[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

“นายเห็นอะไรบ้าง”

“ในการทดสอบมีเด็กหลายคนที่โดดเด่น บางคนที่สู้ไม่ได้เขาก็คอยสั่งการเพื่อนให้อยู่ถูกจุด”

การสอบถามครูฝึกที่เข้าไปในเขตทดสอบดำเนิดการต่อไป เหล่ากองทัพที่ 1 ที่เป็นผู้จัดการทดสอบล้วนวิ่งวุ่นหาคะแนนมามอบให้กับค่ายฝึกแต่ละค่ายเพื่อให้พวกเขาได้มีแต้มในการรับรางวัล นอกจากจะสอบถามแล้วทางกองทัพที่ 1 ยังส่งแฟ้มเอกสารให้กับทางครูฝึกได้เขียนคะแนนความพอใจในเหตุการณ์ที่คอนโทรลเลอร์บุกอีกด้วย เพื่อระบุจำนวนนักเรียนที่ควรจะได้แต้ม

ระหว่างที่กองทัพที่ 1 จัดหาแต้มนี้เอง คะแนนรวมของแต่ละค่ายที่ผู้จัดงานเห็นชอบว่าจะได้ก็เริ่มประกาศผลออกมา ซึ่งมันมีคะแนนใกล้เคียงกัน ค่ายที่ได้ต่ำสุดนั้นมีแต้มราวหมื่นแต้ม ส่วนค่ายที่ได้แต้มสูงสุดอยู่ที่หนึ่งหมื่นห้าพันแต้ม โดยแต้มเหล่านี้จะถูกจัดสรรปันส่วนอีกครั้งเพื่อมอบให้กับนักเรียนแต่ละคนที่ทำหน้าที่ของพวกเขาได้ดีในช่วงทดสอบ

“มีอะไรอีกไหม”

“ไม่ๆ เด็กคนนี้เท่าที่เห็นพวกเราไม่พบว่าเขาทำอะไรเลย”

ครูฝึกของค่ายที่ 7 ที่นั่งล้อมวงกันส่ายหัวเพื่อตอบคำถามทหารที่เป็นตัวแทนจากกองทัพที่ 1 หลังจากครูฝึกส่งเอกสารแบ่งคะแนนให้กับกองทัพที่ 1 พวกเขาก็ถูกถามจี้ เพื่อให้ครูฝึกลงความเห็นอีกครั้งว่าทำไมเด็กจึงได้คะแนนสูง ทำไมเด็กบางคนไม่ได้คะแนน ทุกๆคะแนนที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ง่าย ทุกๆคะแนนต้องผ่านการตรวจสอบเนื่องจากคนที่รอคะแนนไม่ได้มีเพียงนักเรียนเท่านั้น เหล่าแมวมองที่จับตามองนักเรียนเพื่อจะดึงตัวเข้าหน่วยต่างก็จับตามองคะแนนเหล่านี้เช่นกัน จึงต้องทำให้มันถูกต้องที่สุด เพื่อไม่ให้ใครตกหล่นไป

—----------------------

ปึง~!

แอชเชอร์มองไปยังลมที่พุ่งออกจากหมัด พลางแสดงท่าทางดีใจเมื่อสกิลเชี่ยวชาญหมัดของเขาเลื่อนระดับไปถึงจุดสูงสุดได้แล้ว หมัดเมื่อครู่ที่เขาชกด้วยพลังเต็มที่จึงมีลมพุ่งออกไปกระทบกำแพงห้องน้ำจนเขาฉีกยิ้มกว้าง แม้แรงลมที่พุ่งออกไปจะไม่มีพลังทำลายใดๆก็ตาม แต่มันก็บอกได้ว่าหมัดของเขาที่ชกออกไป หากกระทบเข้ากับสิ่งใดมันจะต้องบดขยี้สิ่งๆนั้นได้อย่างแน่นอน สองวันที่เขาใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ในห้องน้ำเพื่อชกหมัด ถือว่าได้ผลต่อการฝึกไม่น้อย

“สถานะ”

[ชื่อ : แอชเชอร์ แอสลาส]

[อายุ : 15 ปี]

[ระดับซิงโครไนซ์ : SS ]

[พลังโจมตี 44  [11]]

[พลังป้องกัน 22  [11]]

[ความเร็ว 44  [11]]

[พลังต่อสู้  715]

[ฟอสเอนเนอร์จี้ 52,150 ]

[แต้มสถานะคงเหลือ 0]

[ สถานะร่างกาย 100 % ]

สกิล >>

[วิ่งเร็ว{Max}][ระเบิดความเร็ว{Max}][วิ่งหลบหลีก{Max}][ปีนป่าย{Max}][ว่ายน้ำ{Max}][ปอดเหล็ก{max}][กระโดดสูง{Max}][พลิกตัวกลางอากาศ{Max}][เล็งจุดตาย{Max}][สกิลเท้าขนนก{Max}][สกิลตื่นตอนฝัน{Max}]

[ลำแสงอาวุธ{Max}][ยิงต่อเนื่อง{Max}]][โจมตีต่อเนื่อง{Max}][ดับเบิ้ลสแลช{Max}][ทริปเปิ้ลสแลช{Max}][ปรมาจารย์มีด{Max}][ปรมาจารย์ดาบ{Max}][ตัดเงา{Max}][ปรมาจารย์หมัด{Max}]

[เชี่ยวชาญธนูขั้นสูง 46 %]

ตอนนี้สกิลเหลือเพียงแค่เชี่ยวชาญธนูขั้นสูงเท่านั้นที่ยังไม่เป็นสกิลปรมาจารย์ แอชเชอร์กลับไม่รีบ ในสถานที่แห่งนี้ไม่มีสนามฝึกยิงธนูเขาจึงคิดว่าจะนำมันไปฝึกในเขตที่เขาจะได้รับหน้าที่ให้ไปบรรจุ

 2 วันที่ผ่านมานี้คงได้เวลาที่คะแนนจะประกาศ เนื่องจากนักเรียนหลายคนเริ่มอยากที่จะสมัครเข้าหน่วยที่พวกเขาอยากเข้าบรรจุแล้ว พวกเขามีเพียงคะแนนในค่ายฝึกซ้อมเท่านั้น เหลือเพียงคะแนนจากการทดสอบ หากคะแนนประกาศออกมาจะสามารถเลือกหน่วยที่อยากไปสังกัดได้

“มาแล้ว คะแนนการทดสอบของแต่ละค่ายประกาศออกมาแล้ว”

เสียงร้องตะโกนของนักเรียนดังขึ้นเป็นช่วงๆ แอชเชอร์จึงเข้าไปดูคะแนนด้วยเช่นเดียวกัน ปรากฎว่าคะแนนที่ประกาศผลออกมานั้นเป็นคะแนนที่แต่ละค่ายจะได้รับ ต่ำสุดที่เขาเห็นคือ 10,021 แต้มเป็นของค่ายที่ 2 แต้มมากสุดที่เขาเห็นเป็นของค่ายที่ 1 จำนวน 15,210 แต้ม

ถึงมันจะดูแปลกไปมากก็ตาม แต่คลิปวีดีโอการฆ่ามอนสเตอร์ของนักเรียนระดับ S คนหนึ่งที่ได้สวมใส่ชุดเกราะของครูฝึกและคลิปการสั่งการของนักเรียนอีกหลายๆคนที่จัดการเรื่องทุกๆอย่างได้อย่างมีสติ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาจะได้แต้มเยอะเพราะมีทั้งหลักฐานยืนยัน แอชเชอร์ที่มองไปยังอันดับ 3 เขาก็พบว่าค่ายของพวกเขาได้อันดับนี้ไป ดูเหมือนว่าหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาทำจะไม่ได้เสียเปล่า การสร้างระบบสื่อสาร การนัดแนะทุกคนให้เริ่มแลกเปลี่ยนสิ่งของคงจะทำให้ได้แต้มมากเป็นพิเศษ ส่วนเรื่องการที่เขาฆ่ามอนสเตอร์ก็มีเขียนในรายงานบอกถึงความสำเร็จภายในค่ายฝึกของเขา ถึงมันจะไม่ได้ระบุว่าใครเป็นคนลงมือแต่ทุกๆคนก็รู้ได้ว่าเป็นแอชเชอร์

ปี๊ด~~~~ !

เสียงนกหวีดที่ไม่ได้ยินมาเป็นเวลา 2 วันเต็มดังขึ้นในช่วงเย็น ทำเอานักเรียนทุกๆคนตื่นตกใจกับเสียงนกหวีด แต่พวกเขาก็ตั้งสติได้ทันดูเหมือนว่าครูฝึกจะพาพวกเขาทำในสิ่งสุดท้ายที่จะต้องทำในหลักสูตร นั่นคือฝึกการเดินสวนสนาม

“แถวตอนเรียงสิบ ทั้งหมด~~~~~!”

“จัดแถว~!”

“เฮ่~!!!”

เสียงของนักเรียนร้องตอบก่อนจะมีกลุ่มนักเรียนมากมายวิ่งออกมาจากห้องพักเข้าไปรวมกันที่สนามพลางจัดแถวตามคำสั่งของครูฝึก ภายในเวลา 5 นาทีที่พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าเพื่อวิ่งมาเข้าแถวทุกๆอย่างก็สงบพร้อมกับมีลมพัดฝุ่นออกไปจากกลางสนาม

“เห็นกันแล้วใช่ไหม เห็นคะแนนกันแล้วใช่ไหม~!”

ครูฝึกกวาดตามมองไปรอบๆพลางฉีกยิ้มกว้างหลังจากได้รับคำตอบจากนักเรียนทุกๆคน แม้ในค่ายของเขาจะมีการปรากฎตัวของผู้ใช้มานาบูส แต้มกลับเป็นอันดับ 3 ของการทดสอบในครั้งนี้ ซึ่งเป็นคะแนนที่สูงมากๆจนครูฝึกฉีกยิ้มดีใจ

“เห็นครับ~!!!”

“ดี เห็นแล้วก็ดี แล้วพวกแกอยากเห็นคะแนนของตัวเองไหม”

“อยากครับ~!!!”

“ดี ตอนนี้ฉันได้คะแนนมาแล้ว มันอยู่ในกระดาษแผ่นนี้ มีใครอยากจะอ่านมันหรือเปล่า”

“อยากอ่านครับ~!!!” นักเรียนมากมายตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ บนใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนล้วนแสดงออกถึงความตื่นเต้นไม่ต่างจากวันที่รู้ว่าจะได้รับการซิงโครไนซ์ครั้งแรก

“ถ้าอย่างนั้นวิ่ง  ออกไปวิ่งรอบสนาม 10 รอบแล้วฉันจะบอก~!”

“เฮ่~!!!”

ไม่มีอารมณ์โกรธ ไม่มีอารมณ์เกลียด หลังจากที่ได้พักมาเป็นเวลา 2 วันนักเรียนต่างฟื้นตัวกันถ้วนหน้า การวิ่งที่หยุดไป 2 วันทำให้หลายคนรู้สึกคิดถึงมาก ดังนั้นการวิ่ง 10 รอบที่เกิดในช่วงเย็นนี้จึงทำให้หลายคนมีรอยยิ้มเพราะมันใกล้เวลาที่พวกเขาจะไม่ต้องมาวิ่งแบบนี้อีกแล้ว เนื่องจากหลักสูตรกำลังถูกเร่งให้พวกเขาจบเร็วกว่ากำหนดการเดิม

“แถวตอนเรียง 5 ทั้งหมดจัดแถว~!”

คำสั่งสุดท้ายดังมาจากครูฝึกหลังจากเห็นการวิ่งของนักเรียนใกล้จะจบ ทุกๆคนที่ได้ยินคำสั่งล้วนใช้พละกำลังสุดท้ายวิ่งมาเข้าแถวด้วยความเหนื่อยอ่อน ต่างจากแอชเชอร์ที่ยังคงเต็มไปด้วยพลัง การวิ่งเมื่อครู่ทำเอาเขาตกใจตัวเองเนื่องจากว่าเขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด เหมือนกับกำลังเดินเล่นมากกว่า

“เอาล่ะ ตามที่ตกลงกันเอาไว้ ฉันจะประกาศคะแนนที่ถูกแบ่งให้ทุกๆคนตามความสามารถที่แสดงออกมา หลายคนคงสงสัยว่าแต้มเหล่านี้ได้มาอย่างไร คนที่ตรวจสอบเป็นใครถึงให้คะแนนได้ ฉันจะบอกเพียงแค่ว่า ในเขตทดสอบที่พวกแกเข้าไป มีกล้องอยู่ทุกที่”

ด้วยคำนี้ทำเอาปีเตอร์เกิดอาการสั่นกลัว ตอนนี้มันรู้สึกกลัวมากกับการถูกจับตัวไป การมีกล้องสอดส่องทุกๆอย่างทำให้มันต้องกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับคนที่ใช้มานาบูสทั้ง 5 คนอย่างแน่นอน ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยังไม่ถูกพาตัวไป ภายในใจของมันภาวนาให้กล้องที่จับจ้องค่ายที่ 7 ไม่ทำงาน

“คะแนนนี้จึงถูกแบ่งมาอย่างดีจากกองทัพที่ 1 มีใครอยากจะถามอะไรก่อนไหม” หนึ่งในนักเรียนยกมือขึ้นถาม ครูฝึกจึงมองจ้องไปยังตำแหน่งนั้น หลังจากได้ยินเสียงบอกชื่อและรหัสคนที่ถาม

“ครูฝึกครับ ผมอยากถามว่าคะแนนในตอนที่คอนโทรลเลอร์บุกนำมาคิดด้วยไหมครับ”

“อืม เป็นคำถามที่ดี ทางกองทัพที่ 1 ประกาศออกมาแล้วว่าคะแนนในส่วนที่เพิ่มเข้ามา มีคะแนนที่มาจากการบุกของคอนโทรลเลอร์ด้วยเช่นกัน ใครที่มีสติสามารถดูแลเพื่อนๆและดูแลตัวเองได้นั้น ล้วนแล้วได้รับคะแนนในส่วนนี้ไป เอาล่ะ ฉันจะประกาศคะแนนแล้ว”

ครูฝึกนำกระดาษปึกใหญ่ออกมาอ่านพร้อมกับประกาศชื่อและคะแนนที่นักเรียนทำได้ โดยคะแนนส่วนนี้จะนำไปสมัครเข้าเลือกหน่วยที่กำลังเปิดรับสมัคร ภายใต้การตะโกนของครูฝึกดังเป็นช่วงๆนี้เองนั้น ทุกๆคนต่างตะลึงงันกับคะแนนของแอชเชอร์ เนื่องจากมันกระโดดไปจากนักเรียนหลายคนที่ถูกประกาศชื่อออกมา

จากการประกาศนักเรียนแต่ละคนมีคะแนนเพียง 5 - 10 คะแนนเท่านั้น ด้วยการหารคะแนนของค่ายที่ได้มาหมื่นกว่ามาแบ่งให้พวกเขาทุกๆคน แต่แอชเชอร์กลับได้คะแนนถึง 98 คะแนนสร้างความตกใจให้ทุกๆคนเป็นอย่างมาก ระดับ A ที่มาจากค่ายฝึกพิเศษยังทำคะแนนได้เพียง 15 - 20 คะแนนเท่านั้น

“หลายคนคงพอใจ หลายคนคงสงสัยกับคะแนนที่ใครหลายๆคนได้รับ” ครูฝึกเก็บกระดาษที่เปิดอ่านหลังจากบอกคะแนนของทุกๆคนจนครบ

“ซึ่งฉันก็บอกได้เพียงแค่ว่า คะแนนทั้งหมดถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ไม่มีการโกง ไม่มีการนำคะแนนของคนใดคนหนึ่งไปมอบให้กับคนๆเดียว ทุกๆอย่างเกิดจากความร่วมมือของครูฝึกและกองทัพที่ 1 ทุกอย่างโปร่งใสสามารถเข้าไปสอบถามได้ เอาล่ะเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลามากไป ฉันมีอีกหนึ่งเรื่องที่อยากจะประกาศให้ทุกๆคนได้ทราบกัน”

ทุกคนเงียบพลางตัดความสงสัยทิ้งไป คะแนนของแอชเชอร์มันน่าสงสัยก็จริงแต่ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นล้วนมาจากตัวของเขาเอง การสั่งการ ทุกคนก็ได้เห็น การต่อสู้ทุกคนก็เห็น จึงไม่แปลกที่เขาจะได้คะแนนมากแบบนี้

“เรื่องสุดท้ายที่ฉันจะพูดในวันนี้ก็คือ วันจบการศึกษา  ค่ายฝึกในสังกัดของกองทัพที่ 7 แห่งนี้ จะจัดงานจบการศึกษาขึ้นในอีก 7 วันข้างหน้า ดีใจไหม~!!!”

ความดีใจเผยออกมาทางแววตาของนักเรียน ทุกๆคนล้วนตื่นเต้นกับการจบหลักสูตรการเป็นนักเรียนของพวกเขา เพียงแค่ 7 วันก็จะกลายเป็นทหารเต็มตัวแล้ว

“แต่ก่อนจะจบนั้นพวกแกต้องทำบางอย่างก่อน~!!!”

ครูฝึกร้องตะโกนจนคอแทบแตกอีกครั้งหนึ่ง เหล่านักเรียนที่รู้ว่านี่คือการฝึกครั้งสุดท้ายจึงพากันยืนตรงรอรับคำสั่งทันที

“สิ่งที่พวกแกต้องทำคือต้องฝึกสวนสนาม ขอเชิญพี่เลี้ยงสาธิตวิธีการสวนสนาม แถวตอนเรียง 10 ทัั้งหมดจัดแถว~!”

พี่เลี้ยงวิ่งมาจากด้านข้างสนามเพื่อจัดแถวตอนตามคำสั่งของครูฝึก ก่อนที่พวกเขาจะทำตามสัญญาณคำสั่งของครูฝึกจนเกิดการเดินสวนสนามขึ้นอย่างพร้อมเพรียง การก้าวเท้า องศาการยกเท้า องศาการตวัดแขนล้วนเท่ากันจนนักเรียนรู้สึกเกร็ง