชิงชิงกล่าวอธิบายออกมา เพราะว่านางไม่รู้จักว่าเครื่องปรุงคืออะไร?

"เจ้าหละอิงฮวาเจ้า รู้จักหรือไม่!?"หยางตงเทียนหันไปถามอิงฮวา เพราะว่าถึงจะอย่างไรนางก็เคยเป็นถึงคุณหนูของขุมกำลังขั้นห้า นางคงจะต้องเคยได้ยินมาบ้างไม่มากก็น้อย

"ข้าก็ไม่เคยได้ยินเช่นกันเจ้าค่ะ!?"เมื่อเห็นหยางตงเทียนหันมาถาม อิงฮวานางก็กล่าวตอบกลับมาด้วยสีหน้างุนงงเช่นกัน.......