ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      อี้เฉินเพียงยิ้มบางกล่าวคำพูดออกไปอีกครา เมื่อเห็นว่า เยว่ชิงเซียน นางยังไม่ได้กลืนกินไฟเทพ คำพูดนั้นของอี้เฉิน จึงแฝงไว้ด้วยความฉงนสงสัย ให้เยว่ชิงเซียนไม่น้อย "เยว่ชิงเซียนหากเจ้าไม่ลงมาเจ้าจะเสียใจ"

      เยว่ชิงเซียนที่อยู่ด้านบนชั้น3 นางเม้มริมฝีปากแดงน้อยอวบอิ่ม ไว้จนแน่น ทำอย่างไรนางก็ไม่คุ้นชินกับบุรุษผู้นี้จริงๆ นางจึงผ่อนลมหายใจยาวออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพลิ้วกายา ลงมาจากชั้นที่สามด้วยความอ่อนช้อย มาพร้อมกับอาภรณ์สีแดงโบกสะบัด โยกย้ายตามการพลิ้วไหวสืบเท้าก้าวเดินของนาง ก่อนจะลงมานั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับอี้เฉิน ส่งกลิ่นหอมของกายา อ่อนๆ ให้ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าเคลิบเคลิ้มอยู่เล็กน้อย

ท่ามกลางสายตาของหมู่ชน ที่จับจ้อง ต่างก็จ้องมอง โต๊ะที่อี้เฉินนั่งกันเป็นตาเดียว พวกเขาต่างก็ไม่คาดคิด นางฟ้าเยว่ชิงเซียน จะรับคำเชื้อเชิญเฉกเช่นนี้

       ด้านเยว่ชิงเซียน ในยามนี้ มองค้อนมาที่อี้เฉิน กล่าวพูดออกมา เจือไว้ด้วยความไม่สบอารมณ์ของนางเท่าใดนัก "เจ้ารีบพูดมันออกมาเสียอี้เฉิน อย่าทำให้ข้าต้องสงสัยใคร่รู้"

      อี้เฉินที่ได้ยินเขาเพียงยกยิ้มบาง มองดวงตาสีฟ้ากับใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่คู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาเสี่ยวเอ้อ "ข้าสั่งอาหารฟื้นฟูที่แพงที่สุดภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เจ้าเอามาให้ข้าได้หรือไม่ ส่วนของแม่นางท่านนี้ เอาเป็นอาหารที่ช่วยในการปรับสภาพหยิน หยางแล้วกัน เหมือนว่าสภาพจิตใจของนางจะไม่คงที่"

      "เจ้า! เจ้า!" เยว่ชิงเซียน นางยิ่งเม้มริมฝีปากไว้จนแน่น ใบหน้าเริ่มแดงน้อย พองลมตุ๊บป่อง เตะปลายเท้า อี้เฉินใต้โต๊ะไปหนึ่งที จนอี้เฉินถึงกับกระแอมไอออกมาเล็กๆ มาพร้อมกับเสียง เสี่ยวเอ้อ กล่าวพูดออกมาน้ำเสียงอ้อมแอ้ม "เออ.. คุณชายท่านต้องจ่ายก่อน สิ่งที่ท่านต้องการราคาแพงไม่ใช่เล่นเลย"

อี้เฉินส่งถุงเงินตราของ เทียนเฟิง ออกไปให้เสี่ยวเอ้อ "แค่นี้พอหรือไม่"

      ครั้นเสี่ยวเอ้อที่ตรวจดู เขารีบพยักหน้ารับด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เมื่อเห็นเงินตรามากมาย ภายในถุงที่อี้เฉินส่งออกมาให้ "โปรดท่านทั้งสองรอสักครู่ ข้าจะเข้าไปเร่งพ่อครัวของเรา ให้เร่งทำอาหารให้พวกท่านเดียวนี้"

      หมู่ชนในยามนี้ พวกเขาไม่คิดว่า ชายหนุ่มผู้นี้จะมาเสียงเงินมากมายกับอาหารฟื้นฟู ใบหน้าของหลายๆ คน ในยามนี้ จึงเต็มไปด้วยความไม่จำยอมเมื่อเห็น คนไม่รู้ หัวนอนปลายเท้า เข้ามายุ่มย่ามกับนางฟ้าเยว่ชิงเซียน แถมเหมือนว่า ทั้งสองเหมือนจะพูดคุยอะไรกันบางอย่าง ผ่านปราณจิต หลายๆ คนที่ส่งสายตาออกมาตรวจสอบ ต่างกำฝ่ามือไว้จนแน่น โดยเฉพาะกลุ่มคนแดนอเวจี ราวกับพวกเขา โดนหักหน้า ในยามนี้

คุณชายเหลียงคุน แห่งแดนอเวจี ยกฝ่ามือตบโต๊ะไต่ถามในทันที "พวกเจ้ารู้หรือไม่ มันผู้นั้นเป็นใคร ถึงกับกล้า หักหน้าผู้มีสายเลือด กระเรียนเพลิงเฉกเช่นนี้"

      กลุ่มคนที่นั่งร่วมโต๊ะ ครั้นรับรู้ถึงแรงกดดันของ ขั้นพลังครึ่งก้าวเทพสวรรค์ พวกเขาต่างก็พากันส่ายหัวด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เมื่อเห็นสายตาของนายน้อยเหลียงคุน แฝงไว้ด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนที่พวกเขาจะหน้าบูดเบี้ยว เมื่อได้ยินถ้อยคำของผู้เป็นนายน้อย

"พวกเจ้านี่ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ"

       ด้านอี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียนในยามนี้ พวกเขาส่งปราณจิต เข้าไปพูดคุยภายในทะเลความรู้ส่วนกลาง ท่ามกลางทะเลสีฟ้าครามกว้างใหญ่ไพศาล ที่สงบนิ่งไร้ซึ่งระลอกคลื่น ก่อนอี้เฉินจะเอ่ยพูดออกมา ด้วยรอยยิ้มกว้างรับรู้ว่านางไม่ยินยอมให้ ตัวเขาเหนือกว่าตัวนาง เมื่อเห็นสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่จำยอมของนาง "เหมือนว่าข้าจะนำหน้าเจ้าไปก้าวหนึ่งแล้วนะ เยว่ชิงเซียน"

       หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ส่งเสียง"ชิ"เล็ดลอดออกมาในทันที จริงอย่างว่า นางไม่ยินยอมให้ชายหนุ่มเบื้องหน้า ข้ามหน้าข้ามตานาง แต่จะให้นางทำเช่นไรเมื่อยังไม่พบเจอไฟเทพ ระดับตำนาน ริมฝีปากแดงน้อยจึงเอ่ยพูดออกมา เจือไว้ด้วยความยึดมั่นของนางไม่น้อย "แล้วอย่างไรอี้เฉิน แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ ข้าก็ยังสามารถจัดการเจ้าได้อยู่ดี"

       สิ้นคำพูดของเยว่ชิงเซียน ร่างปราณจิตภายในทะเลความรู้ ก็กระเพื่อมไหวขึ้นมา พร้อมกับร่างของ เยว่ชิงเซียน ส่งฝ่ามือพุ่งปราดเข้าใส่ใบหน้าอี้เฉิน จนดวงตาอี้เฉินต้องหรี่ตาจนเล็กแคบ

        ยกฝ่ามือขึ้นมาปัดป้องการโจมตีของนาง ส่งผลให้ร่างปราณจิตอี้เฉิน สั่นไหวน้อยๆ "เจ้าระวังตัวให้ดีอี้เฉิน ข้าอยากประมือกับ ครึ่งก้าวเทพสวรรค์มานานแล้ว"เมื่อสิ้นคำพูดของเยว่ชิงเซียน หมัดที่สองที่สาม ก็พุ่งปราด ประเคนเข้าใส่อี้เฉิน อย่างบ้าคลั่ง มาพร้อมเสียงแหวกอากาศดังหวีดแหลมของกำปั้นน้อยๆ ของนาง เส้นผมสีดำคลับ ชายอาภรณ์สีแดง ฟ้า โบกสะบัดโยกย้าย ไปตามการขยับไหวของนางอย่างรุนแรง

        ทำให้ฝ่าเท้า อี้เฉินถอยร่นออกไปหลายก้าว ฝ่ามือสั่นไหวไม่หยุดจากแรงโจมตีของเยว่ชิงเซียน อี้เฉินไม่คิดว่าด้านกายเนื้อของนาง จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ แต่เมื่อมองดี ดี เห็นที่แขนของนางมีปลอกแขนเสริมกำลัง มันก็ทำให้อี้เฉิน เข้าใจขึ้นมาน้อยๆ นึกว่านางมีพละกำลังอยู่ในขั้น ครึ่งก้าวเทพสวรรค์เสียอีก

        เมื่อหมัดที่แฝงด้วยอันตรายพุ่งปราด เข้าใส่อี้เฉินในหมัดสุดท้าย มันก็ถูก ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าของนาง กลางฝ่ามือออกกว้าง กำหมัดน้อยๆ ของนางไว้จนแน่น มาพร้อมกับร่างปราณจิตอี้เฉินที่บาดเจ็บเล็กน้อย มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา  ก่อน อี้เฉินจะบีบฝ่ามือน้อยๆ ของนาง จนทำให้เยว่ชิงเซียนรับรู้ถึง พลังของครึ่งก้าวเทพสวรรค์ มีมากมายถึงเพียงใด ขั้นพลังเทวะขั้นสุด แทบจะเทียบไม่ได้

       เมื่อนางถอยห่างจากอี้เฉิน ถูกชายหนุ่มจ้องมอง ทรวดทรง ใบหน้ายวนโฉม มันก็ทำให้นางหน้าแดงน้อยขึ้นมา เม้มริมฝีปากเอ่ยพูดขึ้นมาด้วยความยากลำบาก "หากข้ากลืนไฟเทพ มีหรือเจ้าจะมายืนยิ้ม อยู่สบายต่อหน้าข้า เฉกเช่นนี้"

       อี้เฉินกล่าวพูดเข้าประเด็นในทันที "ข้าพบเจอไฟวิเศษระดับตำนาน มันอาจจะเหมาะกับเจ้าก็ได้เยว่ชิงเซียน หากเจ้าอยากได้มัน ข้าจะพาเจ้าไปสยบมันเอง แต่เจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี ข้ารู้สึกถึงอันตรายจากมันได้"

       "เจ้า! เจ้า! ว่าเช่นไรนะอี้เฉิน เจ้าพบเจอไฟวิเศษระดับตำนานอย่างนั้นหรือ" ก่อนเยว่ชิงเซียนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นน้ำเสียงอี้เฉินเต็มไปด้วยความจริงจัง นางจึงเอ่ยตอบตกลงอี้เฉินไป อย่างไม่ลังเล

        "ได้ๆ หลังจากออกมาจาก แดนลับ มรดกเซียน ข้าต้องขอรบกวนเจ้าด้วย อี้เฉิน" ครั้นเมื่อเยว่ชิงเซียนกล่าวถ้อยคำเสร็จสิ้น ร่างปราณจิตของนาง ก็กลับเข้าร่าง ก่อนยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่อาจหักห้ามความยินดีได้

        อี้เฉินที่ออกมาจากทะเลความรู้ ริมฝีปากเขามีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย ในทันใด จนกลุ่มคนที่จับจ้องโต๊ะอี้เฉินอย่างไม่วางตา ครั้นเห็นปฏิกิริยาของอี้เฉิน มันก็ทำให้หลายๆ คนยกยิ้มขึ้นมาได้ "หรือว่าไอ้เวรนั้นจะโดน แม่นางเยว่ชิงเซียนสั่งสอน"

"ฮ่าๆ!! เหตุใดครึ่งก้าวเทพสวรรค์ถึงบาดเจ็บได้ เกรงว่าไอ้เวรนั้นมันกลืนไฟวิเศษระดับต่ำ เข้าไปกระมัง ถึงได้เป็นแค่ครึ่งก้าวเทพสวรรค์ อ่อนแอเฉกเช่นนี้"

       ทว่าคำพูดของหมู่ชน กลับทำให้เยว่ชิงเซียนไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นคนอื่นๆ ถากถาง อี้เฉินเช่นนี้ ทว่าเมื่อนางเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างออกมา ก็ถูกอี้เฉินห้ามปรามเอาไว้ "เจ้าไม่ต้องใส่ใจ ข้าชินชากับเรื่องพวกนี้แล้ว"

        เยว่ชิงเซียนนางเม้มริมฝีปากแดงน้อยไว้แน่น ก่อนที่จะทำตามอย่างที่อี้เฉินว่า ทว่าเมื่อเห็นชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจ้องมอง ดวงตาของนางแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม มันก็ทำให้นางขนลุกซู่ ชูชัน จนต้องยกปลายเท้า เตะเข้าใส่หน้าแข้ง อี้เฉินออกไปอีกครา

"คุณชาย อาหารที่ท่านสั่งมาแล้วปลามังกรนึ่งซีอิ๊ว ส่วนนี่ของแม่นาง ซุปปลา5สี สองธารา ท่านทั้งสองขอให้อร่อยกับอาหารเลิศรส ของโรงเตี๊ยมเรา"

      สิ้นคำพูดของเสี่ยวเอ้อ อี้เฉินเขาก็ยกตะเกียบขึ้นมาลองชิม เหมือนว่าภายในอาหารเหล่านี้ จะเต็มไปด้วยสมุนไพร ที่ช่วยในการฟื้นฟู ขับให้ปลามังกรมีรสหวานละมุนลิ้น ส่งกลิ่นหอมลอยออกไป เตะจมูกผู้คนโดยรอบ "เจ้าไม่กินอย่างนั้นหรือ เยว่ชิงเซียน นั่งจ้องข้ากินอยู่ได้ อาหารพวกนี้ รสเลิศ ไม่เลว"

       ครั้นเยว่ชิงเซียนได้ยิน นางหน้าตาเลิ่กลั่ก หยิบช้อนตักซุปร้อน ใส่ปากด้วยอาการแปลกๆ เมื่อจ้องมองใบหน้าอี้เฉิน ใบหน้าแดงน้อย ยิ่งแดงขึ้นไปอีกหลายเท่า จากความร้อนของอาหาร ต้องรีบป้องปากอายม้วนหลบหน้าอี้เฉินในทันใด