บทที่ 13: วันแสดงจริง
เช้าวันที่ต้องแสดงจริงมาถึง บรรยากาศในโรงละครเล็กเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทุกคนในชมรมการละครและคนที่มาข่วยงานต่างเตรียมตัวอย่างเร่งรีบเพื่อให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด
กรเดินเข้ามาในโรงละครพร้อมกับความกังวลในใจ แม้เขาจะซ้อมมาอย่างหนัก แต่วันนี้ทุกอย่างจะต้องเกิดขึ้นต่อหน้าผู้ชมจริง ๆ
“กร มานี่เร็ว ๆ เข้า!” เสียงของอิงฟ้าดังขึ้น
กรรีบเดินไปหาเธอ อิงฟ้าถือซองเอกสารบางอย่างในมือ
“นี่ บทเวอร์ชันล่าสุด นายกับน้ำหวานต้องอ่านก่อนนะ”
กรรับซองมาเปิดดู เมื่ออ่านผ่านไปสักพัก เขาขมวดคิ้วทันที
“พี่! ทำไมมีฉากเพิ่มเข้ามาด้วยล่ะ?”
“ใช่ค่ะ!” น้ำหวานที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “พวกเราไม่มีเวลาซ้อมแล้วนะคะ”
อิงฟ้ายิ้มบาง ๆ “ไม่มีบทพูดอะไรหรอก ดูให้ดี ๆ ก่อน”
กรเลื่อนสายตาอ่านต่อไปเรื่อย ๆ จนมาถึงจุดที่ทำให้เขาต้องหยุด
“ฉากจูบระหว่างเ้าชายกับเ้าหญิง”
กรอ้าปากค้าง ก่อนจะเงยหน้ามองน้ำหวานที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ
“พี่เล่นอะไรเนี่ย?” กรพูดเสียงดัง
“พี่ไม่ได้เล่น” อิงฟ้าตอบเรียบ ๆ “คนเขียนบทเพิ่มเข้ามาเพื่อทำให้เื่ดูสมจริงขึ้น”
น้ำหวานพูดเสียงอ่อน “พี่อิงฟ้า… แต่เราไม่ได้ซ้อมเลยนะคะ”
“ฉากนี้ไม่ต้องซ้อมหรอกน่า” อิงฟ้าพูดพลางยิ้ม “ทำตามธรรมชาติเดี๋ยวก็รอดเอง”
หลังจากดูบทเพิ่มเติมเสร็จ กรกับน้ำหวานถูกปล่อยให้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน
“น้ำหวาน… เื่ฉากจูบ… เอ่ออ เราหลบมุมเอาก็ได้ ทำเหมือนจูบแต่ไม่ได้จูบจริง” กรเริ่มพูดด้วยเสียงสั่น
“อืม…ขอบคุณนะ” น้ำหวานพยักหน้า
“ยินดีครับ” กรยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
ทั้งคู่พยักหน้าให้กันก่อนจะแยกย้ายไปเตรียมตัว
บ่ายวันนั้น การแสดงเริ่มต้นขึ้นในโรงละครเล็กที่เต็มไปด้วยผู้ชม บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความคาดหวัง ทุกฉากที่แสดงออกมาราบรื่นและน่าประทับใจ
กรในชุดเ้าชายและน้ำหวานในชุดเ้าหญิงสามารถถ่ายทอดบทบาทของพวกเขาออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแต่ละฉากจบลง
และแล้วก็ถึงฉากที่ทั้งสองต้องแสดงความรักต่อกัน กรเดินเข้าไปใกล้น้ำหวานในขณะที่เธอยืนอยู่กลางเวที
“ข้า… ไม่อาจปล่อยให้เ้าจากไปได้” กรพูดตามบท ขณะที่เขาเริ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้
น้ำหวานมองตากร และในตอนที่กรกำลังจะหลบมุมตามที่ตกลงไว้ เธอกลับเอาแขนคล้องคอของกรและดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ ก่อนจะจูบเขาอย่างนุ่มนวล และที่ทำให้กรใยิ่งกว่าคือวัตถุนิ่มๆ ที่เข้ามาในปากเค้า เธอใช้ลิ้น!
กรตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ใจเต้นแรงจนไม่อาจควบคุมได้
ทันทีที่ฉากจูบจบลง แสงไฟบนเวทีก็ดับลงเพื่อเปลี่ยนฉากใหม่ น้ำหวานวิ่งออกไปแล้ว กรยืนเหม่อลอยจนกระทั่งเสียงของอิงฟ้าดังขึ้นข้าง ๆ
“กรๆ ! นายโอเคไหม?”
กรสะดุ้ง “ครับ… ผมโอเค”
อิงฟ้าหัวเราะเบา ๆ “เตรียมตัวเข้าต่อไปได้แล้ว เด็กน้อย”
มาถึงฉากสุดท้าย เ้าชายต้องเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องเ้าหญิงที่เขารัก
กรล้มลงบนเวทีด้วยท่าทางหมดแรง ขณะที่น้ำหวานร้องไห้และกอดเขาไว้ เสียงสะอื้นของเธอทำให้ผู้ชมหลายคนซาบซึ้ง
แสงไฟค่อย ๆ ดับลงอีกครั้ง และกรคิดว่านั่นคือจุดจบของเื่ราว
อยู่ดีๆ แสงไฟกลับสว่างขึ้นอีกครั้ง ฉากเพิ่มเติมที่กรไม่รู้มาก่อนก็เริ่มต้นขึ้น กรทำตัวไม่ถูก ได้แต่นอนตายอยู่อย่างนั้น
น้ำหวานในชุดเ้าหญิงลุกขึ้นยืนอยู่กลางเวที เธอหัวเราะอย่างชั่วร้าย และพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป
“ข้าไม่อาจรักเ้าได้จริง ๆ เพราะข้าคือคนที่้าทำลายเ้า”
เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็ทำนองที่มืดมน น้ำหวานก้มลงมองร่างของเ้าชายที่นอนอยู่ด้วยสายตาอันเหยียดหยาม ก่อนจะก้มลงไปหยิบมงกุฎขึ้นมาสวมอย่างสง่างาม
“นี่คือโทษของเ้าคนที่มัวเมาในความรัก”
ผู้ชมอึ้งไปกับการพลิกบทที่ไม่คาดคิด เมื่อเ้าหญิงถูกเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วเธอคือพ่อมดร้ายที่แปลงร่างมาเพื่อหลอกใช้เ้าชาย
ฉากจบลงพร้อมกับไฟบนเวทีที่ดับสนิท
หลังจากความเงียบงันชั่วขณะ เสียงปรบมือก็ดังขึ้น ผู้ชมบางคนะโชมว่าการแสดงยอดเยี่ยมมาก
กรที่ยังคงอยู่บนเวที หันไปมองน้ำหวานและอิงฟ้าด้วยความสงสัย
“นี่มันอะไรกันครับพี่? ทำไมผมไม่รู้เลยว่าจะจบแบบนี้?”
อิงฟ้าหัวเราะ “คนเขียนบทเขาเพิ่มเข้ามาไง”
“แต่ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้า?”
“ก็เพื่อให้ได้อารมณ์จริงไงล่ะ” อิงฟ้าตอบพร้อมกับยิ้มเ้าเล่ห์
กรถอนหายใจยาว แต่ก็อดโล่งใจไม่ได้ที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
4K
