จักรพรรดิผีดิบ

ตอนที่ 114 บางอย่างกำลังผิดปกติ ในชั่วเสี้ยววินาที… ทั้งที่ลูซิเฟอร์กำลังจับจ้องบุคคลเบื้องหน้าไม่กระพริบตา ถึงกระนั้น กาติรัสก็ยังหายไปจากฝ่ามือลูซิเฟอร์ในฉับพลันดุจมายาภาพ อย่างไรก็ตาม ลูซิเฟอร์ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเร็วสูงส่งราวทะลุมิติที่มันเคยแสดงให้เห็น การกระทำเบื้องหน้าก็ไม่นับเป็นอะไร สิ่งหนึ่งที่กาติรัสได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัดเกรงว่าคงมีเพียงแค่ความเร็วเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ อากัปกิริยาของลูซิเฟอร์จึงคงไว้เพียงความนิ่งสงบเยือกเย็น ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของลูซิเฟอร์ กลิ่นอายกาติรัสได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เกรงว่ามันจะหนีไปแล้ว… ลูซิเฟอร์ที่รู้สึกว่าตนเองสามารถเอาชนะจักรพรรดิได้จึงไม่คิดหันหลังกลับไปมองทิศทางที่กาติรัสหนีไป ผู้แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องตามผู้อ่อนแอ ยิ่งท่านแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ เมื่อต้องตามผู้อ่อนแอก็นับว่าเสียเกียรติมากเท่านั้น หากศัตรูคิดหนีผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงไม่มีความจำเป็นต้องตามมันไปเลย เหตุนั้นเป็นเพราะว่า…พวกเขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง!! ลูซิเฟอร์เริ่มแผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างน่าสยดสยอง กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไม่คิดปิดบัง “หนีหรือ…สู้แพ้ข้า…จึงเลือกใช้ความเร็วหนีไปหรือ…หรือนี่เป็นชีวิตสุดท้ายของท่านกัน? ฮะฮ่าฮ่าฮ่า---จักรพรรดิหนีงั้นหรือ…ฮะฮ่าฮ่าฮ่า หรือแท้จริงแล้วนามแห่งจักรพรรดิก็อ่อนแอมันทุกคน!! ข้าที่เป็นถึงเผ่าพันธุ์คุมกฎย่อมสูงส่งกว่าจักรพรรดิย่อมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว!!” ด้วยความที่ลูซิเฟอร์กำลังได้ใจ ถ้อยคำหยิ่งผยองและการดูหมิ่นนามแห่งจักรพรรดิซึ่งถือเป็นเรื่องต้องห้ามในความทรงจำของเหล่าอันเดดชั้นสูง ลูซิเฟอร์กลับกระทำอย่างไร้เกรงกลัว ถึงแม้เหล่าอันเดดจะไร้ความรู้สึก แต่อันเดดชั้นสูงส่วนใหญ่ล้วนปฏิบัติตามคำบอกเล่าในความทรงจำอย่างเคร่งครัดดุจสัตย์สาบาน หรืออาจเป็นเพราะลูซิเฟอร์เป็นอันเดดที่พิเศษกว่าอันเดดตัวอื่นๆ …มันเป็นอันเดดที่สัมผัสได้ถึงความรู้สึก ยิ่งตัวตนของมันพิเศษมากแค่ไหน ความหยิ่งผยองและความโอหังยิ่งเพิ่มพูนเป็นทวี ในชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศกลับกลายเป็นหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก อุณหภูมิโดยรอบกำลังจมดิ่งลงสู่ความเยือกเย็นน่าผวา แน่นอน ลูซิเฟอร์ไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนี้เพราะมันไร้ความรู้สึก มันสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแค่บางช่วงเวลาท่านั้น และ “การสัมผัสความรู้สึก” นั่นเองคือสิ่งที่มันตามหามาชั่วกาลนาน “บังอาจ…” สุ้มเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นมาในความเงียบ ภายในป่าผืนใหญ่รายล้อมด้วยต้นไม้ขนาดมหึมา สุ้มเสียงนั้นกลับกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุด ลูซิเฟอร์หันขวับในฉับพลัน มันไม่ได้หันมาเพราะตกลึงหรือเกรงกลัว แต่คือความประหลาดใจ… สัมผัสของอันเดดศักดิ์สิทธิ์เฉียบคมอย่างถึงที่สุด แม้กระทั่งเศษฝุ่นยังมิอาจรอดพ้นสายตาของมันไปได้ ถึงกระนั้นกลับมีบางคนลอบเข้ามาได้อย่างง่ายดาย และเจ้าของเสียงดูเหมือนจะอยู่ใกล้เพียงแค่สามช่วงก้าวเท่านั้น… ทันทีที่ตัวตนเบื้องหน้าปรากฏ กล้ามเนื้อทั่วร่างของลูซิเฟอร์พลันสั่นกระตุก รูปร่างคล้ายมนุษย์สูงราวสองเมตร ร่างกายสมส่วนและหน้าตาหล่อเหลา มันคงเอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวเอาไว้ซึ่งก็คือกลิ่นอายสูงส่งราวกับเป็นที่สิ่งที่ควรเป็นไปโดยธรรมชาติ… ถูกต้อง… ตัวตนเบื้องหน้าก็คือกาติรัส… “เป็นไปไม่ได้! กลิ่นอายท่านหายไปอย่างไร้ร่องรอย…แล้วท่าน!? ทำไมท่านยังอยู่ตรงนี้!!?” ลูซิเฟอร์ก้มมองบุคคลเบื้องหน้าปรากฏอาการลนลาน คราวแรก มันไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าของเสียงใกล้ตัวแท้จริงแล้วจะเป็นนายเหนือหัวที่คุ้นเคย สืบเนื่องมาจากความมั่นใจในประสาทสัมผัสอันแรงกล้า กลิ่นอายของกาติรัสได้หายไปแล้วอย่างแท้จริง ถ้าเช่นนั้น…ตัวตนเบื้องหน้าเป็นใคร? แม้กระทั่งถึงช่วงเวลานี้ ลูซิเฟอร์กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันไม่รู้ตัวเลยว่ามีบางสิ่งบางได้อย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง ความผิดปกติที่ยากจะอธิบาย ความผิดปกติที่ไม่สามารถทำความเข้าใจด้วยตรรกะและเหตุผล ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้น…“ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริง” หากมองกาติรัสเพียงผิวเผิน ชายหนุ่มยังคงเหมือนเดิมไร้ซึ่งความผิดปกติใดๆ ท่าทางทรนงดุจราชัน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มหากแต่ดูเย็นชา นัยน์ตาและคิ้วดูทรงพลังบ่งบอกถึงแรงใจอันกล้าแกร่ง หากเมื่อมองลึกลงไปในคู่ดวงเนตรสีแดงเข้ม ช่างเป็นแววตาลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง เป็นแววตาที่แผ่อำนาจสูงส่งไร้ขอบเขต แววตาประดุจผู้ไร้ความเกรงกลัวต่อสรรพสิ่งใดๆ ราวกับว่า ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้มันตื่นเต้นได้อีกต่อไป เป็นแววตาไร้ความรู้สึกอย่างแท้จริง มันไม่น่าประหลาดใจเลยหากให้ลูซิเฟอร์สังเกตความผิดปกติที่เกิดขึ้น เพราะมันยังอ่อนประสบการณ์เกินไป… เมื่อเทียบกับศัตรูตัวฉกาจของจักรพรรดิเมื่อครั้นอดีต… ยังนับว่าด้อยประสบการณ์อย่างมาก… กาติรัสที่ต้องแหงนศีรษะขึ้นมองลูซิเฟอร์ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ “ระดับสายตาไม่ถูกต้อง” ลูซิเฟอร์ที่ได้ยินดังนั้นเผลอเคียงคอด้วยความมประหลาดใจและสับสน ตลอดการต่อสู้นี้กาติรัสสมควรจะเห็นความต่างได้อย่างชัดเจนแล้วมิใช่หรือ… แล้วท่าทางองอาจทรนงนี้มันอะไร? เหตุใดยังทำตัวเหมือนว่ากุมชัยชนะอยู่ได้? สิ่งนี้คือสิ่งที่ทำให้ลูซิเฟอร์สับสนและไม่เข้าใจ “ท่านพูดอะไร…” ทันใดนั้นเอง… ครืนนนนนนนนนนนน--------------------- กร๊าซซซซซซซซซซซซ------------------------ ลูซิเฟอร์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งดุจเสียงร้องโหยหวนของภูติผีจากขุมนรก ดวงวิญญาณของมันเหมือนกำลังถูกบีบรัดอย่างรุนแรง อีกทั้ง ลูซิเฟอร์สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังกดทับร่างตนเองอยู่ แรงกดทับนั้นหนักหน่วงดุจถูกขุนเขามหึมาทั้งลูกกดทับร่าง เพียงสามลมหายใจ… ตุบ ร่างกายมหึมาสูงเจ็ดเมตรของอันเดดศักดิ์สิทธิ์พลันกายดิ่งฮวบลงกระทบผืนธรณีเบื้องล่างดังสะท้านกึกก้อง แผ่นดินแตกกระจายด้วยน้ำหนักตัวและแรงกดทับปริศนา ในจังหวะนี้เองที่ลูซิเฟอร์สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่แท้จริง… มันอะไรกัน…ขยับร่างกายไม่ได้… ถึงลูซิเฟอร์จะไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึก แต่ร่างกายของมันเป็นเรื่องยืนยันชั้นดี ทั่วร่างกำลังสั่นเทาคล้ายหวาดกลัวบางสิ่งจับจิต แรงกดดันปริศนาได้กดร่างมหึมาของมันลงติดพื้นได้อย่างง่ายดาย แม้ลูซิเฟอร์จะพยายามใช้แรงเข้าต่อต้านก็มิอาจทำอะไรได้เลย ไม่ว่าจะขยับนิ้ว ขยับร่างกายแม้เพียงมิล หรือแม้กระทั่งขยับปากให้พูดก็ไม่สามารถกระทำได้ กาติรัสทอดมองภาพเบื้องหน้าราวกับจักรพรรดิไร้ต้าน นัยน์ตาทรงอำนาจจับจ้องลูซิเฟอร์ที่อยู่ในท่าก้มหัวเคารพอย่างเย็นชา ไม่มีความปราณีหรือความเห็นใจใดๆในแววตาคู่นั้นเลย “นี่คือระดับสายตาที่ควรจะเป็น” แทบจะในทันทีที่ลูซิเฟอร์พึงสตินึกได้ว่าตนถูกทำให้อยู่ในท่าก้มหัวเคารพ เพลิงโทสะลุกลามดุจเปลวเพลิงทำให้มันคลุ้มคลั่ง แค่อันเดดธรรมดาถูกกระทำเช่นนี้ยังนับว่าเสื่อมเสียเกียรติอยากจะฆ่าตัวตาย แล้วนี่… มันคืออันเดดศักดิ์สิทธิ์… ถือเป็นอันเดดชั้นสูงในบรรดาเหล่าอันเดดด้วยกัน ความเสื่อมเสียนี้จะเอาเกียรติและศักดิ์สิทธิ์ไปไว้ที่ไหน? ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก “กร๊าซซซซซ-----” ลูซิเฟอร์กู่คำรามอย่างบ้าคลั่งคล้ายพยายามจะหลุดออกจากพันธนาการปริศนานี้ แต่การต่อต้านของอันเดดศักดิ์สิทธิ์เปรียบประดุจการยืดเส้นยืดสายเพียงเท่านั้น ไม่ว่าจะออกแรงต่อต้านล้วนกลายเป็นเรื่องไร้สาระในทันที “นี่มันอะไร ดวงวิญญาณเหมือนจะแตกสลาย ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่าง บางอย่างที่อยากจะทำให้ข้าหนีไปให้ไกล” ในสถานการณ์คับขันลูซิเฟอร์ได้แต่ขบคิดและสถบในใจ ในขณะเดียวกัน ลูซิเฟอร์ก็ค้นพบบางสิ่งในจิตใจของมันประดุจหมอกปกคลุมรอบยากแท้จะหยั่งถึง เมื่อมันพยายามแหวกว่ายในหมอกหนาทึบ ในที่สุด มันก็พบกับแสงสว่างเจิดจรัส บางสิ่งที่อบอุ่นอย่างมากสำหรับเหล่าอันเดด “ความรู้สึก” ในสถานการณ์เหมือนการดูหมิ่นเหยียดหยาม ลูซิเฟอร์กลับได้ค้นพบบางสิ่งและมันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา “อาาา---ใช่แล้วสิ่งนี้…ความรู้สึก…สิ่งที่ข้าตามหามาตลอด” ความรู้สึกอบอุ่นทะลักล้นเข้ามาในทุกสัดส่วนของร่างกายราวกับจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังให้กับมัน และแทบจะในทันทีที่แสงสว่างได้ถูกครอบคลุมด้วยความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ในความมืดมิดนั้น รูปลักษณ์ของกาติรัสกลับเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มวลทมิฬก่อร่างเป็นบุคคลที่มันเคยเทิดทูนบูชา สิ่งที่ลูซิเฟอร์สัมผัสถึงเป็นความรู้สึกก็จริง แต่ทว่า ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกันกับที่มันกำลังตามหามาช้านาน ความรู้สึกแรกที่ทำให้มันหลุดพ้นจากบ่วงจักรพรรดิผีดิบคือความสุขสำราญใจ แต่ความรู้สึกที่มันกำลังเผชิญขณะนี้กลับมิใช่สิ่งที่มันถวิลหามาช้านาน เพราะว่าความรู้สึกที่ลูซิเฟอร์กำลังเผชิญก็คือ “ความหวาดกลัว” ความหวาดกลัวดุจความืดมิดนิจนิรันดร์ มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ประดุจปีศาจร้ายในความมืด “ฮะ..ฮา…ฮา…ฮา” เมื่อลูซิเฟอร์ค้นพบกับความรู้สึกอบอุ่นในม่านหมอก มันกำลังจะหัวเราะคลั่งด้วยความดีใจแต่เสียงหัวเราะกลับแห้งเหือดกระทันหันเมื่อถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกกลัวจับจิต ในช่วงเวลานี้ วิญญาณของมันเหมือนถูกบางสิ่งบีบรัดแน่นราวกับพร้อมจะระเบิดแตกทุกเมื่อ เหนือสิ่งอื่นใด ร่างกายอันน่าภาคภูมิใจของมันกำลังสั่นเทาอย่างยิ่งยวด อันเดดศักดิ์สิทธิ์ที่สูงส่งกำลังหวาดกลัว… “เป็นแค่อันเดดศักดิ์สิทธิ์ กลับกล้าดูหมิ่นเรานามแห่งจักรพรรดิ จงชดใช้ความผิดบาปด้วยโลหิตและดวงวิญญาณ…” น้ำเสียงของกาติรัสเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด แววตาไร้อารมณ์จับจ้องลูซิเฟอร์ราวกับมองมดปลวกไม่มีผิด “ไม่ต้องกลัว…ความผิดเจ้าช่างมหันต์นัก เราจักรพรรดิทนฟังมานานแล้ว เราจะค่อยๆฆ่าเจ้า… ฆ่าร่างของเจ้า…จนถึงบานประตูสุดท้ายที่เจ้าถวิลหา และเราก็จะทำลายดวงวิญญาณเจ้า มิให้ได้ผุดได้เกิดอีก…” อย่างที่ทุกท่านทราบโดยทั่วกัน ลูซิเฟอร์ถือกำเนิดครั้งแรกมาจากพลังของกาติรัส “จักรพรรดิผีดิบ” อันเดดทุกชีวิตที่ถือกำเนิดจากนามแห่งจักรพรรดิผีดิบนี้ล้วนมีดวงวิญญาณเป็นของตนเองทุกตน สิ่งนี้คือความน่าสะพรึงกลัวและแหกกฎสวรรค์ขั้นสูงสุดของจักรพรรดิผีดิบ นั่นหมายความว่า จะมีดวงวิญญาณเพิ่มขึ้นในวัฏสงสาร ดวงวิญญาณที่รอเกิดใหม่ในร่างของสิ่งมีชีวิตใดสักตนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ลูซิเฟอร์ไม่เคยลืมเลยว่าตนเองถือกำเนิดมาจากใคร มันถึงตระหนักรู้อยู่เสมอ และการที่มันเหยียดหยามกาติรัสก็เพื่อที่จะให้ชายหนุ่มยอมรับในตัวของมัน ยอมรับว่ามันแข็งแกร่ง… เพราะนี่คือวิถีของอันเดด… ด้วยความที่อันเดดต่างทระนงในสายเลือด ตั้งแต่ที่ลูซิเฟอร์ได้รับการสืบทอดความทรงจำเมื่อก้าวเข้าสู่อันเดดศักดิ์สิทธิ์ ในความทรงจำนั้นกล่าวถึงคนผู้หนึ่งที่สืบสายเลือดมาจากเทพจักรพรรดิอันเดด ซึ่งลูซิเฟอร์มั่นใจอย่างยิ่งว่าเป็นกาติรัส… กาติรัสจะต้องได้พบกับเทพจักรพรรดิอันเดดแล้วอย่างแน่นอน ดูจากสายเลือดอันเดดที่เข้มข้นใกล้ทัดเทียมกับสายเลือดอันเดดบริสุทธิ์ เมื่อกาติรัสสืบทอดเชื้อสายของเทพจักรพรรดิอันเดด ชายหนุ่มย่อมเป็นตัวตนที่ถูกแขวนไว้บนหิ่ง แต่เมื่อสายเลือดเทพจักรพรรดิอันเดดถูกเจือปนด้วยเชื้อไขของพวกมนุษย์สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำในโลกต้นกำเนิด นับจากนั้นลูซิเฟอร์จึงปฏิเสธกาติรัสเสมอมา ทั้งหมดทั้งมวลที่ลูซิเฟอร์ทำไป เพียงเพื่อโหยหาความรู้สึกที่ตนเคยสัมผัส… และการถูกยอมรับจากนายเหนือหัวเพียงหนึ่งเดียว… หากดวงวิญญาณแตกสลายไป… นั่นหมายถึงการที่ไม่สามารถเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏได้อีกตลอดกาล… สิ้นคำพูดของจักรพรรดิ แรงกดดันมหาศาลโถมเข้าใส่ลูซิเฟอร์อย่างไร้ปราณี “แรงกดดันบ้าบออะไรกัน…ร่างกายเหมือนกำลังจะแตกกระจาย…นี่…ท่านใช่นายเหนือหัวแน่หรือ…” ลูซิเฟอร์มิอาจกระทำแม้จะขยับปากหรือเอ่ยคำ มันได้แต่ขบคิดในใจ “จงแตกกระจาย…” กาติรัสเอ่ยขึ้นด้วยแววตาไร้อารมณ์ …แผละ เสียงของมวลโลหิตแตกกระจายสาดพื้นเบื้องล่างเอ่อนองไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ร่างกายมหึมาอันน่าภาคภูมิของลูซิเฟอร์แหลกกระจุยด้วยเพียงแค่เอ่ยคำพูดแผ่วเบา ทันใดนั้น เรื่องน่าเหลือเชื่อก็ได้เกิดขึ้นเมื่อมวลโลหิตที่สาดกระเซ็นโดยรอบได้ไหลย้อนกลับและรวมหลอมกันในชั่วพริบตา ทักษะติดตัวสำหรับ ‘อันเดด(ศักดิ์สิทธิ์)’ ‘หวนคืน’ :หากพลังชีวิตเหลือศูนย์จะฟื้นสภาพกลับมาอยู่ในระดับ50% เหลืออีก:หนึ่งครั้ง (คลูดาวน์ 23.59.59ชั่วโมง) ร่างของลูซิเฟอร์ที่ค่อยๆยืนขึ้นด้วยสองขาที่สั่นเทา ทันทีที่คืนชีพกลับมาใหม่ร่างกายก็แสดงอาการหวาดกลัวแทบจะในทันที ลูซิเฟอร์คืนชีพได้อย่างไรน่ะหรือ? ใช่แล้ว…เมื่อลูซิเฟอร์ตายและถือกำเนิดในบานประตูใหม่ ทักษะติดตัวทุกประเภทจะถูกเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง… … นิสเวมที่อยู่ห่างออกไปจากจุดปะทะหลายพันลี้บนยอดภูเขาสีเขียวขจี ในขณะนี้ อักขระกอปรกันคล้ายนกเพลิงบริเวณหางคิ้วกำลังส่องแสงเปล่งประกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นัยน์ตาคู่งามของเด็กสาวกำลังทอแสงประกายดุจดวงดาราสีแดง ไม่ทราบว่าเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่นิสเวมมองเห็นและได้ยินเหตุการณ์เหล่านั้นทั้งหมด “นะ---นี่มันเรื่องอะไรกัน…ทะ---ท่านทำได้ยังไง” นิสเวมเอ่ยขึ้นเสียงกระตุกกระตัก ทันทีที่สายตาเคลื่อนมองไปทางสัตว์ประหลาดโครงกระดูกเนื้อแดงฉาน ฟันของนางจึงเริ่มกัดกระทบกัน “เมื่อกำเนิดร่างใหม่ทักษะคืนชีพก็จะนับใหม่เหรอ… พละกำลัง ความทนทานและการฟื้นฟู นี่…สัตว์ประหลาดนี่มันอะไรกัน… มีตัวตนแบบนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอ…” ..สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์

เลเวล:11,413 พลังกาย:96,219,778 พลังเวทย์:97,978,791 อาชีพ:จักรพรรดิผีดิบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 114 บางอย่างกำลังผิดปกติ

คล้ายกับเรื่องจักรพรรดิผีดิบ ที่คุณอ่าน

จักรพรรดิผีดิบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 114 บางอย่างกำลังผิดปกติ

คล้ายกับเรื่องจักรพรรดิผีดิบ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้