หวนคืนมรรคา วิถีสู่สวรรค์

        เล่มที่ 2 บทที่ 50 ใจเย็น ใจเย็น 

        ตอนที่เจียงอวิ๋นออกจากยอดเขาซ่อนมายังทางเข้าออกของนิกาย ลูกศิษย์สองคนที่รับผิดชอบเฝ้าประตูคิดจะเข้ามาขวางไว้ แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ข้างหูพวกเขาจะมีเสียงพูดดังขึ้นอีกแล้ว ทำให้พวกเขาเผยสีหน้าตื่นตกใจออกมา ขณะเดียวกันก็ปล่อยให้เจียงอวิ๋นเดินออกจากนิกายไปอย่างราบรื่น 

        จนเมื่อเงาร่างของเจียงอวิ๋นหายไปแล้ว หนึ่งในสองคนนั้นจึงพึมพำว่า “เจ้าหนูนี่มีเบื้องหลังอย่างไรกันแน่? ครั้งก่อนก็เป็นผู้อาวุโสซาออกปากห้ามไม่ให้ขัดขวางไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ครั้งนี้กลับเป็นท่านประมุขนิกายเอ่ยปากให้พวกเราปล่อยไปด้วยตัวเอง อีกทั้งยังอนุญาตให้หลังจากนี้เขาเข้าออกได้ตามใจด้วย!” 

        ศิษย์อีกคนหนึ่งส่ายหน้า “ใครจะรู้เล่า! ทว่าเจ้าหมอนี่ช่างมีเอกลักษณ์จริงๆ กระทั่งชุดเครื่องแบบที่ทางนิกายแจกจ่ายก็ยังไม่ใส่ ใส่แต่ชุดหนังสัตว์วิ่งพล่านไปทั่ว น่าเกรงขามพอควรเลยจริงๆ...” 

        ชุดเครื่องแบบสีเทาของเจียงอวิ๋นได้ถูกเผาจนไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่ตอนประมือกับฟางยั่วหลินแล้ว เดิมทีเขาควรไปรับชุดเพิ่มอีกชุดจากหอธุรการ ทว่าเขาไม่ได้คิดมากขนาดนั้น อีกทั้งสำหรับเขาแล้ว การสวมชุดหนังสัตว์ก็ค่อนข้างสบายตัวกว่าด้วย 

        ด้วยความที่คุ้นเคยทางแล้ว เจียงอวิ๋นจึงใช้เวลาเพียงไม่นานก็ไปถึงยังเส้นเขตแดนสีแดงภายในป่ากักสิงสา จากนั้นก็ก้าวข้ามไปอย่างไม่ลังเล 

        ที่ด้านหลังของเจียงอวิ๋นมีควันสีดำก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ แน่นอนว่าภายในหมอกนั้นมีเสียงมืดมนของเหล่าเฮย์ดังขึ้นมาด้วย “ไฉนเจ้าหนูหนังสัตว์ถึงมาที่นี่อีกแล้ว? แม้ข้าจะซื้อน้ำใจจากศิษย์พี่ใหญ่เจ้า แต่เจ้าจะมองว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าไม่ได้นะ คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป! แล้วก็ เจ้าหนูนี่หาอะไรอยู่น่ะ? หืม หรือว่า...” 

        “แฮ่มแฮ่ม!” 

        เมื่อได้ยินเสียงกระแอมไอ เจียงอวิ๋นก็รีบหันกลับไปทันที เมื่อได้เห็นเหล่าเฮย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็เผยสีหน้ายินดีออกมา “พี่ใหญ่เหล่าเฮย์ ไฉนท่านถึงยังอยู่ที่นี่?” 

        เหล่าเฮย์มิได้ตอบคำถาม เขาชี้นิ้วไปที่สมุนไพรหลายต้นในมือเจียงอวิ๋น “เจ้าเก็บผักป่าพวกนี้ไปทำอะไรหรือ?” 

        “หลอมโอสถ” 

        “เจ้าหลอมโอสถเป็นด้วย?” เหล่าเฮย์พลันเบิกตาโตสุดขีด ใบหน้าที่เหี่ยวแห้งราวกับเปลือกไม้พลันมีสีหน้าตะลึงปรากฏ “เจ้าเป็นโอสถจารย์? เจ้าหลอมโอสถระดับไหนได้?” 

        เมื่อถูกเหล่าเฮย์ถามหลายคำถามต่อเนื่องเช่นนี้ เจียงอวิ๋นก็ค่อยๆ ตอบกลับ “ข้าหลอมโอสถเป็น ทว่ายังไม่ถือเป็นโอสถจารย์ ส่วนเรื่องหลอมโอสถระดับไหนได้นั้น ข้าเองก็บอกไม่ถูก เพราะข้าเคยหลอมเพียงไม่กี่อย่าง” 

        เหล่าเฮย์รีบเอ่ยถามทันที “เจ้าเคยหลอมโอสถอะไรมาบ้าง ไหนลองเล่าให้ข้าฟังหน่อย!” 

        “ก็มีโอสถสวรรค์รุ่งโรจน์ โอสถฝันจันทรา โอสถอินทนิล โอสถแก้พิษ แล้วก็โอสถที่ข้าไม่รู้ชื่ออีกเล็กน้อย” 

        ทุกชื่อที่เจียงอวิ๋นกล่าวมา ล้วนทำให้เหล่าเฮย์อ้าปากกว้างขึ้นหลายส่วน จนเมื่อกล่าวจบ เหล่าเฮย์ก็้อ้าปากค้างจนปิดไม่ลง น้ำลายเกือบจะไหลออกจากปากแล้ว 

        เขาแผดเสียงร้องสุดกำลังอยู่ในใจ “สวรรค์ โอสถพวกนี้เป็นโอสถที่เหมาะกับเผ่าอสูรเราทั้งนั้นเลย! ข้าเข้าใจแล้ว! เจ้าหนูนี่ต้องเป็นคนที่เขาบ่มเพาะขึ้นมาเพื่อเป็นโอสถจารย์สำหรับหลอมโอสถให้เผ่าอสูรเราโดยเฉพาะเป็นแน่!” 

        เหล่าเฮย์ได้สติกลับมา รีบกลืนน้ำลายลงไป เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกล่าว “สหายน้อย เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว ด้วยโอสถที่เจ้าหลอมได้พวกนี้ มากพอให้เจ้าเป็นโอสถจารย์ได้แล้ว ยิ่งกว่านั้น เจ้ายังอายุน้อยเพียงนี้ หากเลื่องลือออกไป จักต้องสร้างความสั่นสะเทือนทั้งใต้หล้าเป็นแน่!” 

        คำพูดของเหล่าเฮย์นั้นมิใช่การยกยอเอาใจเจียงอวิ๋น แต่เป็นความจริง 

        โลกนี้เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์ต่างๆ มากมาย หากกล่าวถึงยอดฝีมือแล้ว ย่อมต้องมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน แต่หากกล่าวถึงผู้มีอาชีพเฉพาะ กลับมีอยู่ไม่มากจริงๆ อย่างเช่นโอสถจารย์ ช่างหลอมศาสตรา ปรมาจารย์ค่ายกล เป็นต้น 

        เพราะอาชีพเหล่านี้ มิเพียงแต่ต้องมีพรสวรรค์ แต่ยังต้องทุ่มเทเวลามหาศาล ทั้งยังต้องมีความพยายามและความอดทนสูงด้วย 

        ยกตัวอย่างเจียงอวิ๋น เพียงแค่การจดจำลักษณะพิเศษของพืชพรรณสัตว์ป่าต่างๆ เขาก็ต้องใช้เวลานานเกือบสิบหกปีเลยทีเดียว ต้องเข้าไปในภูเขาหนึ่งแสนไพศาลนับครั้งไม่ถ้วน ต้องทนความลำบากและความเบื่อหน่าย ทั้งยังต้องเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตตลอดเวลา เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนส่วนใหญ่จะทนทำได้จริงๆ! 

        สำหรับนักพรตแล้ว การบำเพ็ญมรรคของพวกเขา ส่วนใหญ่ล้วนมีเป้าหมายเพื่อไขว่คว้าความแข็งแกร่งที่มากยิ่งขึ้น ปรารถนาที่จะมีชีวิตยืนยาวมากขึ้น ไหนเลยจะยอมเสียเวลากับเรื่องเหล่านี้ 

        ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะทำได้จริง ก็มิใช่ว่าจะสามารถเป็นโอสถจารย์ได้เสมอไป 

        เพราะการจะเป็นโอสถจารย์ได้ ยังจำเป็นต้องมีเงื่อนไขที่สำคัญอย่างมากอีกหนึ่งข้อคือ ความมั่งคั่ง! 

        การหลอมโอสถ ฟังดูเหมือนง่ายดาย มีวัตถุดิบก็สามารถทดลองหลอมโอสถได้แล้ว ทว่าวัตถุดิบนั้นมิใช่สิ่งที่พบเจอได้ทั่วไป มิใช่ของที่สรรหาได้ง่ายๆ 

        โดยเฉพาะการหลอมโอสถระดับสูง วัตถุดิบที่จำเป็นต้องใช้ก็ยิ่งล้ำค่าหายากถึงขีดสุด 

        อีกทั้งการหลอมโอสถก็ใช่ว่าจะสำเร็จได้ทุกครั้งไป หากเกิดล้มเหลวขึ้นมา วัตถุดิบทั้งหมดจักสูญสิ้นไปทันที ซึ่งโอสถจารย์เกือบทั้งหมด รวมไปถึงเจียงอวิ๋นด้วย ทุกครั้งที่จะหลอมโอสถที่ไม่เคยหลอมมาก่อน จำเป็นต้องประสบความล้มเหลวก่อนหลายครั้งเลยทีเดียว จึงจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบจำนวนมหาศาลไปด้วย 

        เจียงอวิ๋นอาศัยอยู่ในภูเขาหนึ่งแสนไพศาลซึ่งเป็นดั่งคลังสมบัติธรรมชาติขนาดใหญ่ มีวัตถุดิบให้เขาหาเก็บได้ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่เคยขาดแคลนวัตถุดิบเลยสักครั้ง ทว่าสำหรับคนอื่นๆ แล้ว การจะมีวัตถุดิบเหล่านี้ได้ นอกจากการไปเก็บมาเองแล้ว ก็มีแต่ต้องไปซื้อหามาเท่านั้น 

        เมื่อผ่านไปนานวันเข้า เพียงค่าใช้จ่ายในการซื้อหาวัตถุดิบอย่างเดียวก็มีมูลค่าสูงจนน่าใจหายแล้ว มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะแบกรับไหวอย่างสิ้นเชิง 

        ด้วยเหตุนี้เอง โอสถจารย์จึงนับเป็นบุคคลที่ล้ำค่าและหายากเป็นอย่างยิ่งแม้กระทั่งในสำนักนิกายใหญ่ๆ แม้แต่นิกายใหญ่อย่างนิกายแสวงมรรค ก็ยังมีโอสถจารย์เพียงคนเดียว 

        ด้วยปัจจัยทั้งหมดทั้งมวลนี้ จึงทำให้โอสถจารย์เป็นอาชีพพิเศษที่สูงศักดิ์อย่างยิ่ง 

        โอสถจารย์ทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด หรืออยู่ในเผ่าไหน ก็ล้วนได้รับการต้อนรับและความนับถือที่สูงสุดขีด 

        จึงจินตนาการออกได้เลยว่า เมื่อผู้เฒ่าดำรู้ว่าเจียงอวิ๋นที่อายุน้อยเพียงนี้ กลับสามารถหลอมโอสถได้มากมายเพียงนั้นแล้ว เขาจะตื่นตะลึงมากเพียงใด 

        เจียงอวิ๋นเองนั้นไม่ได้รู้สึกว่าตนสูงส่งอะไรมากนัก อย่างไรเสียเขาก็ยังอ่อนต่อโลก แม้ว่าหลังจากเข้าร่วมนิกายแสวงมรรคแล้วจะเคยไปหาอ่านตำราเกี่ยวกับการหลอมโอสถมาบ้าง แต่ก็เพียงเท่านั้น เวลาส่วนใหญ่ล้วนใช้ไปกับการบำเพ็ญมรรคทั้งหมด 

        บัดนี้ในแววตาที่เหล่าเฮย์มองไปทางเจียงอวิ๋น ได้มีความกระตือรือร้นเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วนอย่างชัดเจน “สหายน้อย เจ้าคิดจะหลอมโอสถอะไรอยู่หรือ ต้องใช้วัตถุดิบอะไรบ้าง?” 

        “ข้าต้องการหลอมโอสถดึงปราณ ส่วนวัตถุดิบ ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ดูจากกลิ่นและรสชาติของโอสถดึงปราณแล้ว ข้าวิเคราะห์ได้ว่าน่าจะเป็นบุปผาพันชั้น ลูกพุดตาน และหญ้าผงชำระ สามอย่างนี้” 

        คำพูดของเจียงอวิ๋นทำให้ปากของเฮย์เหล่าที่เพิ่งจะหุบลงได้อย่างยากลำบากต้องอ้ากว้างขึ้นอีกครั้ง 

        ไม่มีตำรับยา แต่ใช้เพียงการดมกลิ่นและลิ้มรสก็สามารถแยกแยะส่วนประกอบของโอสถได้แล้ว ทักษะเช่นนี้ เขาไม่แม้แต่จะเคยได้ยินมาก่อนเลย กระทั่งโอสถจารย์ระดับสูงก็ไม่แน่ว่าจะทำได้ 

        หลังจากกลืนน้ำลายอย่างแรงแล้ว เหล่าเฮย์ก็อดพูดกับตัวเองในใจมิได้ว่า “ใจเย็นใจเย็น บางทีเจ้าหนูนี่อาจจะพูดพล่อยๆ ก็เป็นได้ เหล่าเฮย์เอ๋ยเหล่าเฮย์ เจ้าเป็นถึงอสูรเฒ่าแล้วนะ จะมาถูกเจ้าหนูเผ่ามนุษย์คนหนึ่งหลอกลวงด้วยคำพูดเพียงสองสามประโยคมิได้นะ! ไม่ได้ ข้อต้องลองทดสอบเขาก่อน!” 

        เมื่อคิดได้เช่นนั้น เหล่าเฮย์พลันกางฝ่ามือออก ในฝ่ามือมีโอสถสีน้ำเงินสดปรากฏขึ้นมาหนึ่งเม็ด “สหายน้อย เจ้าดูออกหรือไม่ว่าโอสถเม็ดนี้หลอมด้วยวัตถุดิบอะไรบ้าง?”