[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 33 ไปโรงเรียน

จี้หยวนหมิงขอให้ใครสักคนนำโสมมาส่งให้แพทย์

แพทย์รับโสมและมองเพียงครั้งเดียว ก็ตื่นเต้นจนมุมปากสั่น "นี่เป็นโสมอายุเกินห้าร้อยปี และสภาพแวดล้อมการเจริญเติบโตของโสมก็ไม่ธรรมดา คุณซื้อโสมนี้มาจากที่ไหน?" 

โสมนี้มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ และเพียงแค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสดชื่นโปร่งโล่ง แน่นอนว่าไม่ใช่ของธรรมดา

"จากร้านหัวอี้ถังเมืองอวิ๋นเฉิง" จี้เหยียนหมิงกล่าวตามความเป็นจริง แม้เขาจะไม่เข้าใจเรื่องโสม แต่ตอนที่ได้รับโสมมา เขาก็รู้สึกว่าโสมนี้ไม่ธรรมดา

"ร้านหัวอี้ถัง ใช่ร้านหัวอี้ถังของคุณลุงหยางหรือเปล่า?" แพทย์ถาม ลุงหยางเคยเป็นที่รู้จักอย่างมากในวงการแพทย์ และเขาก็รู้จักลุงหยาง

"ใช่ครับ" จี้เหวียนหมิงพยักหน้า

แพทย์ค่อย ๆ ส่งโสมคืนให้จี้เหวียนหมิงด้วยความรู้สึกเสียดาย "คุณใช้ตามปริมาณเดิม ชงชาให้ผู้บังคับการจี้ดื่มทุกวัน ผมจะกลับมาตรวจอาการของผู้บังคับการจี้อีกครั้งพรุ่งนี้"

"ครับ" จี้เหวียนหมิงรับโสมมา

แพทย์ออกจากบ้านตระกูลจี้ กลับไปที่โรงพยาบาล และรีบโทรหาลุงหยาง "สวัสดีครับลุงหยาง ผมหลินลี่เฟิง ศิษย์ของอาจารย์เฉียวเยวี่ยเซิง จำผมได้ไหมครับ?"

[จำได้สิ ทำไมหมอหลินถึงโทรมาหาฉันได้ล่ะ?] 

ลุงหยางถามพร้อมรอยยิ้ม เขากับหลินลี่เฟิงไม่สนิทกันมากนัก แต่เขากับอาจารย์เฉียวเยวี่ยเซิงเป็นเพื่อนสนิท เคยได้รับการขนานนามว่า 'เฉียวเหนือ หยางใต้' และมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการแพทย์แผนจีน

"ผมเพิ่งไปที่บ้านของผู้บังคับการจี้ และเห็นโสมที่พวกเขาซื้อจากคุณ ผมอยากถามว่าคุณได้โสมนี้มาจากที่ไหน และยังมีอีกหรือเปล่า ผมอยากซื้อสักราก"

[โสมรากนี้ก็เป็นของที่คนอื่นขายให้ฉัน โสมคุณภาพแบบนี้หาได้ยากมากในรอบร้อยปี ถ้าไม่ได้สัญญากับผู้บังคับการจี้ไว้ก่อนหน้านี้ ฉันก็คงไม่ยอมขายแน่] 

โสมเช่นนี้เป็นของหายากที่พบได้ยาก การได้มาหนึ่งรากถือเป็นโชคใหญ่ เขาก็ไม่รู้เลยว่าหลิงเหยาโชคดีจนถึงขนาดสามารถหาโสมคุณภาพเช่นนี้ได้อย่างไร

"แล้วคุณรู้จักคนที่ขายโสมให้คุณไหม?" หลินลี่เฟิงรู้สึกว่าคนคนนั้นไม่ธรรมดา

[เธอขายโสมให้ฉันแล้วก็จากไป ฉันยังไม่ทันได้ถาม] ลุงหยางไม่ตั้งใจจะบอกหลินลี่เฟิง เพราะเขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้หลิงเหยา

"ขอบคุณครับลุงหยาง" หลินลี่เฟิงเห็นว่าถามไปก็ไม่ได้ความ จึงไม่ซักไซ้อีก เขาพูดคุยกับลุงหยางอีกสองสามคำแล้วก็วางสาย เขาตั้งใจจะเล่าเรื่องนี้ให้อาจารย์ฟัง

หลินลี่เฟิงทำงานที่มืออยู่เสร็จแล้ว ก็เดินทางมายังห้องยาของเฉียวเยวี่ยเซิง และเล่าเรื่องโสมให้เขาฟังอย่างละเอียด

เฉียวเยวี่ยเซิงมีสีหน้าตกใจ "เรื่องที่นายพูดเป็นความจริงหรือ"

"จริงครับ"

เฉียวเยวี่ยเซิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าเบา ๆ "ฉันเข้าใจแล้ว" เขาจะต้องหาตัวคนขายโสมให้ได้แน่

หลิงเหยาคุยโทรศัพท์กับจ้าวคุนเสร็จ ก็กลับมาที่ห้องพยาบาลด้วยอารมณ์ดี

หลังจากการโฆษณาประชาสัมพันธ์ในช่วงเวลานี้ เหล้าสมุนไพรแทบจะเป็นที่รู้จักทั่วบ้านทั่วเมือง แม้กระทั่งเด็กเล็กที่กำลังเล่นข้างถนนก็รู้จักสโลแกนโฆษณาเหล้าสมุนไพร

จ้าวคุนแทบจะโทรศัพท์มารายงานข่าวดีทุกวัน เขาบอกเธอว่าช่วงนี้ทุกวันจะมีตัวแทนจำหน่ายจากทั่วประเทศโทรมาสั่งซื้อเหล้าสมุนไพรส่งให้โรงงาน สามารถพูดได้ว่าเหล้าสมุนไพรหลังจากวางจำหน่ายก็ทำเงินได้อย่างมหาศาล ตอนนี้เงินฝากของเธอเพิ่มขึ้นทุกวัน เธอกลายเป็นเศรษฐีน้อยไปแล้ว

หลิงเสวี่ยเม่ยเพิ่งจะทำงานเสร็จ เห็นหลิงเหยากลับมาจึงถาม "เหยาเหยา จัดกระเป๋านักเรียนเรียบร้อยหรือยัง พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้วนะ" 

ก่อนหน้านี้เหยาเหยาไม่ยอมไปโรงเรียนเด็ดขาด บอกว่าอยากแต่งงานกับกู้ฉิงอัน เธอพยายามโน้มน้าวมานานแต่ก็ไม่เป็นผล ดีที่ตอนนี้ลูกสาวคิดได้แล้ว

เธออยากให้ลูกสาวสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีในอนาคต และสร้างชื่อเสียง ไม่ใช่แต่งงานแล้วอยู่บ้านเลี้ยงลูก

"เรียบร้อยหมดแล้วค่ะ" หลิงเหยาเดินเข้าไปใกล้ พร้อมยิ้มและจับมือหลิงเสวี่ยเม่ย เธอรู้ความคิดของแม่ และในชาตินี้เธอจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังอย่างแน่นอน

หลิงเสวี่ยเม่ยลูบหัวลูกสาวด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "งั้นคืนนี้นอนเร็วหน่อยนะ พรุ่งนี้แม่จะพาไปส่งโรงเรียน"

"หนูไปเองได้ โรงเรียนก็ไม่ไกล ไม่ต้องห่วงแม่หรอก หนูไม่ใช่เด็กเล็กแล้ว" หลิงเหยากอดแม่พลางทำเสียงออดอ้อน

"ในสายตาแม่ ลูกยังคงเป็นเด็กเล็กเสมอ" หลิงเสวี่ยเม่ยยิ้มและแตะจมูกหลิงเหยา

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนฟ้าสาง หลิงเหยาก็สะพายกระเป๋าหนังสือออกจากบ้าน โรงเรียนมัธยมอยู่ในเมือง นั่งรถประจำทางใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง

เมื่อมาถึงโรงเรียน หลิงเหยาก็สะพายกระเป๋าเดินเข้าสู่ห้องเรียน

เธอเดินเข้าไปในห้องเรียน พบว่ายังไม่มีใครอยู่เลย หลิงเหยาเดินไปที่โต๊ะของตนเอง วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้

มองไปยังห้องเรียนที่คุ้นเคยแต่ดูแปลกตา หลิงเหยานึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน เหตุผลที่เธอไม่อยากเรียนหนังสือ นอกจากอยากแต่งงานกับกู้ฉิงอันแล้ว ยังเป็นเพราะเธอมักถูกรังแกที่โรงเรียน

เพื่อนร่วมชั้นมักจะเยาะเย้ยเธอว่าเป็นเด็กกำพร้าพ่อ เรียกเธอว่าลูกนอกสมรส พูดว่าแม่ของเธอไม่รักนวลสงวนตัว มีลูกกับผู้ชายแปลกหน้า เธอโกรธจึงชกต่อยกับเพื่อนร่วมชั้น แต่เธอคนเดียวจะสู้กับหลายคนได้อย่างไร จึงมักถูกรังแกจนน่าสงสาร

เธอกลัวว่าแม่จะเสียใจหากรู้ ทุกครั้งที่ได้รับบาดเจ็บ เธอจะทายาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่กล้าให้แม่รู้

"นี่มันหลิงเหยาไม่ใช่เหรอ? ไหนบอกว่าจะไม่เรียนหนังสือแล้วไม่ใช่รึไง? ทำไมถึงมาที่นี่ได้?" เสียงแสลงแทงใจดังขึ้นจากด้านหลังของหลิงเหยา

หลิงเหยาหันกลับไปมอง เห็นว่าผู้มาคือเจียงหร่ง เธอเป็นน้องสาวของเจียงโหร่ว ในชาติก่อน เจียงโหร่วเป็นคนที่กลั่นแกล้งเธอมากที่สุด เธอเคยจงใจทำให้กล่องข้าวของเธอหก เพื่อไม่ให้เธอได้กินข้าว และพาเธอไปที่ห้องน้ำ กดหัวเธอลงในอ่างล้างหน้า เรื่องแบบนี้มีมากมายเกินกว่าจะนับได้

เธอเคยแจ้งครูแล้ว แต่เจียงโหร่วมีอิทธิพลมากในเขตเมืองอวิ๋นเฉิง กระทั่งครูยังจัดการเธอไม่ได้

เมื่อสบตากับหลิงเหยา เจียงหร่งก็รู้สึกหวาดหวั่นในใจ "เธอมองฉันแบบนี้ทำไม..." 

เธอรู้สึกว่าหลิงเหยาแตกต่างจากเดิม เมื่อก่อนพี่สาวของเธอจะกลั่นแกล้งอย่างไร อีกฝ่ายก็จะก้มหน้ายอมรับ แต่ตอนนี้หลิงเหยามีบางอย่างที่ทำให้เจียงหร่งรู้สึกกลัว

หลิงเหยาลุกขึ้นยืน เดินไปหาเจียงหร่ง

เจียงหร่งเห็นดังนั้น ก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "นี่... เธอจะทำอะไร" เธอหวาดระแวงว่าอีกฝ่ายจะตีเธอ

หลิงเหยามองเจียงหร่งอย่างเฉยชา แล้วเดินผ่านเธอออกไปข้างนอก เธอดื่มข้าวต้มมากเกินไปตอนเช้า ตอนนี้แค่อยากไปห้องน้ำเท่านั้น

สำหรับเจียงหร่ง ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ยั่วยุเธอ เธอก็จะไม่ทำอะไร เพราะในชาติก่อนผู้ที่รังแกเธอคือพี่สาวของเจียงหร่ง

เจียงหร่งถอนหายใจโล่งอก แล้วขมวดคิ้ว "ฉันจะกลัวเธอทำไมเนี่ย?"

หลิงเหยากลับมาที่ห้องเรียนหลังจากใช้ห้องน้ำ ขณะนี้มีเพื่อนนักเรียนหลายคนมาถึงแล้ว ห้องเรียนวุ่นวายไปหมด

เมื่อเห็นหลิงเหยาเข้ามา เพื่อนนักเรียนทุกคนต่างพากันมองมาที่เธอ สายตาเต็มไปด้วยความสนใจที่จะดูความบันเทิง

หลิงเหยาเดินไปยังโต๊ะเรียนของตน แล้วก็เห็นกระเป๋าของตนเองวางอยู่บนพื้น ของใช้ในกระเป๋ากระจัดกระจายไปทั่ว สมุดถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สายตาของเธอทันทีเย็นชา มองไปรอบ ๆ ห้อง "ใครทำ?"