เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

เช้ามืดวันต่อมา ประมาณตี4 ครึ่งหลังจากรับศึกหนักเมื่อคืน

ผมค่อยๆนั่งปรับลมปราณอยู่บนโต๊ะในห้องหอ ทั้ง ชิลรอน หลิงเอ๋อ และ เบลรีฟากำลังนอนหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน จู่ๆก็มีดาวตก ตกลงไปทางทิศเหนือ และฟากฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีขาว
...คงจะมีสิ่งผิดปกติ เกิดขึ้นแน่ๆ ผมคิด และรีบใช้เวทย์ [ ฟลาย ] บินไปยังทิศทางที่ดาวตก ตกในทันที 
ในตอนนี้พลังขั้นเซียนของผมอยู่ในชั้นที่ 1 ไม่ต่างจากจอมปราชญ์ธรรมดา เวลาสู้กับไคโอ จึงได้ตึงมือนัก แต่เมื่อผมมาถึงจุดที่ดาวตก ตก ผมก็พบกับ อัญมณีสีขาว ราวกับไข่มุก เมื่อผมแตะมัน พลังขั้นเซียนของผมก็ทะลุไปยังขั้นที่ 2 แต่มันแลกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสของร่างกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
พลังเซียนขั้นที่ 2 เริ่มโคจรรอบตัวผม ปานรูปหยดน้ำที่หน้าผากเริ่มเปลี่ยนสีอีกครั้งจากสีแดงเป็นสีขาว และลมปราณทั้งหมดก็หมุนวนไปยังจุดตันเถียนในกาย ทะลวง จุด บิต๊ก จุด ฮากิน และ จุด อินซา ในร่างกาย( จุดสะสมพลังลมปราณของเทพ ที่มนุษย์ไม่อาจทะลวงได้ )  
2ชั่วโมงผ่านไป... หลังจากปรับลมปราณ พลังในร่างของผมเพิ่มเป็นเท่าทวีคูณ เสียงนกในยามเช้าช่างไพเราะยิ่งนัก ตอนนี้ผมสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอ ของ ดิน น้ำ ลม ไฟ และทุกสรรพสิ่งที่ดำรงอยู่ในโลกนี้
ทว่า...
เงาดำจากคำสาป ก็วิ่งขึ้นมาที่หน้าผากผม ทำให้ผมหน้ามืดอีกครั้ง
...เราลืมล้างคำสาปนี่นา ผมเพิ่งนึกได้ จึงได้นำกบนานัน ขึ้นมาและวางมันลงบนศรีษะ ที่กำลังปวดตุบๆ
กบนานัน แสดงอิทธิฤทธิ์ ของ อาติแฟกซ์แรร์ ระดับเวิร์ลไอเทมทันที มันดูดกลืน เงาดำของคำสาปจนหมด ก่อนที่กบนานันจะเรอออกมา
...วิเศษนัก คำสาปในกายข้า ถูกชะล้างจนหมด
ในขณะที่ผมกำลังดีใจอยู่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากหญิงสาว
...เหตุใดในป่านี้ จึงมีหญิงสาวมาเก็บสมุนไพรแต่เช้า ผมคิด แต่ก็สนใจอยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะทะยานไปยังที่เกิดเหตุในทันที
ที่นั่น มี มิโนทอร์ สี่ตัว กำลังรุมล้อมผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาสะสวยยิ่งนัก เธอมีนามว่า ไป๋ฮัว
ผมไม่พูดพล่ามทำเพลงรีบกำจัดมิโนทอร์ทั้งสี่ โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง เพื่อช่วยนาง
มิโนทอร์ทั้งสี่ ฝีมืองั้นๆ แต่เห็นได้ชัดว่า ไป๋ฮัว ได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงสู้มันไม่ได้
เพียงผมสะบัดมือด้วยพลังเซียน ขั้น 2 เท่านั้น มิโนทอร์ทั้งสี่ ก็กลายเป็นฝุ่นผงในทันที
ไป๋ฮัวดีใจอย่างมากที่เธอรอดตาย ผมจึงได้ถามว่า เธอเข้ามาทำอะไรในป่านี้
" ข้ามาเก็บสมุนไพรไปให้พ่อที่ป่วยอยู่ " ไป๋ฮัว กล่าว
" แล้วพ่อเจ้าอยู่ไหนล่ะ " ผมถาม
" ถูกพวกมิโนทอร์ ฆ่ากินไปแล้ว " ไป๋ฮัวทำหน้าตาน่าสงสาร แถมร้องไห้ เวลาพูดถึงพ่อทุกคำ
" ถ้างั้นแม่นางมากับข้าแล้วกัน ข้าจะรับเจ้าเป็นภรรยาคนที่ 4 ของข้า " ผมกล่าวด้วยความเห็นใจนางที่ไม่มี ครอบครัวให้กลับไปหาอีกแล้ว
" ขอบคุณมาก ท่านจอมปราชญ์ " ไป๋ฮัวกล่าวด้วยความยินดี แล้วเดินเข้ามาผม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผมท้องร้อง จ๊อกๆ
" ข้ามีหมั่นโถ อยู่สองลูก ถ้าไงท่านจอมปราชญ์กินรองท้องก่อนนะคะ " ไป๋ฮัว กล่าวก่อนจะยื่นหมั่นโถมาให้ผมกิน
ผมมองใบหน้าไร้เดียงสาของเธอ แล้วทำให้สงสารและเห็นใจ จึงรับหมั่นโถสองลูกมากินด้วยความยินดี ทว่า ไม่นานหลังจากที่ผมกินหมั่นโถสองลูกเข้าไป ผมก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน มีอาการแสบร้อนตามใบหน้า และไม่สามารถเดินพลังลมปราณได้
...ยาพิษ? แถมเป็นยาพิษร้ายแรง ที่มีส่วนผสมของพิษร้ายจากทิเบต โบราณ ที่แลนเวียฮิเมะ ค้นพบพร้อมกับไรชินที่เมืองเอเซลนี่นา ( ยาพิษที่แลนเวียฮิเมะ เคยโดนคนร้ายวางยาลอบสังหาร )
" เจ้าเป็นใครกันแน่ ไป๋ฮัว " ผมกล่าวก่อนจะล้มลงไป นอนดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด
" ฮะ ฮะ ฮ่า ข้าก็คือ บุรุษชุดดำ ที่เลาะฟันเสือเขี้ยวทองยังไงล่ะ เจ้าจำไม่ได้รึ หนุ่มน้อย " ไป๋ฮัว กล่าวอย่างสะใจ
" ที่แท้ ชายชุดดำ ที่ข้าสงสัย ก็เป็นหญิงเหรอเนี่ย "
" ใช่แล้ว และอีกไม่เกิน 10 นาที เจ้าก็คงต้องตายแล้ว เพราะยาพิษเข้าสู่หัวใจ 55555+"
และในนาทีวิกฤติ นั้นเอง
มอออออออออออออออออออออ เสียงของมิโนทอร์ อาวุโส ตัวหนึ่งกำลังใกล้เข้ามา
" ชิ ตาแก่ ตายยากจริงๆนะ " ไป๋ฮัวสบถ ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป
*****
ผมสลบไปนานแค่ไหนไม่รู้ พอตื่นขึ้นมา ก็มีมิโนทอร์แก่ๆ กำลังซับเหงื่อให้ พร้อมกับพูดด้วยความดีใจ
" เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าพ้นขีดอันตรายแล้ว " เซบาส มิโนทอร์แก่ กล่าวกับผม พร้อมให้กิน ยาลูกกลอนเหม็นๆ เพื่อให้อ้วกยาพิษออกมา
" มันคืออะไร " ผมถาม
" ผลซัน ที่ใช้แก้พิษ ทิเบตโบราณ ยังไงล่ะ "
" ขอบคุณมาก ผู้อาวุโส ที่ช่วยชีวิตข้า"
" ข้าช่วยเจ้าก็เพราะจะลงโทษเจ้า ด้วยตัวของข้าเอง " เซบาส กล่าว
" ทำไมละ ครับ "
" ก็เพราะเจ้า ฆ่า มิโนทอร์ผู้คุมทั้งสี่นะซิ นักโทษของเราจึงหนีไปได้ "
" ท่านหมายถึง ไป๋ฮัว หรือ?"
" ใช่แล้ว "
" ถ้างั้นข้าขอสาบาน ถ้าหากข้าเจอนางอีกครั้ง ข้าจะจับนางมาให้ท่านลงโทษ "
" 55555+ เจ้าหนุ่มน้อย พูดดีนัก แสดงว่าตบเกรียนมาเยอะนะสิ สู้กับเกรียนที่แข็งแกร่งมากมายไม่แพ้ มาแพ้ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว " เซบาสหัวเราะก่อนจะปล่อยผมกลับบ้านโดยมีข้อแม้ว่า หากวันใดผมจับไป๋ฮวาได้ ต้องรีบนำนางมาส่งให้เซบาสที่ ภูเขาโลกันต์ นอกเมือง ฟัมลิส ในทันที
****ผมเหาะกลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า แต่พลังของผมก็เริ่มฟื้นตัวแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมหนักใจมากกว่าอย่างอื่นก็คือ....
" ที่รัก หายไปไหนมาตั้งสามวัน พวกเราเป็นห่วงท่านจนไม่ได้หลับได้นอนรู้ไหม " ชิลรอนกล่าวเสียงดุ
" ข้าเองก็เป็นห่วงท่านมาก เวลากินก็ไม่ได้นอน เวลานอนก็ไม่ได้กิน " หลิงเอ๋อร์กล่าว
" ข้าเกือบเอาเรื่องนี้ไปรายงานให้ท่านพ่อกับท่านแม่ของท่านบนสวรรค์รับรุ้แล้วเชียว ถ้าท่านไม่กลับมาในวันนี้ " เบลรีฟากล่าว
" ข้าขอโทษแล้วกัน มีอะไรที่ข้าสามารถทดแทนให้พวกเจ้าได้บ้าง "
" ก็หอมแก้มพวกเราทั้งสามคน แล้วเรียก เมียจ๋า ซะดีๆ แล้วสัญญาว่าจะรักพวกเราตลอดไปไม่คิดเป็นอื่น "
ผมต้องกล้ำกลืนฝืนทน เรียกภรรยาทั้งสามว่า " เมียจ๋า "
...ตรูจะรับมือ ภรรยาทั้งสามยังไงดี พระเจ้าช่วยตรูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป