มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ฮือๆ ๆ อย่าทำรุนแรงนักสิ ตกลงนะ....” ฉินเฉาตะลึงไปกับคำพูดนี้ สหายร่างใหญ่คนนี้ ร้องไห้ออกมาจริงๆ และมองมาที่ฉินเฉาด้วยดวงตาแดงก่ำ “ถ้านายชอบเค้า นายต้องค่อยๆ จีบ....เค้า เค้าชอบความรักที่อ่อนโยน”

“เอิ่ม...” ฉินเฉาแทบจะสะบัดแขน ส่งสหายร่างใหญ่ไปดาวอังคาร ถ้าฉันรู้ว่านี่เป็นบาร์เกย์ ฉันคงพาเฉินหยิงหยางมาที่นี่เป็นเพื่อนแล้ว

“เพื่อน ค่อยๆ พูดกัน ตกลงนะ” สหายร่างใหญ่อีกคนยื่นมือออกมาและวางไว้บนแขนฉินเฉา “ช่วยปล่อยสามีฉันด้วย”

“อืม....” ฉินเฉายืนเซ่อ ไม่คิดเลยว่าหลงเบลล์นั่น จะให้คู่รักร่างยักษ์มาป้องกันทางเข้าผับให้เธอ

“ฉันขอโทษ ฉันใจร้อนไปหน่อย” วันนี้ เขา หลังจากนี้ ต้องการจะคุยกับหลงเบลล์ ไม่ใช่ก่อจลาจล ฉินเฉาปล่อยคอเสื้อสหายร่างใหญ่ และวางเขาลงพื้น

“พี่ชาย นายแข็งแรงมากเลย...” สหายร่างใหญ่คนนั้นทำท่าทำทางมาที่เขา “ทิ้งเบอร์โทรไว้ให้เราเป็นไง? เราจะได้สามารถสร้างความสัมพันธ์กันหลังจากนี้”

“สามี นายอยากจะตีคนอื่นเหรอ?” สหายร่างใหญ่อีกคน พูดอย่างขุ่นเคืองใจ “นายคิดว่าฉันไม่อยู่เหรอไง?”

“ที่รัก อย่าพูดอย่างนั้น” สหายร่างใหญ่ปลอบ ‘ภรรยา’ ของเขา และร้องว่า “ถ้าฉันตีเขา ภรรยา นายก็จะได้ประโยชน์ด้วย”

ว้าว...หรือว่าเขาจะเล่นสามคน!

ขนทั่วร่างฉินเฉาลุกพรึบ กัดฟัน พยายามกดความโกรธที่ต้องการจัดการพวกเขา

“ฉันเข้าไปได้หรือยัง?”

“เข้าได้แล้ว เข้าได้แล้ว!” สหายร่างใหญ่สองคนพูดอย่างพร้อมเพรียง เมื่อพวกเขา ‘ยืนยัน’ แล้วว่าเขาเป็นเกย์ พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะหยุดเขาไม่ให้เข้าไป

“สุดหล่อ นึกถึงเค้านะ ถ้านายกำลังมองหาใครสักคน ตกลงนะ!” สหายร่างโตคนนั้น ผู้ที่แทบจะถูกฉินเฉาจัดการอย่างโหดร้ายโบกมือให้ฉินเฉาอย่างร่าเริง

“....” ฉินเฉาไม่ได้มองกลับไปที่ทางเข้าผับ คิดว่า อยากให้ฉันมองหานายเหรอ? ไม่มีวันซะหรอก

ภายในผับมืด บรรยากาศเสื่อมโทรมลอยอยู่ในอากาศ

ฉินเฉากวาดตามอง และพบว่าคนที่เข้ามาต่างมาเป็นคู่ชายชาย หญิงหญิง

ผับแห่งนี้เหมือนจะเปิดทุกสิ่ง คนที่เข้ามาหลายคนเริ่มสร้างเรื่องบนที่ของพวกเขา แต่ฉินเฉาต้องยอมรับเลยว่า พวกนั้นเกือบทั้งหมด ต่างเป็นหนุ่มหล่อ และสาวสวย

นี่ทำให้ฉินเฉารู้สึกเศร้านิดหน่อย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ต่อต้านพวกรักร่วมเพศ เขาก็รู้สึกสงสารเหล่าสาวงามจำนวนมาก

ในที่แห่งนี้ ฉากที่เตะตาที่สุดเป็นมุมหนึ่งที่สาวงามสามคนกำลังนั่งอยู่ พวกเธอดึงดูดความสนใจของฉินเฉา เมื่อฉันมาแล้วถ้าฉันไม่จีบสาวงามสักคนมันคงจะน่าสมเพช

ขอดูหน่อยเถอะ ว่าความแตกต่างระหว่างหญิงสาวธรรมดา กับ ลิลลี่ แตกต่างกันยังไง

“มา ดื่มกัน” สาวงามในกางเกงยีนรัดรูป พร้อมด้วยจิตวิญญาณที่กล้าหาญ กำลังถือแก้วไวน์ และพูดกับสาวงามอีกสองคน

“อะ ฉะ ฉันขอโทษ...” ดูเหมือนว่าสองสาวงามจะมาที่นี่ครั้งแรก หน้าของพวกเธอทั้งคู่ซีดขาว พยายามปฏิเสธสาวงามในชุดยีนนี้

ผู้หญิงคนหนึ่งใส่โค้ตสีแดงโบกมือ และพูดอย่างอายๆ ว่า “เรา เราไม่ดื่ม”

“เมื่อมาแล้ว จะไม่ดื่มได้ยังไง” สาวชุดยีนหัวเราะ “ยิ่งกว่านั้น ที่นี่ ไม่มีใครสามารถปฏิเสธฉันได้....”

“เฮ้ คนสวย สวัสดี”

ก่อนที่เธอจะเสร็จ เสียงที่ไม่เข้าหูก็ลอยมา

สาวงามนางนี้พลันขมวดคิ้ว ไอ้ลูกสำส่อนที่ชอบให้มีดนับพันเฉือนนี่ ไม่รู้กฎของมันเหยาหรือไง!

เมื่อฉินเฉาเดินเข้ามา และเห็นสาวงามทั้งสองที่กำลังนั่งอยู่ พวกเขาพลันอุทานออกมาพร้อมกัน

“พวกเธอ!”

“นาย!”

หลิวจางรู้สึกว่าวันนี้โชคไม่ดี แม้ว่าหัวหน้าพวกเธอจะให้เงินโบนัสวันนี้ ซ่างกวนหยาน ยัยนั่นก็ลากเธอมาฉลองด้วยกัน การคาดเดาแรกของเธอคือไปเที่ยวและกินข้าวเย็น แต่ซ่างกวนหยาน ไม่ได้ทำอย่างนั้น เธอบอกว่ามันน่าเบื่อ และพวกเธอก็เลือกที่จะมาดูบาร์เกย์ในตำนานนี้แทน

ดังนั้น เธอจึงถูกลากมาที่นี่ด้วยความตั้งใจของซ่างกวนหยาน จนในที่สุดก็มาถึงที่นี่

เมื่อพวกเธอมาถึง เธอก็ทนไม่ไหวที่ต้องมองไปที่ฉากเซ็กส์ที่หลากหลายระหว่างชายกับชาย และหญิงกับหญิง มันทำให้เธอรู้สึกป่วยมาก ไม่คาดคิดว่าจะมีสาวงามที่ต้องการจะมาปักหลักคุยกับพวกเธอ

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดก็เกิดขึ้นเมื่อเธอพบกับเจ้าที่ฉีดก้น ที่เธอพบที่สนามบิน

ครั้งล่าสุดที่เธอเจอเขา เขาแม้กระทั่งถามขนาดบราของเธอ! พระเจ้า ทำไมถึงมีคนหน้าไม่อายอย่างนี้อยู่บนโลก

แต่หลิวจางเพียงแค่พึมพำในใจ ครั้งสุดท้ายที่สวนสนุก ฉันเหมือนจะเห็นหลังเขาไวๆ ตอนนั้น เขากำลังปั่นจักรยานอย่างเร็วไปตามผิวของน้ำ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทำได้ เขาทำยังนั้นได้ยังไง?

แล้วก็ ชายคนนั้นเป็นเขาจริงๆ?

เมื่อเห็นหน้าของชายที่ไม่จริงจังอีกครั้ง หลิวจางก็ได้แต่สงสัยกับการตัดสินใจของตัวเอง

“นายเป็นเกย์!”

“พวกเธอสองคนเป็นเกย์!” ในเวลาเดียวกัน ซ่างกวนหยาน และฉินเฉาร้องออกมาแทบจะเวลาเดียวกัน

“พวกเธอ ไม่แปลกที่ทุกครั้งที่ฉันเห็นพวกเธอสองคน พวกเธอทั้งคู่ต่างพากันตัวติดกัน” ฉินเฉาพยักหน้า เชื่อในสิ่งที่เขาตัดสิน “กลายเป็นว่าพวกเธอมีความสัมพันธ์กัน เฮ้อ นี่มันทำร้ายหัวใจของฉันจริงๆ เธอ ซ่างกวนหยาน ใช่มั้ย? ไม่ใช่ว่าเธออยากให้ฉันชวนเธอไปเที่ยวเหรอไง?”

“โอเค งั้นก็ชวนสิ” เมื่อเห็นชายคนนั้นปักหลักคุย ซ่างกวนหยานก็ผ่อนคลาย “สุดหล่อ เค้าพอใจกับคำเชิญมากกว่าสาวงามหลิวจางอีกนะ โอ้ ใช่แล้ว สุดหล่อ บอกชื่อนายอีกครั้งหน่อยสิ?”

“อย่าถามชื่อฉัน!” ฉินเฉาพลันชูนิ้วขึ้นอย่างลึกลับ และชี้มาที่ตัวเอง “คืนนี้ เธอสามารถเรียกฉันว่า เจ้าชาย!”

“แค่ก...” หลิวจางพ่นน้ำผลไม้ที่เพิ่งจะดื่มเข้าไปในปากออกมา ชายคนนี้เกินไปจริงๆ ผู้ชายแบบเขา อยากจะให้เรียกว่า เจ้าชาย! หรือเขาเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่า!

“เจ้าชาย?” ซ่างกวนหยานฉีกยิ้มเหมือนกับลูกแมว เธอมองฉินเฉาด้วยท่าทางยั่วยวน “สุดหล่อ นายนี่มันน่าสนใจจริงๆ ทำไมนายไม่พาฉันไปล่ะ”

“ดีมาก แม่บ้านของฉัน” ฉินเฉายื่นมือออกไป และทำท่าทางเชิญชวน

แต่ใบหน้างามของซ่างกวนหยาน พลันงอง้ำ หือ ฉัน คุณหนูคนนี้ เป็นได้แค่แม่บ้าน

ที่จริงแล้ว ในใจของซ่างกวนหยานก็ง่ายๆ เธอต้องการยืมฉินเฉาเพื่อสลัดจากสาวงามชุดยีนนี้ โดยไม่รู้ว่าในใจของเธอคิดอะไร ฉินเฉายังคงหยอกล้อเธอต่อไป

ยังไงก็ตาม ฝั่งตรงข้าม เห็นชัดๆ ว่าไม่อยากปล่อยให้สอง “เนื้ออ้วน” นี้ที่อยู่ในมือเธอแล้วต้องจากไป

“ใจเย็น!” สาวงามชุดยีนพลันยื่นมือออกมา มองไปที่ฉินเฉาราวกับหงส์ที่ชูคอ และจากนั้นก็ถาม “นายมาจากไหน? นายไม่รู้กฎของผับนี้หรือไง?”

“กฎ?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว เขาพลันยื่นมือออกไป และเชยคางขาวๆ ของสาวงามผู้อวดดีนี้ และจากนั้นก็ถามเสียงต่ำ “หรือว่า ชายจีบสาวไม่ใช่กฎที่สมบูรณ์หรอกเหรอ?”

“ฮึ่ม!” สาวงามชุดยีนปัดมือลามกของฉินเฉาออกไป พูดว่า “นั่นเป็นกฎข้างนอก แต่ในมันเหยาแห่งนี้ มีเพียงแค่ชายกับชาย และผู้หญิงกับผู้หญิง เท่านั้นที่เป็นกฎ”

“โอ้ จริงเหรอ?” ตาของฉินเฉาฉายประกายยิ้มแย้ม “ถ้าฉันจะต่อต้านทั้งสองกฎนั่นล่ะ?”

มันสามารถพูดได้ว่า พวกเขาทั้งสามคนต่างรู้จักกันแล้ว ยิ่งกว่านั้น ที่สนามบิน เขาก็เหมือนจะสร้างปัญหาบางอย่างให้หลิวจาง เพื่อเป็นการชดเชย ครั้งนี้เขาจึงจะช่วยพวกเธอ นี่เป็นวิธีที่เขาจะขอโทษพวกเธอ

“ถ้าเป็นอย่างนั้น” สาวงามชุดยีนพลันหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา และเลียมันด้วยลิ้นเล็กๆ ของเธอ “ฉันสาบานได้เลยว่า เครื่องดื่มที่เต็มปากนายครั้งถัดไป จะต้องเป็นเลือดของนาย”

“ไม่เลว ดุร้าย ระห่ำ” ฉินเฉาพูด “แต่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเลือดของฉันรสชาติเป็นยังไง”

“น่าขยะแขยงจริงๆ!” สาวงามชุดยีนโบกมือ เพลงในผับพลันหยุด คนเริ่มมารวมตัวรอบๆ พวกเขา

ที่ตามพวกเขามา มีเหล่าชายร่างใหญ่รูปร่างกำยำหลายคนจับตามองมาที่เขา บางทีเมื่อสาวงามชุดยีนให้สัญญาณ พวกเขาคงจะกลายเป็นนักสู้ผู้กล้า และเข้ามาโจมตีฉินเฉาจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เมื่อมองไปที่การคุกคามของชายพวกนั้น ฉินเฉาไม่ได้เอามาใส่ใจ กลับกัน ฉินเฉาฉวยเอาแก้วไวน์บนมือสาวงามชุดยีนมา และค่อยๆ ลิ้มรสไวน์ในแก้ว

“ไวน์แดง รสชาติไม่เห็นจะเท่าไหร่” ฉินเฉาเลียริมฝีปากและพูด “ทำไมเธอไม่ดื่ม ‘เออโกโต้’ (ไวน์ขาว) แทน?”

“เอาคืนมา!” สาวงามคนนั้นเห็นชัดๆ ว่าไม่มีความสุข “นายคิดว่าที่นี่เป็นที่ของใคร!”

“เป็นของหลงเบลล์ใช่มั้ย” ฉินเฉาคิดสักครู่ และจากนั้นก็พูด

“งั้นนายก็รู้ว่านี่เป็นที่ของหลงเบลล์?” ใบหน้างามของเธอส่งรอยยิ้มขี้เล่นออกมา “เมื่อนายรู้ นายยังกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่อีก?”

“อย่าว่าแต่หลงเบลล์” ฉินเฉาโยนแก้วออกไป ซึ่ง มหัศจรรย์ มันกลับตกลงบนโต๊ะของหลิวจางและซ่างกวนหยาน “แม้ว่านี่จะเป็นที่ของเฉินสี ฉันก็กล้าเข้ามา”

ท่าทางแบบนี้ทำให้ตาของสาวงามเบิกขึ้น

“นายมาจากแก๊งไหน?” ตาของสาวงามลอยกลับมาที่ฉินเฉาและถาม

“ถนนตะวันออก” ฉินเฉากลอกตาและพูด

“ถนนตะวันออก?” ดวงตาสาวงามเบิกกว้าง “ไม่ใช่ว่าถนนตะวันออก เป็นถิ่นของหลิวโป้หรือไง? นายเป็นคนของเขา?”

“ไม่ใช่” ฉินเฉาส่ายหัว “หลิวแหยจะต้องไม่ยอมรับที่เธอพูดแน่ เพราะว่า ฉันเป็นคนที่หักขาเขาทั้งสองข้าง”

“นายคือฉินเฉา!” เมื่อเธอพูดคำนี้ออกมา ตาของคนแทบทั้งหมดต่างเบิกกว้าง

สาวน้อยเอามือกุมปากเล็กๆ ของเธอ และพูดด้วยความตกใจ “นายเป็นคนที่พี่ของฉันขีดชื่อ?”

“พี่ของเธอ?” ฉินเฉากวาดตามอง สาวงามนางนี้ริมฝีปากแดง ฟันขาว ใบหน้าอ่อนเยาว์ เธอแต่งหน้าบางๆ ซึ่งบางทีเพื่อที่จะทำให้หน้าของเธอดูเป็นผู้ใหญ่

กางเกงยีนรัดรูปของเธอ ช่วยเน้นรูปร่างที่ไม่โดดเด่นของเธอ

รูปร่างของเด็กสาวไม่สามารถพูดได้ว่าโดดเด่น แต่ยีนแน่นๆ ที่หุ้มบั้นท้ายงอนๆ ของเธอ และรูปร่างที่สูงโปร่ง ทำให้ผู้คนไม่เต็มใจที่จะละสายตาไปจากเธอ เมื่อสายตาของพวกเขาตกลงที่ร่างกายของเธอ

ผู้หญิงแบบนี้ดึงดูดสายตาของผู้คนเพื่อซ่อนความบริสุทธิ์ของเธอ

แม้ว่าสายตาของเธอจะยั่วยวนใจ ฉินเฉาก็เห็นสิ่งที่คล้ายกันนี้มาแล้วจากฟางเหวิน

ไม่ว่าเธอจะพยายามซ่อนมันยังไง ฉินเฉาก็ยังเห็นมันได้อย่างชัดเจน

“เธอคือหลงเบลล์” ฉินเฉายิ้ม เดาถึงตัวตนของสาวน้อยได้อย่างง่ายดาย

“เมื่อได้รู้ว่าฉันคือหลงเบลล์ ทำไมยังไม่ร้องไห้ขอร้องฉันอีก?” สาวน้อยยื่นมือออกมา บางคนที่อยู่ด้านข้างก็ส่งแก้วไวน์แดงมาให้เธอ

หลงเบลล์มั่นใจในเสน่ห์และความสามารถของเธอมาก เธอมั่นใจแม้แต่จะปกครองชายที่พิเศษตรงหน้าเธอคนนี้

จบตอน