หญิงสาวมองฝูงนักข่าวที่วิ่งผ่านตัวเธอไปอย่างพอใจ ก่อนจะหันเหสายตาไปยังเป้าหมายตัวจริงของเธอ ศาสตราเหลือบมองกลุ่มนักข่าวที่กำลังวิ่งจากไปอย่างบ้าคลั่ง สายตาของเขาสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณเดียวกัน.. ผู้หญิงคนนั้นกำลังมองมา..ที่เขา..
โดยที่ไม่รอช้าขายาวเริ่มก้าวอีกครั้งอย่างรวดเร็วตามคำสั่งสมอง ศาสตรากดหมวกลงหวังให้มันช่วยปิดบังใบหน้าของเขามากขึ้น ร่างสูงจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็วเพื่อเดินออกไปจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ขณะที่เห็นไกลๆ ว่ารถอีกคันของเขาได้มาจอดรออยู่แล้ว
มินตราแกะตัวเองออกจากกลุ่มนักข่าวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบออกตัววิ่งไปยังชายหนุ่ม ขณะที่สองเท้าก้าวสลับกันขวักไขว่ ความคิดหลายอย่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
เข้าไปแล้วฉันต้องเริ่มพูดอะไรล่ะเนี่ย.. ร่างบางโอดครวญกับตัวเอง.. แต่เอาเถอะ ตามให้ทันก่อนละกัน
เอ๊ะ! นั่นเขากำลังจะเปิดเข้าไปในรถนั่นแล้วนี่!!
“คุณศาสตรา! เดี๋ยวค่ะ” เสียงหวานะโออกไปอย่างไม่ทันคิดเพราะกลัวที่จะตามเขาไม่ทัน และดูเหมือนมันจะได้ผล.. ศาสตราชะงักเล็กน้อยขณะที่กำลังกดรีโมตเพื่อเปิดประตูรถ ชายหนุ่มหันหน้าตามเสียงเรียก ก่อนจะมองเธออย่างใ
บ้าชะมัด! ยายผู้หญิงคนนี้ตามเขามาเมื่อไหร่กัน!
ชายหนุ่มสบถในใจ มือใหญ่รีบเปิดประตูรถฝั่งคนขับ ขณะที่ออกแรงปิดประตูเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงง้างที่ต่อต้านเข้าอยู่ มินตราวิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนจะเอาตัวเองดันประตูรถของเขาเอาไว้
“นี่คุณ ไม่ได้ยินเหรอ แฮ่กๆ ฉันบอกว่าเดี๋ยวไง” หญิงสาวหอบแฮกจากการวิ่งมา ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ ก่อนมือบางจะยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผากอย่างลวกๆ
“ผมไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น” ศาสตราพูดเสียงเรียบ แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่หันมามองหญิงสาวแม้แต่นิด
“ฉันไม่ได้จะสัมภาษณ์คุณ แล้วฉันก็ไม่ใช่นักข่าวด้วย” มินตราตอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่านักข่าวกลุ่มเดินนั่นได้ทยอยกันกลับมาแล้ว และศาสตราก็ดูเหมือนจะเห็นเช่นเดียวกัน
“แล้วคุณ้าอะไร? ” ใบหน้าคมหันขวับ
จังหวะเดียวที่มินตราหันกลับมา ราวกับว่ามีไฟฟ้าช็อตภายในตัวเธอ.. ตากลมมองหน้าศาสตราด้วยความอึ้งเล็กน้อย อาจเพราะก่อนหน้านี้เธอไม่มีโอกาสพิจารณาใบหน้าของเขาใกล้ขนาดนี้ละมั้ง ขนตาดำยาวเป็แพจนผู้หญิงหลายๆ คนยังต้องอิจฉา ขนคิ้วดกที่เรียงตัวกันเป็ระเบียบหนายิ่งทำให้ใบหน้าของเขาดูเข้มขึ้นไปอีก.. ไหนจะริมฝีปากหยักบางที่รับกับใบหน้าดุนั่น.. โครงสร้างใบหน้าของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับยืนตะลึง..
“จะจ้องหน้าผมอีกนานมั้ย ขอตัว! ” ร่างสูงยื่นมือดึงประตูปิดรถเพื่อที่จะสตาร์ทมัน แต่ก็ต้องโดนสาวน้อยที่ยืนอยู่ข้างนอกขัดจังหวะอีกครั้ง
“เฮ้ยย คุณศาสตรา ฉันขอคุยแค่แป๊บเดียว แป๊บเดียวจริงๆ ค่ะ” มินตราตั้งสติได้ทันทีเมื่อโดนปิดประตูรถใส่หน้า เธอรีบดึงประตูให้เปิดอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะขับรถออกไป
“กลับไปซะ ผมไม่มีเวลามาเล่นกับคุณ!! ” ศาสตราพูดเสียงเรียบ พร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดที่เริ่มแสดงออก ชายหนุ่มออกแรงดึงประตูรถอีกครั้งเพียงแต่ว่าอีกฝ่ายนั้นดูเหมือนจะยื้อสุดแรง
นี่เล่นแบบนี้กับฉันใช่มั้ยนายศาสตรา! รู้จักผู้หญิงที่ชื่อมินตราน้อยไป! หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างเอาเื่ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากอย่างช้าๆ ..
“คุณนักข่าว~ คุณศาสตราอยู่ทางนี้ค่า อยู่ทางนี้ค่า!!! ” เสียงหวานะโสุดเสียง
และมันก็ได้ผล! ศาสตราลดมือที่พยายามดึงประตูกลับทันที ชายหนุ่มผลักตัวเองออกมาจากรถเพื่อที่จะปิดปากมินตราอย่างรวดเร็ว
“เงียบ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ เธอคิดจะทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำขู่กระซิบข้างหู
“อ๋อยอั้นอ้ะ!!! ” มินตราที่โดนปิดปากอยู่ชักสายตามองคนข้างหลังอย่างใ ไม่คิดว่าเขาจะแรงเยอะขนาดนี้ ขณะที่ศาสตรากำลังทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง เขาก็ต้องชะงักเมื่อมองเห็นกลุ่มนักข่าวกลุ่มใหญ่ที่กำลังวิ่งตรงมายังรถของเขา
ดวงตาคมมองหญิงสาวอย่างอาฆาต ก่อนจะรีบเปิดประตูหลังและดันร่างของมินตราให้เข้าไปข้างใน ร่างสูงวิ่งกลับไปที่นั่งคนขับ และออกรถอย่างรวดเร็ว..
บรื้นนนนนน
เสียงเครื่องยนต์จากรถสปอร์ตคันหรูดังกระหึ่ม ศาสตราเหยียบคันเร่งโดยไม่ต้องคิด ขณะเดียวกันมินตราที่เพิ่งจะถูกจับโยนไว้ข้างหลังเบาะพยายามทรงตัวขึ้นมานั่งด้วยความมึนงง
“ฮะฮ่ะ.. ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า!! แบร่” มินตราหัวเราะทันทีที่ตั้งสติได้ ขณะที่ศาสตราได้แต่ถลึงตามองหญิงสาวที่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา ว่าแล้วเขาก็กระตุกยิ้มมุมปากนิ่มๆ
แสบนักใช่มั้ย!!!! .. ขายาวเหยียบคันเร่งไม่ยั้ง
บรื้นนนนนน
“ว้ายยย” เสียงกรีดร้องดังขึ้น มินตรารีบใช้มือยันเบาะหน้าไว้ก่อนที่เธอจะหัวทิ่ม ผู้ชายด้านหน้าเธอขับรถเร็วมากเสียจนเธอไม่สามารถนั่งตัวตรงๆ ได้
“นี่คุณเป็บ้าเหรอ จะขับไปตายที่ไหน!!! ”
“....” ไม่มีคำตอบใดๆ ออกจากปาก.. มินตราเอียงคอมองชายหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่ด้วยความไม่พอใจ เธอมั่นใจว่าเขาได้ยินที่เธอถามแน่นอน เพียงแต่แกล้งทำเป็ไม่สนใจไม่ได้ยินก็เท่านั้น
“นี่คุณ.. คุณศาสตรา” ร่างบางยังไม่หมดความพยายามที่จะเรียกเขา.. แต่ก็เช่นเคย.. ไม่มีแม้แต่สายตาที่ตอบรับกลับมา
“นี่คุณ!! นี่ๆๆ หยุดรถแล้วช่วยหันมาคุยกับฉันได้ไหมคะ” ในที่สุด เมื่อแค่คำพูดนั้นไม่ได้ผล มินตราจึงเขยิบเข้าไปใกล้เขา พร้อมกับโยกไหล่ของศาสตรารัวๆ
เอี๊ยดดดดด!!!
“ว๊ายยยยยยย” เสียงเหยียบเบรกกะทันหันดังขึ้น พร้อมๆ กับเสียงร้องของหญิงสาวร่างบางที่โดนกระแทกจนหน้าคว่ำ
“นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!!? ” มินตราสบถพรึบก่อนจะสะบัดหน้าไปจ้องศาสตราอย่างโมโห
ชายหนุ่มหน้านิ่งตรง ใบหน้ายังคงมองตรงเหมือนไม่ได้สนใจหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังใแถมหงุดหงิดเลยสักนิด
“คำก็บ้า สองคำก็บ้า ถ้าผมเป็บ้าจริงๆ คุณคงไม่ได้หายใจแล้วล่ะ ลงไปซะ! ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ .. ประโยคสั้นๆ ที่ทำให้มินตราถึงกับอ้าปากค้างอย่างตอบไม่ถูก
“คุณก็เหมือนกันนั่นแหละ!!! พูดคำอื่นไม่เป็หรือไง คำก็ไล่ สองคำก็ไล่” เสียงหวานะโใส่หน้าเขา ใบหน้าเรียวงออย่างไม่พอใจ
“ลงไปซะ” เสียงเรียบตอบ ทว่าเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์
“ไม่! ” เสียงหวานตอบชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าเรียวเชิดขึ้น สายตาบอกถึงความท้าทาย
“เธอจะออกไปดีๆ หรือจะให้ฉันลากออกไป” ร่างสูงถามนิ่ง ั์ตาคมดุจ้องลึกเข้าในดวงตากลมโตที่แสนท้าทายนั้น
“ไม่! จนกว่าฉันจะได้คุยกับคุณก่อน” มินตรายืนกราน
ศาสตรากลอกตาไปมา ก่อนถอนหายใจเสียงดัง เขาเริ่มจะหมดความอดทนกับผู้หญิงตรงหน้าอย่างจริงจัง
“เธอ้าอะไร? ”
มินตราที่กำลังอารมณ์ร้อน มองหน้าชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ
“เอ๋? .. ” หญิงสาวเหวอเล็กน้อยก่อนจะสบสายตาดุ ที่ส่งมาจากชายหนุ่มด้วยความหงุดหงิดใจ
“ห้ะ.. เอ่อ.. อ้ออ.. คือฉัน.. ฉันอยากสมัครเป็ผู้ช่วยของคุณ..” มินตราตอบเขาด้วยความหวัง หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ
ศาสตราปลายสายตา เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลัง แซคสั้นสีส้มที่ปิดบังได้เพียงแต่ชั้นใน เผยให้เห็นขาอ่อนขาวเนียน.. ร่างสูงมองมันด้วยความหงุดหงิด..
“หึ..” เสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันดังจากลำคอ.. “ไม่มีทาง ลงไปซะ”
“คุณศาสตรา! ฉันทำได้จริงๆ นะ” ร่างบางยังคงไม่ลดละความพยายาม ศาสตรามองกระจกด้านหน้ารถ ก่อนจะจ้องสายตามองหญิงสาวนิ่ง.. ร่างสูงเปิดประตูรถลงจากรถอย่างรวดเร็ว
ปัง! เขาปิดประตูกระแทกแรง ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปยังประตูอีกฝั่งที่มินตรานั่งอยู่ เขาดึงประตูเปิด ก่อนจะย่อตัวเล็กน้อย
“ออกมา” ศาสตราออกคำสั่งด้วยโทนเสียงที่เริ่มดังขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาดูดุดันจริงจัง
“ไม่! คุณยังไม่เคยเห็นฉันทำงานเลยนะ ทำไมปฏิเสธแล้วล่ะ!! ” มินตรายังคงดื้อดึง เธอขยับตัวถอยห่างไปอีกฝั่งของรถยนต์ เพื่อที่จะไม่โดนดึงตัวออกไป
ชายหนุ่มมองไล่มองส้นสูงไล่จากขาจนสายตาประสานกับใบหน้าหวาน ใบหน้าเข้มชักสีหน้าดูถูก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออีกครั้ง
“แค่การแต่งตัวที่ไม่มีกาลเทศะนี่ก็บอกได้หมดแล้วล่ะ ผมไม่ต้องรอให้คุณเริ่มทำงานหรอก” มินตรามองหน้าเขาด้วยความใ.. ตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย.. ปากบางอ้าค้างอย่างเถียงเขากลับไม่ได้
ไหนเฮียก้องคอมเฟิร์มว่าหมอนี่ชอบสั้นๆ ไงวะ!!!
“เถียงไม่ออกล่ะสิ” ศาสตรามองหน้าเธอ ก่อนจะเอียงหน้ามองไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ “ที่นี้ก็ช่วยออกไปจากรถของผมได้แล้ว”
“ฉะ.. ฉันจะแต่งแบบไหน.. มะ..มันก็ไม่ได้บอกความสามารถนี่! ” ร่างบางเถียงพรวด ใบหน้าหวานเชิ่ดขึ้นน้อยๆ “หรือคุณจะเถียง? ”
ศาสตราหันกลับมามองหน้าเธอ คราวนี้เขาถอนหายใจอย่างหมดความอดทน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปเพื่อลากร่างบางให้ออกมานอกรถ
“คุยกับเธอนี่เสียเวลาจริงๆ ออกมา! ” มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กกึ่งดึงกึ่งลากเธอออกมาจากตัวรถยนต์ ก่อนจะปิดประตูรถดังปัง!
“โอ้ยย คุณศาสตราฉันเจ็บนะ! ” มินตราสะบัดมือออกจากศาสตรา ข้อมือเล็กแดงระเรื่อ ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มกลับหลังหันเดินจ้ำอ้าวไปยังที่นั่งคนขับโดยไม่สนใจหญิงสาวข้างหลังแม้แต่น้อย
“นี่คุณศาสตรา คุณอย่าเพิ่งไปสิ อย่างน้อยให้ฉันไปสัมภาษณ์.. ว๊ายยยย”
บรึ่นนนนนนน!!
เสียงเครื่องยนต์ออกตัวดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ควันจากท่อฟุ้งกระจาย จนร่างบางยังต้องไอแค่กๆ มินตรามองตามรถยนต์คันหรูไปอย่างทำอะไรไม่ได้ แขนเรียวยกโบกโวยวายตามไป
“หน็อยย!! ไอ้คุณศาสตรา ผู้ชายบ้า! อย่าคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมแพ้นะ!! ฮึ่ยยย” มือบางยังคงโบกไปมาไม่หยุด ใบหน้าหวานบึ้งตึงด้วยความขัดใจ คนตัวเล็กยังคงกระทืบเท้าไปมาอยู่ที่เดิมจนรถยนต์หายลับไปจากมุมถนน
“คิก..” ศาสตราหลุดขำเมื่อมองกระจกด้านข้างรถของเขา.. ชายหนุ่มกระตุกรอยยิ้มมุมปากขึ้นน้อยๆ
ยายนั่น.. น่ารำคาญจริงๆ .. แต่ก็ตลกดีแฮะ.. เต้นแร้งเต้นกาอยู่หน้าถนนไปได้
ั์ตาคมกริบตวัดกลับมายังถนน ร่างสูงหักพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายอย่างแคล่วด้วยความชำนาญกับถนนสายนี้ ก่อนจะพาตัวเองกลับไปในอารมณ์ และเส้นทางที่เคยชิน
ตึ๊ดด ตึ๊ดด ตึ๊ดด ตึ๊ดด.. ศาสตราต่อสายโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มบางที่เปื้อนบนใบหน้า
“รอยัลดีไซเนอร์สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าจะเรียนสายใครคะ? ” เสียงหวานปลายทางเอ่ยขึ้น เสียงที่เขาคุ้นเคย..
“คุณพลอยทะเล ภิรมย์พิสุทธิ์ ดีไซเนอร์สาว เ้าเสน่ห์แห่งวงการแฟชั่นครับ” จบประโยคที่ชายหนุ่มเอ่ยก็เรียกเสียงหัวเราะจากปลายสายได้ทันที.. ศาสตราเองก็เช่นกัน ชายหนุ่มยิ้มรับให้กับเสียงหัวเราะที่ได้ยิน
“แหม.. ยอกันเกินไปแล้วแทน เดี๋ยวฉันก็บินได้หรอก” เสียงหวานหัวเราะร่า พร้อมกับคำพูดที่เป็กันเอง ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับ
“นี่.. รู้ไหมว่าฉันต้องผจญภัยอะไรมา กว่าจะหลบออกมาได้เนี่ย! หวังว่าไปถึงคงจะคุ้มกับความเสี่ยงนะ” ประโยคเรียกทวงบุญคุณทำให้ปลายสายถึงกับทำเสียงจิ๊จ๊ะเบาๆ
“ก็ทำตัวเองทั้งนั้น! แล้วคราวนี้ก็มาบ่น! อยู่ไหนแล้วล่ะ คิดถึงจะตายแล้ววว? ” เสียงหวานสูงลากยาว เรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มได้อีกครั้ง ยิ้ม..ให้กับเสียงหวาน..และภาพของเธอที่ลอยผ่านเข้ามา
“อื้ม.. อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้วล่ะ แล้วเจอกัน” เสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับ ก่อนจะปิดโทรศัพท์ลงอย่างสุขใจ
3K
