เลาเสี่ยวโหลวลูบหน้าผากของตัวเอง รู้สึกเหมือนมีเข็มแทงเข้าไปในศีรษะ ร่างกายส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป หลังจากผ่านไปนาน อาการก็ยังไม่ดีขึ้น เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง ห้องเป็สีขาว เรียบง่ายเกินไป เห็นได้ชัดว่านี่เป็ห้องน้ำ และแน่นอนว่าไม่ใช่ห้องน้ำของเขา
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือการเดินลงบันไดเพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นของตัวเอง ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว แล้วก็หมดสติไป
เลาเสี่ยวโหลวสะดุ้งและรีบมองลงไปที่ร่างกายของตัวเอง เขาเปลือยกายอยู่ ทันใดนั้น เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกชา วันนี้เป็วันหมั้นของเขา และเขาไม่มีความตั้งใจและไม่กล้าที่จะนอกใจคู่หมั้นของเขาเลย! แม้แต่ตอนที่ถูกเรียกว่าเด็กผู้ชายขี้อาย เขาก็ไม่คิดอะไร - เขาไม่ควรถูกตำหนิ โจซาเป็ลูกสาวของเ้าพ่อมาเฟีย มันยากสำหรับเขาที่จะแสดงตัวเป็ผู้ชายแมนๆ
เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกผิดขณะที่ใช้มือปิดบังส่วนที่ไม่ควรเปิดเผย เขารู้สึกเ็ปอย่างรุนแรงทันทีที่ขยับมือขวา มองลงไป เลาเสี่ยวโหลวใ น้ำในอ่างอาบน้ำข้างๆ เป็สีแดงเื
ต้นเหตุมาจากข้อมือขวาของเขา
พระเ้า เกิดอะไรขึ้น? เขาไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายเลย!
เลาเสี่ยวโหลวรีบลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งจับาแเบาๆ เขาต้องหยุดเืก่อน ถ้าปล่อยให้เืไหลแบบนี้ต่อไปเขาจะตาย เลาเสี่ยวโหลวตาเบิกกว้างด้วยความใเมื่อผ่านกระจกบานใหญ่ และภาพสะท้อนก็ส่งคืนสายตาที่ใเช่นเดียวกัน
ชายหนุ่มในกระจกอายุประมาณ 17-18 ปี และเนื่องจากเสียเืไปมาก ใบหน้าจึงดูซีดเล็กน้อย แต่เขาก็ยังหล่อมาก มีผมสีดำยาวถึงไหล่ที่ยุ่งเหยิงพาดอยู่บนไหล่ เขาหน้าตาดีทีเดียว แต่ดวงตาคู่นั้นบวมและแดง เห็นได้ชัดว่าเขาร้องไห้มา แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเซ็กซี่อย่างน่าหลงใหล
สำหรับเลาเสี่ยวโหลวที่เคยถูกบอกว่าเป็คนไม่มีโชค รูปลักษณ์แบบนี้ถือเป็โศกนาฏกรรมอีกอย่างหนึ่ง
เลาเสี่ยวโหลวจ้องมองกระจกอย่างเหม่อลอย และตอนนี้เขาตระหนักได้ว่าเขาได้เกิดใหม่ โอกาสที่หาได้ยากที่จะมีชีวิตครั้งที่สอง แต่ - ์ต้องไม่เล่นกับเขาแบบนี้! วันนี้เขาจะต้องหมั้น! เขาค่อนข้างชอบสาวหวานเผ็ดคนนั้น! ไม่ควรมีใครเกิดใหม่ในวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของพวกเขา
เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มเย็นลง เขาไม่สามารถมองกระจกได้อีกต่อไปและวิ่งไปที่ประตูห้องน้ำเพื่อเปิดและออกไป เขาต้องโทรเรียกรถพยาบาล! เขาต้องมีชีวิตอยู่ก่อนที่จะคิดหาทางกลับไป
เขาเตะประตูด้วยเท้า แต่มันไม่ขยับ เลาเสี่ยวโหลวใช้มือซ้ายด้วย แต่มันก็ยังไม่เปิด
บ้าชิบ! ประตูต้องล็อกอยู่แน่ๆ! ร่างกายนี้ตั้งใจฆ่าตัวตายขนาดไหนกัน?
เลาเสี่ยวโหลวรีบร้อน ตบประตูด้วยมือและพยายามเปล่งเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เฮ้! ช่วยด้วย! มีใครอยู่ข้างนอกไหม? ช่วยเปิดประตูหน่อย! มันจะสายเกินไปแล้ว! โอ้ บ้าเอ๊ย ฉันกำลังจะตาย..."
เลาเสี่ยวโหลวล้มลงบนพื้น ตาพร่ามัวไปชั่วครู่ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองที่ประตูห้องน้ำที่เปิดออกโดยอัตโนมัติอย่างกะทันหัน อะไรกำลังเกิดขึ้นกับประตู?
ห้องด้านนอกยังคงเรียบง่าย และเขาไม่เห็นเฟอร์นิเจอร์อื่นนอกจากเตียงที่สะอาดเรียบร้อยเป็พิเศษ โต๊ะข้างเตียง และชุดเก้าอี้ที่มีโทนสีเดียวกัน เลาเสี่ยวโหลวดึงผ้าคลุมเตียงออกมาอย่างลวกๆ และพันรอบเอวของเขา จากนั้นก็หมุนตัวไปมองหาโทรศัพท์
เมื่อเขากำลังจะเดินผ่านโต๊ะข้างหน้าต่าง โต๊ะสีขาวก็เคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน มันหมุนรอบตัวเองและลูกบอลที่มีแขนและขาโลหะรอบๆ ก็โผล่ออกมาจาก้า กลายเป็หุ่นยนต์หัวกลมในทันที ก่อนที่จะเคลื่อนตัวมาตรงหน้าเขาและส่งเสียง "สวัสดีครับ คุณเลา มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"
เลาเสี่ยวโหลวพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้กรีดร้อง แต่เท้าของเขาก็ถอยหลังไปหลายก้าว ในที่สุดเลาเสี่ยวโหลวก็สะดุดตัวเองและล้มลงบนเตียง เขาไม่มีอะไรป้องกันตัวเองในมือ และปืนที่โจซาให้เขาก็คงไม่อยู่แถวนี้เพราะเขาได้เปลี่ยนร่างไปแล้ว สิ่งเดียวที่มีอยู่ตอนนี้คือผ้าปูที่นอนที่พันรอบเอวของเขา และเขาไม่สามารถปล่อยข้อมือที่ถูกตัดได้
หลังจากจ้องมองหุ่นยนต์อยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา เลาเสี่ยวโหลวก็ถามอย่างประหม่า "คุณ - คืออะไร?" เขาไม่แน่ใจว่านั่นเป็คำถามที่สุภาพเกินไปหรือไม่
"ผมคือ A1 หุ่นยนต์ประจำบ้านที่คอยดูแลความ้าประจำวันของคุณครับ"
หุ่นยนต์? และมันเป็หุ่นยนต์ที่พูดได้... โอ้พระเ้า ผมเกิดใหม่ในยุคไหนและที่ไหนกัน?
"คุณมีคำสั่งอะไรไหมครับ?"
เลาเสี่ยวโหลวกลับมาสู่สติและพึมพำ "คำสั่งเหรอ? โอ้ ผมาเ็ ผม้าปฐมพยาบาล โทร 120 หรือคุณช่วยเอาโทรศัพท์มาให้ผม..."
ไฟสีเขียววาบขึ้นเหนือศีรษะของหุ่นยนต์ จากนั้นมันก็เดินไปตามผนังสีขาว ยกแขนกลและกดลงไป ผนังเลื่อนเปิดออกและแยกไปทั้งสองด้าน ด้านในค่อนข้างกว้างขวาง มีส่วนแบ่งสำหรับตู้เสื้อผ้าและที่สำหรับของเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ
หุ่นยนต์ A1 นำกล่องโลหะออกมาจากด้านใน จากนั้นเคลื่อนไปที่ข้างเตียงและพูดกับเลาเสี่ยวโหลวที่ยังไม่ได้สติว่า "คุณเลาครับ สำหรับการาเ็เล็กน้อย A1 สามารถรักษาคุณได้"
เปิดกล่องออก มันหยิบเครื่องมือสี่เหลี่ยมออกมาจากด้านในและฉายไปที่ข้อมือขวาของเขา จากนั้น าแน่าเกลียดบนข้อมือของเขาก็หายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เลาเสี่ยวโหลวอ้าปากกว้างและค่อยๆ แตะรอยขาวที่กำลังจะมองไม่เห็นบนข้อมือขวาของเขา และความเ็ปก็หายไป นอกจากความรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อยแล้ว แทบจะไม่สังเกตเห็นว่าชายคนนี้พยายามฆ่าตัวตาย
นั่นคือทั้งหมดเหรอ? อุปกรณ์บ้าอะไรเนี่ย?
"ซ่อมแซมเสร็จแล้วครับ มีอะไรให้ผมทำอีกไหมครับ?"
ดูเหมือนว่าการเกิดใหม่ของเขาอาจไม่ได้แย่ไปเสียทั้งหมด มันสะดวกมากที่ได้เห็นและใช้เทคโนโลยีขั้นสูงแบบนี้
"หาเสื้อผ้าให้ผมหน่อย" เลาเสี่ยวโหลวสังเกตหุ่นยนต์ A1 อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลองออกคำสั่ง
A1 ที่ช่างเอาใจใส่และปฏิบัติได้จริงไม่ทำให้เขาผิดหวัง มันเปิดตู้เสื้อผ้าจากผนังในชั่วพริบตา และช่วยเลาเสี่ยวโหลวหยิบชุดสีเบจออกมา ตัดสินจากสไตล์แล้ว รสนิยมของหุ่นยนต์ก็ไม่เลวเลย
เมื่อเลาเสี่ยวโหลวแต่งตัวเสร็จ ผ้าปูที่นอนซึ่งเพิ่งทำหน้าที่สำคัญในการรักษาศักดิ์ศรีของเ้าของก็ถูกโยนทิ้งไป เลาเสี่ยวโหลวมองไปรอบๆ และในที่สุดก็หันกลับไปมองหุ่นยนต์ที่เขาสามารถสื่อสารด้วยได้ ก่อนจะถามอย่างใจเย็น "ที่นี่คือที่ไหน? ผมเป็ใคร?"
"นี่คือที่พักของนายพลเลา และคุณคือเลาเสี่ยวโหลวครับ" A1 พูดอย่างเป็กลาง เห็นว่าเลาเสี่ยวโหลวหน้าซีด มันก็นำน้ำมาให้อย่างเอาใจใส่
ขอบคุณ์ที่ร่างกายนี้มีชื่อเดียวกัน พ่อของเขาเป็นายพล อาจเป็ไปได้ว่าเขาเป็ลูกชายรุ่นที่สองของข้าราชการในตำนาน หุ่นยนต์อัจฉริยะนี้เป็ของเขา? ยาเทคโนโลยีสูงพวกนั้นก็เป็ของเขาด้วยใช่ไหม?
เขายืนยันอย่างระมัดระวังอีกครั้ง "นายพลเลาคนนั้นเป็พ่อของผมใช่ไหม?"
"ทางเทคนิคแล้วใช่ครับ ผมได้ยินจาก A2 ว่าคุณเป็ลูกนอกสมรสของนายพลเลา คุณถูกแม่ของคุณพามาที่นี่เพื่อให้ยอมรับการมีตัวตนของคุณใน่ไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่คุณนายยังไม่ยอมรับ ดังนั้นคุณจึงพักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ด้านข้างของนายพลเลาในตอนนี้"
เลาเสี่ยวโหลวพ่นน้ำออกมา ตัวตนนี้น่าสงสารเกินไป...
เ้าของร่างกายนี้ไม่ได้รับการปฏิบัติดีเท่ากับที่เขาเคยได้รับในโลกเดิมของเขา เพราะก่อนที่จะเกิดใหม่ เขามีพ่อแม่ พี่น้อง และคู่หมั้น แม้ว่าครอบครัวของเขาจะไม่ได้มีอำนาจมากนัก และธุรกิจของครอบครัวก็เล็ก และแม้ว่าจะเป็น้องชายของเขาที่จะสืบทอดธุรกิจของครอบครัว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างแย่แน่นอน
คนอื่นๆ เกิดใหม่เพื่อที่จะได้รักใหม่หลังจากทิ้งรักเก่า เพื่อรวมโลกที่ต่อสู้กันมาเป็พันชั่วอายุคน... แต่การเกิดใหม่ของเขา? ทั้งหมดที่เขาเห็นคือโศกนาฏกรรม
ร่างกายใหม่นี้เป็ลูกนอกสมรสของนายพลเลา เป็ลูกคนที่สามที่ถูกพามาโดยภรรยาน้อย มีเื่น่าสนใจคือหุ่นยนต์ที่พูดตรงๆ เชื่อมั่นว่าคุณนายและคุณชายหนุ่มๆ เกลียดเลาเสี่ยวโหลวและแม่ของเขา แต่แม่ของเขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะให้พวกเขาเข้าสู่ตระกูลเลา
เลาเสี่ยวโหลวมองดูข้อมือที่เพิ่งหายของเขาและสงสัยว่าเขาจะสามารถเกิดใหม่กลับไปสู่ชีวิตเก่าของเขาได้หรือไม่ถ้าเขากรีดมันอีกครั้ง
ในทุกความหมายของคำว่า เขาไม่สามารถอยู่ในบ้านตระกูลเลาได้ เพราะไม่มีใครต้อนรับพวกเขา เลาเสี่ยวโหลวเป็คนที่รู้ว่าอะไรดีสำหรับตัวเองและหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายได้ง่าย ซึ่งอาจเป็สิ่งที่โจซาชอบมากที่สุดในตัวเขา
ตัดสินใจแล้ว เลาเสี่ยวโหลวถามอีกครั้ง "แล้วตอนนี้เป็ปีอะไร?"
"ปฏิทินจักรวาลปี 4019 ครับ"
เลาเสี่ยวโหลวอ้าปากค้าง รู้สึกแห้งผากขณะที่พยายามถาม "มีปฏิทินโลกไหม?"
A1 มองกลับมาที่เขาอย่างแปลกๆ และพูดอย่างจริงจัง "คุณหมายถึงดาวเก่าน่ะเหรอครับ? แต่มันผ่านมาสี่พันปีแล้วนับั้แ่อนุสัญญาไบรอน ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่บนโลกั้แ่ปฏิทินโลกปี 2012 แล้วครับ"
เลาเสี่ยวโหลวสั่นะเื เขาจะกลับไปงานหมั้นได้จริงๆ หรือ?
บ้าชิบ ก้าวเดียวนี้ ซึ่งชัดเจนว่าเป็ก้าวเล็กๆ กลับกลายเป็ก้าวใหญ่ข้ามกาลเวลาและอวกาศ
หลังอาหารเช้า เลาเสี่ยวโหลวที่กังวลถูก A1 พาไปที่ห้องนั่งเล่น
เลาเสี่ยวโหลวยืนก้มหน้า เขาไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนแบบนี้มาก่อน และรู้สึกสับสนมาก 'แม่' ของเขายืนอยู่ข้างๆ ในขณะที่ภรรยาของนายพลเลานั่งอยู่บนเก้าอี้สูง
ต้องยอมรับว่าแม่ของร่างกายนี้ยังสวยมากในวัยสามสิบกว่า มีรอยยิ้มเ้าชู้ที่หางคิ้วและหางตา เลาเสี่ยวโหลวอาจจะได้รับความหล่อมาจากเธอ แต่ความสวยที่เห็นได้ชัดของเธอก็ไม่สามารถเทียบกับความสง่างามและยิ่งใหญ่ของภรรยาหลวงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ได้
ข้างๆ คุณนายเลาคือชายหนุ่มหน้าตาดี นั่งอยู่อย่างสบายๆ รับชาจากสาวใช้สวย ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์โดยกำเนิด
สองคนบนเก้าอี้ไม่แม้แต่จะมองเลาเสี่ยวโหลวและแม่ของเขา คุณนายโบกมือให้ชายอีกคนในห้องที่สวมชุดบัตเลอร์
บัตเลอร์ไอ มองเลาเสี่ยวโหลวและแม่ของเขาด้วยความดูถูกและรังเกียจอย่างชัดเจน และพูดอย่างจริงจัง "สิ่งที่คุณนายหมายถึงคือ เลาเสี่ยวโหลวต้องอยู่ แต่คุณจิน คุณมีสองทางเลือก: หนึ่งคือรับเงินและไป และไม่ต้องปรากฏตัวต่อหน้าตระกูลเลาอีก ตระกูลเลาไม่ใช่ที่ที่แมวหมาทุกตัวจะเดินเข้ามาได้ ถ้าปรากฏตัวหรือพูดถึงมันกับคนอื่น คุณต้องรับผิดชอบเอง แน่นอนว่าคุณอาจเลือกที่จะอยู่ แต่คุณทั้งสองต้องฟังคุณนายของเราในทุกเื่ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้"
เลาเสี่ยวโหลวกำลังจะพูด เมื่อแม่ของเขาพูดอย่างตื่นเต้น "แน่นอนค่ะ คุณนายที่เคารพ พวกเรารอมานานแล้ว พวกเราจะอยู่ เสี่ยวโหลวเป็เด็กว่านอนสอนง่าย เขาสามารถช่วยคุณชายใหญ่ทำงานได้ เมื่อถึงเวลา เราจะ้าให้คุณชายใหญ่ส่งเสริมเขามากขึ้น..."
เลาเสี่ยวโหลวถอนหายใจในใจ แม่ของเขาช่างไร้เดียงสาจริงๆ
คุณนายเลายังคงนั่งอยู่ที่นั่น ดื่มชา ไม่สามารถเห็นความสุขหรือความโกรธ ในขณะที่คุณชายผู้จริงจังของตระกูลเลาในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตาของเขาคมกริบมาก
ภายใต้สายตาแบบนั้น เลาเสี่ยวโหลวอดสั่นสะท้านไม่ได้และรู้สึกว่าขาอ่อนแรง ซึ่งแน่นอนว่าอาจเป็เพราะภาวะขาดเืจากการพยายามฆ่าตัวตายเมื่อคืน
พ่อของเขาไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา และเห็นได้ชัดว่าไม่สนใจลูกชาย คุณนายเลามีลูกชายสองคนของตัวเอง และลูกบุญธรรมที่เธอเลี้ยงดูจนได้ตำแหน่งมั่นคงในบริษัท นอกจากนี้ เลาเสี่ยวโหลวได้ยินจาก A1 ว่าตระกูลของคุณนายเลามีอำนาจเท่ากับตระกูลของนายพลเลา ทั้งสองตระกูลเป็ตระกูลทหาร
เลาเสี่ยวโหลวรู้ว่าผู้หญิงจะไม่มีวันทนต่อการที่สามีนอกใจ ไม่ต้องพูดถึงการมีคนที่น่าอับอายที่สุดสองคนแขวนอยู่ตรงหน้าเธอตลอดเวลา
ดังนั้นตอนนี้ยิ่งเขาวางท่าถ่อมตัว ความปลอดภัยของเขาและแม่ของเขาก็จะยิ่งมั่นคงขึ้น
เลาเสี่ยวโหลวล้างความคิด ขัดจังหวะคำพูดของแม่ในจังหวะที่เหมาะสม และพูดอย่างถ่อมตัว "คุณนายเลาครับ ผมไม่อยากอยู่ ผมเลือกตัวเลือกแรก ให้เงินผมและผมจะไป ผมจะสละสิทธิ์ในสายเืของตระกูลเลาโดยสมัครใจ และผมจะไม่มีวันให้ใครรู้ว่าผมเป็ใคร"
แม่ของเลาเสี่ยวโหลวหันมามองลูกชายอย่างไม่อยากเชื่อ ใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัว และอยากจะเป็ลมในทันที นี่เป็โอกาสที่เธอขอร้องมาด้วยความยากลำบากเท่านั้น ตราบใดที่เธอเข้าประตูตระกูลเลา ตัวตนของแม่ลูกจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงใน์และบนโลก และเธอไม่เต็มใจที่จะกลับไปอยู่ที่ก้นบึ้งของสังคมอีกต่อไป
เธอพูดติดอ่างกับคนเบื้องบน "อา คุณนาย คุณนาย! ฟังคำอธิบายของฉันก่อน ไอ้เด็กบ้านี่ มันอาจจะยังไม่ได้สติดี กรุณาแน่ใจว่าคุณจะรับพวกเราไว้ พวกเราจะไม่พูดอะไร ฉันแค่อยากให้ฉันกับเสี่ยวโหลวอยู่ที่นี่..."
ใบหน้าสำรวมและเ็าของคุณนายเลายังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่ความเงียบในดวงตาของเธอก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย
เธอเพิกเฉยต่อแม่ของเลาเสี่ยวโหลวและมองไปที่เลาเสี่ยวโหลวก่อนจะถาม "นี่เป็โอกาสเดียวที่คุณจะได้รับ และถ้าคุณพลาดมันไป คุณจะไม่มีวันได้เข้าตระกูลเลาอีก คุณมาที่นี่แค่เพื่อเงินเหรอ? คุณรู้ไหม ถ้าคุณไม่เข้าตระกูลเลาของเรา เราจะไม่ให้เงินคุณมากอย่างที่คุณคิด"
เลาเสี่ยวโหลวไม่ลังเลที่จะใส่ร้ายตัวเอง พูดอย่างรวดเร็วภายใต้สายตาของแม่ผู้น่าสงสารที่กำลังจะเป็ลม "ใช่ครับ แน่นอนว่าผมจะเลือกเงิน เงินเป็สิ่งที่ดีที่สุด หลังจากนั้นผมจะพาแม่ไป"
คุณนายเลาที่นั่งอยู่บนนั้นขมวดคิ้ว ในที่สุดก็วางถ้วยชาลงและพูดหลังจากเงียบไปนาน "ได้ คุณไปได้ แต่ฉันมีข้อเรียกร้องหนึ่งข้อ คุณไม่สามารถออกจากดาวดวงนี้ได้จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ และคุณต้องเรียนที่โรงเรียนที่ตระกูลเลาจัดไว้ให้จนกว่าจะจบมหาวิทยาลัยในอีกห้าปี"
เลาเสี่ยวโหลวใ แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่าคุณนายเลาหมายความว่าอย่างไร แต่เขาไม่คิดว่ามันเป็ความกังวลของหญิงผู้นี้ต่อสายเืของตระกูลเลา ทันทีนั้น เลาเสี่ยวโหลวก็ตอบอย่างมีไมตรีจิต "ตกลงครับ"
คุณนายเลากวาดตามองบัตเลอร์ข้างๆ เธอ "เลาพู่ ให้ของเขา แลกกับการที่แม่ของเขาสามารถอยู่ที่นี่ได้"
บัตเลอร์วัยกลางคนยื่นบัตรและเอกสารการสมัครเรียนบางอย่างให้เลาเสี่ยวโหลว เลาเสี่ยวโหลวลังเล เขามองแม่แปลกหน้าของเขา คุณจิน และกระซิบ "...แม่ครับ เราไปด้วยกันได้นะ" แม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกอะไรกับแม่ที่ไร้ค่าคนนี้ แต่เขาไม่ควรทิ้งแม่ของร่างกายเดิมไว้ที่นี่
คุณจินมองลูกชายด้วยความเกลียดชัง แต่เธอไม่สามารถด่าเขาต่อหน้าคุณนายเลาและลูกชายของเธอได้ ในที่สุดเธอก็พูดอย่างลังเลว่า "เสี่ยวโหลว แม่อยากอยู่ที่นี่ จริงๆ แล้วแม่อยากให้ลูกอยู่ที่นี่ด้วย ลูกรู้ไหม ในวัยของลูกตอนนี้ ไม่มีทางที่ลูกจะอยู่รอดได้ด้วยตัวเอง ลูกยังอยากใช้ชีวิตแบบเดิมอีกหรือ?"
เลาเสี่ยวโหลวถอนหายใจในใจแต่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าและกอดคุณจิน จากนั้นก็เก็บบัตรและเอกสารไว้ โดยไม่ลังเลเลย เขาหันหลังและเดินออกไป
เมื่อเลาเสี่ยวโหลวมาถึงประตู คุณจินก็วิ่งมาอย่างกะทันหัน คว้าตัวเลาเสี่ยวโหลวไว้ และพูดด้วยน้ำตาคลอ "เสี่ยวโหลว — ถ้า ถ้าลูกลำบาก มาหาแม่นะ แม้ว่าตระกูลเลาจะไม่ยอมรับลูกอีกต่อไป แต่ลูกก็ยังเป็ลูกของแม่ นี่ สิ่งที่ลูกสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ เป็สิ่งที่เป็ของลูก ลูกเก็บมันไว้ให้ดี และภายหลัง ลูกสามารถให้มันกับลูกสะใภ้ของแม่" พูดจบ คุณจินก็แกะสร้อยคอที่มีจี้หยกสีเขียวออกจากคอและสวมมันให้เลาเสี่ยวโหลว
ปากของเลาเสี่ยวโหลวกระตุก ลูกสะใภ้? คู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานของเขาคงกำลังอาละวาดอยู่ที่งานหมั้นตอนนี้...
หลังจากไม่มีคนนอกอยู่ในห้องรับแขกแล้ว ชายหนุ่มหันไปหาแม่ของเขา คุณนายเลา และพูดด้วยรอยยิ้ม "แม่ครับ อย่ากังวลไปเลย แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ตามแผน แต่ในแง่ของคุณสมบัติ เป็ไปไม่ได้เลยที่เขาจะก่อความวุ่นวายได้มาก ผมส่งคนไปตรวจสอบแล้ว ระดับพันธุกรรมของเขาคือ D เขาแทบจะอยู่ในระดับต่ำสุดที่สามารถรับการศึกษาขั้นสูงได้ การที่แม่จัดให้เขาเข้าโรงเรียนระดับสูงสุดนั้นถือว่าถูกเกินไป แม้ว่าจะเป็เพื่ออำนวยความสะดวกในการเฝ้าระวังก็ตาม"
เห็นว่าแม่ผู้สง่างามของเขายังซีดอยู่ ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยและพูดต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น ระบบของเขาก็ไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิง เขาแทบจะเข้าแผนกยานรบไม่ได้เลย ดังนั้นตอนนี้เขาดูไม่เป็ภัยคุกคามอะไรเลย แน่นอนว่าผมจะทำตามที่แม่บอกและให้ความสนใจเขามากขึ้นใน่ห้าปีนี้ ถ้าเขาทำอะไรไม่ดี ทันที..." ชายหนุ่มยกริมฝีปากขึ้นและทำท่าฆ่า
เมื่อนั้นคุณนายจึงพยักหน้าและพูดเบาๆ "จำไว้นะ เสาจุน ลูกมีน้องชายแค่คนเดียวชื่อเสาเทียน ส่วนคนที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้ แม่จะไม่ยอมให้เขาเข้าตระกูลเลาเด็ดขาด"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง คุณนายเลาไม่แม้แต่จะพูดถึงลูกบุญธรรมของเธอ เลาเสาฟาน
"ผมเข้าใจครับ แม่"
เลาเสี่ยวโหลวรู้สึกโล่งอกในที่สุดเมื่อถูก A1 ส่งออกจากที่พักของตระกูลเลา แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่คนเดียว แต่มันเป็สถานการณ์ที่ดีที่สุดที่ไม่มีใครรู้จักเขา และไม่มีใครจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
จากนั้นเลาเสี่ยวโหลวก็พูดไม่ออกเมื่อมองดูตึกระฟ้าสูงหลายร้อยชั้นที่อยู่ทั้งสองข้างของถนนและรถยนต์ที่แล่นอยู่บนอากาศ ตอนนี้เป็เวลาสี่พันปีหลังจากยุคสมัยที่เขาเคยอาศัยอยู่ และตัวตนภายในของเขาสามารถถือได้ว่าเป็วัตถุโบราณที่มีชีวิต
เลาเสี่ยวโหลวมองลงไปที่บัตรและเอกสารการสมัครในมือของเขา ตัวอักษรเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ตัวอักษรจีน เขาไม่แน่ใจว่าเป็เพราะความทรงจำของร่างกายนี้หรือไม่ แต่เขารู้จักพวกมันทั้งหมด อันที่ง่ายๆ ก็โอเค แต่คำศัพท์เฉพาะที่ซับซ้อน เขาไม่เข้าใจความหมายของมันเลย...
เขาจะอยู่รอดในโลกอนาคตที่เขาไม่รู้อะไรเลยได้อย่างไร?
2K
