สัญญารัก สัญญาณหลอน (มี e-book แล้ว)

            วินัย,เจนจิรา, พลอย, ส้ม, ป้ามุกและลุงหมูนั่งดูคลิปที่ไพโรจน์ได้มาจากสารวัตรชาตรีพร้อมกับข้อมูลที่ได้มาจากนายจ๊อดด้วยความตั้งใจทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงและอึ้งจนอยู่ในภาวะทำอารมณ์ไม่ถูก

            “หมายความว่ายังงัยคะคุณตา?”เจนจิราเอ่ยปากด้วยความงุนงง

               “ฉันก็ไม่รู้ฉันก็ไม่มีคำตอบ...แต่นายจ๊อดยืนยันกับฉันว่า ผีร้ายตัวนั้นชื่อว่า วิไลพรและมีลูกชื่อว่าเจนจิราจริงๆ”

            “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดค่ะคุณตา!!!...แม่หนูจะมาฆ่าหนูจะมาทำร้ายหนูทำไม?!!!? แม่รักหนูแล้วหนูก็รักแม่มากด้วยแม่จะมาทำแบบนี้ได้ยังงัย?!!!??” เจนจิราควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้น้ำเสียงสั่นเครือ ปากสั่นมือสั่นไปหมดจนป้ามุกกับพลอยต้องโผเข้ามากอด “คุณตาคะไอ้ผีร้ายตัวนั้นมันจะมาฆ่าหนูนะคะ!!!...หนูสับสนหนูงงไปหมดแล้วค่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!!!!!!!!”

               “…”คำพูดของเจนจิราทำให้ไพโรจน์ต้องชะงักเหมือนกัน คนอื่นๆ มีอาการหยุดนิ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่น้อย

            เจนจิราอัดอั้นใจถึงขนาดก้มหน้าร้องไห้โฮออกมาสุดเสียงหายใจหอบแรง เธอตกอยู่ในภาวะเครียดจัดอย่างถึงที่สุด “แม่จะมาฆ่าหนูได้ยังงัย????!!!!!???...แม่...แม่คะ...แม่จะฆ่าหนูเหรอคะ?แม่เห็นหนูทำตัวเลวทรามกับพ่อขนาดนี้ แม่ต้องการฆ่าหนูใช่ไหมคะ!!!???!”

            พลอยกับส้มเห็นอาการเจนจิราไม่สู้ดีเท่าใดนักรีบเดินเข้าไปโอบกอดร้องไห้กันทั้ง3 สาวทำให้วินัยต้องเดินเข้าไปตบหัวไหล่เจนจิราด้วยความห่วงใย “ใจเย็นๆก่อนครับคุณเจนจิรา”

            “คุณเจนคะ...มีแขกขอเข้าพบ2 คนค่ะ” เสียงสปีกเกอร์โฟนของเลขานุ่นดังแทรกขึ้นมา

            “หนูคิดว่าเป็นคนที่พี่เจนอยากคุยด้วยที่สุดค่ะ” ส้มเอ่ยปากแผ่วเบา

            “ใครอ่ะส้ม?”พลอยหันไปถามทันที

            ประตูห้องทำงานเปิดขึ้นมาทำให้เจนจิรากับพลอยต้องตกตะลึงทันทีกับแขก2 คนที่กำลังเดินเข้ามา “หลวงตากับคุณวี!!!”

            วีค่อยๆประคองหลวงตาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ “เจ้าส้มบอกอาตมาว่า ได้เวลาแล้ว”

            “เวลาอะไรเหรอคะ...หลวงตา?”เจนหันมาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

               “เจ้าผีร้ายตัวนั้นไม่ได้ติดตามโยมเจนคนเดียว...แต่ติดตามอาตมาด้วย”

            “หมายความว่าอะไรคะ...ตอนนี้หนูสับสนไปหมดแล้วค่ะผีร้ายตัวนั้นมันจะฆ่าหนูนะคะหลวงตา มันจะเป็นแม่หนูได้ยังงัยคะ?หลวงตากำลังจะบอกหนูว่า แม่จะมาฆ่าหนู เพราะว่าหนูเป็นลูกทรพีใช่ไหมคะ?...จริงๆแล้ว หนูก็เป็นลูกทรพีกับพ่อมาตลอด หนูยินดีตายตอนนี้เลยค่ะ”

               พลอยก้มหน้าก้มตาเปิดดูสมุดภาพสเก็ตช์ตั้งแต่หน้าแรกที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาเธอใช้ความคิดพินิจพิจารณาเพ่งดูทีละรูป ทีละหน้าอย่างช้าๆ “เจน!แกลองนึกดูดีๆ...ไอ้ผีร้ายตัวนั้นจะมาทำร้าย มาฆ่าแกจริงๆ เหรอ?แกลองทบทวนดูดีๆ ผีร้ายตัวนั้นไม่เคยทำร้ายแกสักครั้ง...แกลองนึกดีๆ นึกอีกครั้งนึกให้ละเอียดที่สุดเท่าที่แกจะทำได้ ไอ้ผีร้ายตัวนั้นไม่เคยทำร้ายแกแม้แต่ครั้งเดียว”

               คำพูดของพลอยยิ่งทำให้เจนจิรารู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอรู้สึกปวดหัวจนทนไม่ไหว “หนูไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆใครก็ได้ช่วยบอกหนูที หนูต้องทำยังงัย!!!”

               “โยมแม่สื่อสารกับโยมเจนไม่ได้...” คำพูดที่แสนอ่อนโยนออกมาจากหลวงตา “แต่สื่อสารกับอาตมาได้”

            “หมายความว่า...หนู...น...หนู...มะ...แม่...มาหา...หนู...ตลอดเวลา…เหรอ…คะ..ห...หลวง...หลวงตา?”

            “ในวันที่หลานส้มพาโยมเจนกับโยมพลอยมาหาอาตมาที่สนามหญ้าโยมเจนจำได้ไหมว่า อาตมาทักโยมเจนว่ายังงัย...โยมมากัน 4 คนจริงๆ อาตมาไม่ได้ทักโยมเจนผิดอาตมาพูดความจริง”

        ในสนามหญ้าหลังจากที่เจน, พลอยและส้มกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา สายตาของหลวงตามองเห็นความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นร่างของหญิงสาวปรากฎกายขึ้นมาด้านหลัง

        “เจริญพร...โยมทั้ง4 เอ้ยยๆๆ...โยมทั้ง 3 คน”

        แสงสีเหลืองอร่ามจากพระพุทธรูปและพระประธานสาดส่องมาจากด้านหลังของหลวงตาและวีตรงมาที่วิไลพรทุกทิศทางทำให้เธออ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนทรุดลงกับพื้นหญ้าด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

               “เจ...จะ...เจนนน..เจ...เจนรอแม่ก่อน รอแม่ด้วย!!”วิไลพรพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบามากจนน้ำตาไหลอาบนอง 2 แก้ม "รอแม่ด้วย...เจ...เจน..มะ...แม่..มา..หะหา หา..."

        “เจ้าเป็นใคร?...เหตุใดเจ้าจึงตามเด็กๆมาที่นี่!!!!!!!!” หลวงตาถามด้วยน้ำเสียงขึงขัง

        “นะ..น..นะ..หนูเป็น.แม่ของ..เด็กคน.นั้น....หนูหนูๆๆ”วิไลพรพยายามฝืนพูดแต่น้ำเสียงแผ่วเบามากจนฟังไม่ได้ศัพท์ “ห...หลวง..ตาหนู..เป็นนนแม่ขอ...ขะ..ขอ...”

        “ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร?...เหตุใดเจ้าจึงตามเด็กๆมาที่นี่!!!”หลวงตาถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ขึงขังและดังมาก

            วิไลพรไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายกัดฟันด้วยความอ่อนล้าเต็มทีเดินตรงเข้าไปหาหลวงตากับวีที่กำลังจ้องมองมาที่ตัวเธอ

        “หลวงตา...ช่วยหนู...ด้วย”วิไลพรใช้แรงเฮือกสุดท้ายเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนแสงสีเหลืองกลืนกินร่างเธอจนหายไป

        “ทุกคนได้ยินเสียงกุ๋งกิ๋งไหม?” จู่ๆ เจนจิราเอ่ยปากขึ้นมา

        “ไม่มี!ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น!!!!” พลอยตอบด้วยความแปลกใจ

        “มีจริงๆไม่ได้ยินกันเลยเหรอ? เนียได้ยินดังมาก” เจนจิรายังคงยืนยัน“เนีย! มีเสียงดังขึ้นมาจริงๆๆๆ...เสียงที่เราเคยได้ยินตอนเด็กๆนอนในเปลแบบนั้นอ่ะ”

        เจนจิรารู้สึกปวดหัวอย่างมากจนกระทั่งภาพความทรงจำในอดีตค่อยๆย้อนกลับคืนมาอย่างช้าๆ พร้อมกับความทรงจำใหม่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน...แทรกเข้ามา

        ในขณะที่เจน,พลอยกับส้มกำลังเดินอยู่ในบริเวณสนามหญ้าด้านกุฏิของหลวงตาวิไลพรรวบรวมกำลังอีกครั้งวิ่งมาที่ด้านล่างเงยหน้าเห็นแสงไฟลอดออกมาจากห้องชั้น 2...เธอต้องลอยตัวขึ้นมาบริเวณหน้าต่างไม้เห็นประตูหน้าต่างไม้ 2 ข้างเปิดแง้มอยู่เพียงเล็กน้อยเธอพยายามใช้มือเปิดแต่ก็มีแสงเหลืองครอบคลุมกุฏิเอาไว้ ทำให้เธอต้องกระเด็นผงะออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

        “หลวงตาช่วยหนูด้วย!!! หลวงตาช่วยหนูด้วย!!!” วิไลพรตะโกนสุดเสียงแต่ไม่เป็นผลเสียงที่เปล่งออกไปกลายเป็นลมกระแทกประตูหน้าต่างไม้ “หลวงตา...หลว...ง”

        “เจ้าติดตามโยมเจนมาใช่หรือไม่?...เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าเจ้าต้องการมาพบข้างั้นรึ?”

        เธอรวบรวมกำลังกายอีกครั้งหนึ่งตะโกนจนสุดแรง“หลวงตา....หนูเป็นแม่ของเด็กคนนั้น!!!!!!!!!!!!”เสียงที่ตะโกนออกไปดังมากเท่าใดกลับกลายเป็นลมที่มีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น จนแสงสีเหลืองแตกกระจายหายไป“ท่านหลวงตาหนูเป็นแม่ของเด็กคนนั้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

        “เจ้าเป็นใคร? เจ้าอยู่คนละภพภูมิเหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?...เจ้าหมดบุญวาสนาในภพนี้แล้วโยมเจนไปทำอะไรให้เจ้า เหตุใดเจ้าจึงได้โกรธแค้นอาฆาตพยาบาทเช่นนี้เจ้าข้ามภพภูมิมาก่อบาปหนาเช่นนี้ ไม่เป็นผลดีกับเจ้า”

        แรงเฮือกสุดท้ายของวิไลพรทำให้แสงสีขาวสว่างจ้ารอบตัวหายไปทำให้เธอปรากฎตัวขึ้นมาลอยอยู่นอกหน้าต่าง หลวงตาหันกลับมามองด้วยท่าทีสงบนิ่งเห็นวิไลพรปรากฎร่างขึ้นมาอย่างชัดเจน

        “ท่านเห็นหนูแล้วจริงๆ ท่านเห็นหนูแล้ว!!!ในที่สุดหนูก็ติดต่อท่านได้แล้ว!!!”

        “เจ้าเป็นใคร?...”

        “หนูเป็นแม่ของเด็กคนนั้นค่ะท่าน! หนูเป็นแม่ของเด็กคนนั้น!!!...ทำไมหนูพูดกับลูกของหนูไม่ได้ล่ะคะหนูพยายามจะบอกเขาว่า แม่มาหาหนู…ทำไมคะท่าน ทำไมหนูคุยกับลูกของหนูไม่ได้!”

        “โยมแม่อยู่โลกหน้าส่วนโยมเจนอยู่โลกนี้...ณเวลานี้โยมไม่ใช่แม่ของโยมเจนอีกต่อไปเวรกรรมและผลบุญของโยมแม่ที่มีต่อโยมเจนหมดลงแล้ว...จงใช้ผลบุญที่เหลืออยู่กระทำในสิ่งที่โยมแม่พึงกระทำ มิใช่ทำเยี่ยงนี้..เจ้าผิดแล้ว”

“แต่ท่านคะ...”

        “โยมจงไปอยู่ในที่ของโยมเสียเถอะ...การฝืนโชคชะตาของโยมจะเป็นผลร้ายต่อโยมเจน...ถ้าโยมรักโยมเจนดั่งแก้วตาดวงใจจงทำในสิ่งที่แม่พึงกระทำต่อลูก...จงไปเสียเถอะ!”หลังจากที่พูดจบหลวงตายื่นมือออกมาปิดประตูหน้าต่างไม้ทั้ง 2 บานทันที

               คำสอนของหลวงตาทำให้วิไลพรต้องหลั่งน้ำตาออกด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอย่างมาก“ทำไมโชคชะตาถึงเป็นแบบนี้...หนูคิดถึงลูกหนู....หน..น”

            ในความทรงจำใหม่เจนจิรากำลังยืนด้านหลังวิไลพร มองแม่ของเธอลอยอยู่บริเวณนอกหน้าต่างกุฏิ...ทุกเสียงทุกถ้อยคำแทรกเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

        1วันก่อนสอบย่อย...เจนนอนอ่านหนังสือบนเก้าอี้โชฟาจนเวลาล่วงเลยถึงตี 5 กว่าๆเผลอหลับไม่รู้ตัว ในเวลาเดียวกันวิไลพรปรากฎร่างขึ้นลอยตัวอยู่บริเวณหน้าต่างบานหนึ่งของชั้นลอยเธอพยายามใช้มือทั้ง 2 ข้างทุบม่านแสงบางๆที่คลุมตัวบ้านอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่สำเร็จ

        “ลูกเจนๆๆจะถึงเวลาสอบแล้ว....ลูกเจนตื่นๆๆ เดี๋ยวลูกตื่นไม่ทัน...”

        เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายทุบม่านแสงอย่างแรงจนแตกกระจายสายตามองหาเจนทั่วบริเวณหันไปพบเจนนอนอยู่ที่โชฟาตัวหนึ่ง “ลูกเจนๆๆ ตื่นได้แล้ว!!!”

        เสียงตะโกนสุดท้ายของเธอไม่เป็นผลแม้แต่น้อย ทำได้เพียงแค่ตัดพ้อ “ทำไม...ทำ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ทำไมลูกเจนถึงไม่ได้ยินเสียงแม่...ทำไมๆๆ หนูเป็นแม่เขานะ!!!!...หนูแค่เป็นห่วงลูกแค่นี้ก็ไม่ได้…หนู...หนูขอแค...แค่นี้ก็..ไม่...ได้”

        น้ำตาของวิไลพรไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความเสียใจอย่างถึงที่สุดเธอไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้เพียงแค่พยุงตัวอีกแล้วความตั้งใจอันแรงกล้าและความสิ้นหวังของเธอได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน้ำตาทุกหยดไหลรวมตัวกลับเข้ามาเคลือบร่างกายของเธอจนปรากฏกายขึ้นมา

        “เกิด...อะ...ไร...ขึ้น...”

        “เจนลูกแม่...เจน...เจน...แม่อยู่นี่!!!” เธอไม่รอช้ารีบยื่นมือไปปลุกเจนให้ตื่นขึ้นทันทีแต่ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นว่าเจนกำลังวิ่งหนีเธอด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดชีวิตพร้อมกับกรีดร้องไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ

        “เจนๆๆๆ นี่แม่เอง....แม่เองงง!!!!!”วิไลพรพยายามตะโกนอีกครั้งหนึ่งอย่างสิ้นหวัง

        ทว่าภาพในความทรงจำที่เกิดขึ้นในหัวเจนตอนนี้ผีร้ายที่ตามอาฆาตค่อยๆ จางหายกลายร่างเป็นแม่พยายามยืนมือเข้ามาปลุกตัวเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความอบอุ่นของแม่ที่มีต่อลูก

        “ลูกเจนๆๆๆตื่นได้แล้ว ตื่นๆๆ เดี๋ยวไปสอบไม่ทันนะลูก...”       

               ในขณะที่เจนยืนที่ประตูห้อง“ลุกจากเตียงนอน แล้วไปอาบน้ำแต่งตัวซะดีๆนะเด็กน้อย....อย่าดื้อกับแม่สิ เดี๋ยวไปสอบไม่ทันนะลูก....”

        “แม่ๆๆๆ.....แม่....แม่มาหาหนู...แม่มาหาหนูใช่ไหมคะ?”เจนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่มาหาหนูจริงๆค่ะคุณตา”

               คุณตาไพโรจน์ยิ้มกับคำตอบของเจน“แล้วแม่ของหนู เคยทำร้ายหนูหรือเปล่าล่ะ?”

        “แม่....หนูคิดถึงแม่ที่สุด”เจนหลุดคำพูดออกมา

               เจนเสียใจผิดหวังเป็นอย่างมากที่พ่อผิดสัญญาเธอไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกอย่างไรดี ใบหน้าอาบน้ำตานอง 2 แก้มได้แต่เอาหน้าซุกที่นอนร้องไห้อยู่ตลอดเวลา วิไลพรได้ยินเสียงร้องไห้ของเธออย่างชัดเจนแต่เธอไม่สามารถเข้ามาในบริเวณบ้าน

            ความพยายามของวิไลพรทุกครั้งถูกแสงสีขาวและสีฟ้าเข้ามาปกคลุมตัวบ้านจนทำให้ร่างของวิไลพรกระเด็นออกไปอยู่เสมอเสียงร้องไห้ของเจนเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนทำให้เธอรวบรวมกำลังครั้งสุดท้ายกระโดดพุ่งทะลุเข้ามาในตัวบ้านร่างของวิไลพรค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ ด้วยความอ่อนล้าเต็มที

            เธอลอยตัวตรงเข้าไปในห้องนอนชั้นลอยทันทีน้ำเสียงแห่งความเสียใจของแม่ไม่น้อยไปกว่าลูก “ลูกเจนๆๆๆแม่อยู่นี่ๆๆ....ลูกเจนของแม่....ล...ก..”

            ไม่ว่าเธอจะร้องตะโกนเสียงดังขนาดไหนเจนไม่สามารถรับรู้ได้แม้แต่น้อย ทำให้วิไลพรเริ่มอ่อนแรงลงทุกทีพยายามเอื้อมมือเพื่อที่จะเดินเข้าไปกอดเจนให้ได้แต่เธอไม่มีกำลังเหลืออีกแล้วทำให้ร่างสลายไปก่อนที่จะถึงตัวเจนด้วยซ้ำ