ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 23 ดวงดีได้สุนัขมาหนึ่งตัว

      อาจารย์พูดจนน้ำลายกระเด็นอยู่หน้าห้อง ส่วนเย่จื่อเฉินกลับนอนหลับส่งเสียงกรนอยู่หลังห้อง

     มันช่วยไม่ได้จริงๆ เมื่อคืนเขาเตรียมจะนอนแล้ว แต่กลับโดนเจ้าพวกนั้นลากไปเล่นเกมที่ร้านเกมแถวมหาวิทยาลัยทั้งคืนอย่างมึนงง

     จะว่าไปตอนที่เล่นเกมก็ยังกระปรี้กระเปร่าดีอยู่แต่พอมาเรียนความเหนื่อยล้าก็เข้าจู่โจมทันที

      งีบหลับไปได้ตื่นหนึ่งก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาสายแล้ว

      "เย่จื่อเฉิน"

     ในขณะที่เย่จื่อเฉินกำลังหลับอยู่เพลินๆเขาก็รู้สึกว่ามีคนสะกิดแขนเขาเล็กน้อย

     ลืมตาขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ เย่จื่อเฉินก็เห็นผู้หญิงที่หน้าตาค่อนข้างจะธรรมดาคนหนึ่งยืนส่งยิ้มร่าอยู่ตรงหน้าเขา

      "มาหาฉันเหรอ?"

      เย่จื่อเฉินถามตัวเองเหมือนว่าจะไม่รู้จักหญิงสาวแต่หญิงสาวกลับพยักหน้าหนักแน่น

      "ใช่"

      "มาหาฉันทำไม?"

     "ฉัน..." ความเขินอายจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวทันที ก่อนจะพูด "ฉันขอนัดนายไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันได้ไหม"

     ผู้หญิงเป็นฝ่ายชวนเดต!

      เย่จื่อเฉินอึ้งมาก!

      สถานการณ์แบบนี้เขาไม่เคยเจอมาก่อนเลยชั่วขณะหนึ่งที่เย่จื่อเฉินไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปยังไง ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขัดเสียก่อน

      "ไม่ได้ ตอนเที่ยงอาเสี่ยมีนัดแล้ว"

     เซี่ยเขอเข่อที่มีท่าทางซุกซนโผล่ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ ตรงเข้ามากอดแขนเย่จื่อเฉินเอาไว้ดวงตาใสกลมโตหันไปยิ้มตาหยีให้ผู้หญิงคนนั้น

      "งั้นตอนเย็น..."

      "ตอนเย็นก็ไม่ได้ ตอนเย็นอาเสี่ยก็มีนัดแล้วเหมือนกัน"

     หญิงสาวกัดปากถลึงตามองเซี่ยเขอเข่อก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป เย่จื่อเฉินมองแขนของเขาที่โดนเซี่ยเขอเข่อกอดเอาไว้ด้วยความกระอักกระอ่วน

     ถึงเซี่ยเขอเข่อจะตัวเล็กหน้าเด็กแต่ในจุดที่มันควรจะโตตามวัยมันก็โตได้เต็มที่มากเกินไป

     หน้าร้อนใส่เสื้อผ้าค่อนข้างน้อยชิ้นอยู่แล้วเย่จื่อเฉินสัมผัสได้ถึงสัดส่วนโค้งเว้าที่หน้าอกของเซี่ยเขอเข่อได้อย่างชัดเจน

      "อาเสี่ย เดี๋ยวนี้ฮอตนะเนี่ย" เซี่ยเขอเข่อนี่ก็เหมือนจะไม่รู้ตัวอะไรเลยเอาแต่กอดแขนเย่จื่อเฉินแล้วยิ้มตาหยีให้เขาอยู่อย่างนั้น

      "เธอควรปล่อยได้แล้วนะ"

      เย่จื่อเฉินเหล่ตามองเธอ ความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในดวงตาของเซี่ยเขอเข่อก่อนจะปล่อยก็ยังออกแรงเบียดอกถูแขนเขาอีกเล็กน้อย

     ยัยบ้านี่

     เย่จื่อเฉินด่าอยู่ในใจที่ถูมาเมื่อครู่นี้เขามีความรู้สึกขึ้นมาแล้วนะ

      "อาเสี่ย เป็นผู้ชายถ้าไม่มีความยับยั้งชั่งใจมันไม่ดีเท่าไรนะ"

     เย่จื่อเฉินหน้าบึ้งทันทีเมื่อได้ยิน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาแกล้งฉันก่อนมันจะเป็นแบบนี้ไหม?

      พอส่งค้อนวงโตไปให้เซี่ยเขอเข่อ เย่จื่อเฉินก็พูดด้วยหน้าตาไม่พอใจ

      "เธอมาหาฉันมีธุระอะไร?"

     "อิอิ อาเสี่ยขี้หงุดหงิดจังเลย แค่ล้อเล่นหรอกน่า" เซี่ยเขอเข่อหรี่ตาทั้งสองข้างลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสองมือไขว้หลังก้มหน้ายืนบิดตัวไปมา "ฉันอยากชวนอาเสี่ยไปกินข้าวเที่ยงไม่ทราบว่าอาเสี่ยจะให้เกียรติ..."

      "เอาความจริง..."

     เย่จื่อเฉินกลอกตาจนจะถึงฟ้าแล้วพอเซี่ยเขอเข่อเห็นว่าหลอกเขาไม่ได้ จึงเบ้ปากหมดความสนใจไปในทันทีแล้วพูด

      "นอกมหาลัยมีตาลุงคนหนึ่งอยากเลี้ยงดูฉันฉันบอกตาลุงนั่นไปว่าฉันมีแฟนแล้วแต่เขาไม่เชื่อ นายช่วยฉันหน่อยสิ"

      "เลี้ยงดูเธอ เลี้ยงเท่าไร?"

     "อาเสี่ย นี่ไม่ใช่ประเด็นหลักเลยนะ"

     เซี่ยเขอเข่อทำหน้าเอือมระอา เย่จื่อเฉินโบกมือขอโทษแล้วพูด

      "โทษทีโทษที ว่าแต่ตาลุงนั่นจ่ายเท่าไร ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าอย่างเธอเนี่ยมีค่าขนาดไหน"

      "ถ้าเป็นนาย นายจะให้เท่าไร?" เซี่ยเขอเข่อทำท่าทางน่ารักอีกครั้งเย่จื่อเฉินที่เห็นก็ขนลุกพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

      "สองแสน?"

      พรูดดด!

     เย่จื่อเฉินแทบจะสำลักออกมา

      "ยี่สิบ ไม่มากไปกว่านี้แล้ว"

      "นายจะไปตายที่ไหนก็ไป"

     เมื่อทนต่อการรบเร้าออดอ้อนของคุณหนูคนนี้ไม่ได้เย่จื่อเฉินก็เลยเลือกตามเธอมาที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง

      "ต้องรอตาลุงนั่นนานแค่ไหน?"

      เย่จื่อเฉินดูวีแชทไปด้วยพลางถามไปด้วย

     ดูเหมือนว่าวีแชทกลุ่มจะตกอยู่ในความว่างเปล่าอีกครั้งเวลาที่ส่งข้อความมาล่าสุดก็คือตอนสิบเอ็ดโมงเช้า

     เมื่อเลื่อนข้อความดูก็เห็นว่ามีเซียนสามคนส่งอั่งเปามา

     เย่จื่อเฉินกดเปิดอั่งเปาตามความเคยชิน ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่ามาเปิดเอาตอนนี้มันไม่มีทางได้อะไรแน่นอนแต่เขาก็ยังสนุกกับมัน

     อาจจะดวงดีก็ได้

     แต่ถึงอย่างนั้น ครั้งนี้เย่จื่อเฉินก็ดวงดีจริงๆ

      คุณได้รับอั่งเปาของสุนัขพุดเดิ้ล

     เมื่อเย่จื่อเฉินเห็นว่าตอนนี้ยังสามารถแย่งมาได้ก็หัวใจเต้นรัวแต่เมื่อเห็นว่าเป็นสุนัขพุดเดิ้ล...

      มิน่าล่ะถึงไม่มีใครแย่ง ที่แท้หมาก็ส่งมานี่เอง

      สุนัขพุดเดิ้ลแห่งกองกำลังนักรบเซียนที่โดนคัดออก x1

     ให้ตาย โดนคัดออกด้วย!

      ใบหน้าของเย่จื่อเฉินแทบจะเต็มไปด้วยคำว่ารังเกียจ

      "น่าจะใกล้ถึงแล้วแหละ เมื่อกี้ตอนที่โทรไปเขาบอกว่ากำลังมา"

     เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเขอเข่อไม่ได้สนใจตาลุงคนนั้นเลยเธอนั่งเท้าคางทำตาปริบๆ และจ้องเย่จื่อเฉินอย่างไม่วางตา

     เย่จื่อเฉินที่กำลังเตรียมจะไถดูหน้าฟีดข่าวก็รู้สึกถึงสายตาที่มาจากฝั่งตรงข้ามเขากลืนน้ำลายแล้วเก็บโทรศัพท์ตามสัญชาตญาณ ร่างกายขยับถอยหลังเล็กน้อย

      "อะไร เธอมามองอะไรฉัน?"

     "ฉันก็แค่อยากรู้ว่าทำไมซูซูถึงได้ชอบคนแบบนายหน้าตาก็ไม่ได้หล่อมาก ท่าทางก็ไม่ได้ดูมีเงินเยอะการเรียนก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนขยัน ฉันมองยังไงก็ไม่เห็นออร่าของนายเลย"

     เซี่ยเขอเข่อเอียงหัวมองเย่จื่อเฉินด้วยความอยากรู้

     เย่จื่อเฉินรู้ว่าเซี่ยเขอเข่อพูดจาไม่น่าฟังอยู่แล้วเขาก็เลยไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดประโยคนั้น

      "เธอบอกว่าซูซูชอบฉันเหรอ เขาพูดกับเธอเหรอ?"

     "อย่าคิดไปไกล ฉันแค่เดา" เซี่ยเขอเข่อกลอกตามองเย่จื่อเฉิน "ฉันแค่เห็นว่าซูซูไม่เคยคบกับผู้ชายคนไหนมาก่อน แล้วจู่ๆนายก็โผล่มาฉันก็เลยอยากรู้"

      "ชิ"

     เย่จื่อเฉินส่งสายตารังเกียจให้เธอ

      "จริงสิ ทำไมเธอไม่หาแฟนเป็นตัวเป็นตนไปเลยล่ะ ให้ฉันช่วยเธอเพื่ออะไร"

      "ถ้าฉันจะหาแฟนฉันจะหาคนที่ตีป้อมเก่งกว่าฉัน"

      "แบบนั้นก็ยิ่งง่ายเลยไม่ใช่หรือไง?"

      เย่จื่อเฉินไหวไหล่ผู้หญิงที่ตีป้อมส่วนมากก็อยู่ระดับโกลด์หรือไม่ก็ซิลเวอร์ เจอไดมอนด์มาสักคนก็นับว่าเก่งแล้ว

     อัจฉริยะในมหาวิทยาลัยปิงเฉิงมีอยู่เยอะแยะ จะหาคนที่ตำแหน่งสูงกว่าไดมอนด์สักคนมันก็ง่ายนิดเดียว

      "หาง่ายเหรอ? ฉันอยู่ระดับมาสเตอร์เลยนะ" เซี่ยเขอเข่อเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยหน้าตาภูมิใจ "ในมหาลัยปิงเฉิงนี้ยังไม่มีใครเข้าตาฉันเลยสักคน"

     เย่จื่อเฉินอึ้งไปทันที

     เขามองเซี่ยเขอเข่อเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด

     มาสเตอร์

     แถมยังเป็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ด้วย

      "นายอยู่ระดับไหน?" เมื่อเห็นใบหน้าตกตะลึงของเย่จื่อเฉินเซี่ยเขอเข่อภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

      "โกลด์" เย่จื่อเฉินตอบตามความจริง

      "อ่อน เดี๋ยวรอวันไหนฉันอารมณ์ดีก่อนแล้วจะพานายไต่แรงค์ เด็กน้อยระดับต้องสูงหน่อยถึงจะจีบสาวได้นะ" เซี่ยเขอเข่อตบบ่าเย่จื่อเฉินอย่างจริงใจเหมือนเป็นพี่ใหญ่ทำเอาเขาร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออกเลยทีเดียว

      "งั้นเย็นนี้เธอก็พาฉันไต่แรงค์เลยสิ"

      "ไม่ได้ ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์ เมื่อวานโดนคนฆ่าตายมาฉันต้องการคลายเครียดก่อน"

     พอพูดมาถึงตรงนี้เซี่ยเขอเข่อก็ทำหน้าเศร้าเย่จื่อเฉินเห็นก็อดขำไม่ได้

     ผู้หญิงก็อารมณ์แปรปรวนแบบนี้แหละคู่ต่อสู้ที่มาสเตอร์ต้องเจอก็ต้องเป็นคนที่อยู่ในระดับเท่าๆ กันอยู่แล้วโดนฆ่าตายมันก็เป็นเรื่องปกติมากไม่ใช่หรือไง

     เมื่อกำลังจะเตือนเธอว่าอย่าทำอะไรที่มันไม่คุ้มค่าเย่จื่อเฉินกลับเห็นเซี่ยเขอเข่อยกยิ้มมุมปาก

     "อาเสี่ย เขามาแล้ว อีกเดี๋ยวนายห้ามหลุดล่ะ"