PH501 #10
สองสัปดาห์ต่อมา
การพัฒนาความสัมพันธ์ของเวฆากับนรารีเป็ไปอย่างราบรื่น เวฆา(โคตรจะ)เปิดเผยว่าตัวเองรู้สึกยังไง คอยไปรับไปส่ง นรารีเลิกเรียนเย็นก็รอเลิกช้าก็ไม่เคยบ่น ขนาดว่าววิกาขับรถไปและต้องขับกลับมาอยู่แล้วเวฆาก็ยังยืนยันจะไปรับนรารีอยู่ดี
ด้วยความออกหน้าออกตานี้ทำให้ววิกาเบ้ปากมองบนไปหลายรอบ
เพื่อนเธอเองก็ไม่น้อยหน้า บางคืนนรารีก็ย้ายไปนอนห้องเวฆา ตอนแรกเธอก็ใไม่คิดว่านรารีจะกล้า เธอจับเข่าคุยกับเพื่อนอยู่นานถึงได้มั่นใจว่าเื่ยังไม่เกินเลย
ววิกาเชื่อใจนรารีแต่เธอไม่ไว้ใจความเ้าเล่ห์และร้ายกาจของเวฆา เธอกลัวว่าหมอนั่นจะตะล่อมเพื่อนเธอจนได้สักวันน่ะสิ!
เื่ของสองคนนั้นดำเนินไปได้ดีในขณะที่เธอเริ่มรู้สึก ‘เหงา’ ในตอนที่นรารีไม่อยู่ หรือไม่ว่างไปช้อปปิ้งกับเธอเท่าเมื่อก่อน
และยิ่งเหงามากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าธนบัตรให้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องนอนแบบห้องน้ำในตัวที่เธอเคยสงสัยว่าปิดเอาไว้เอาไว้ทำไม
คำตอบคือเพราะเ้าของเพนท์เฮ้าส์จะให้เบลย้ายเข้ามาอยู่
กลายเป็ว่าตอนนี้ทุกคนมีคู่ยกเว้นเธอกับธันวา ซึ่งธนบัตรออกหน้าออกตาในการช่วยชงซะเหลือเกิน
“วิว คนอื่นไปไหนหมด”
ววิกาแอบกลอกตาขึ้นฟ้า
ตายยากจริงๆ เลยนะธัน! พูดถึงก็มาเลย
“รารี่ไปข้างนอกกับเวย์ ตางค์ไปรับเบล”
“แล้วเธอไม่ไปไหน?”
“อยากไปว่ายน้ำอยู่เหมือนกัน แต่ตางค์ใช้ฉันอยู่เฝ้าช่างเปลี่ยนประตูน่ะสิ!”
“ฮ่าๆๆ น่าสงสาร”
“ไม่ตลก!”
คิดแล้วก็โมโห เธอควรจะได้ไปเล่นน้ำแก้ร้อน แต่ธนบัตรดันใช้เธออยู่ดูห้องไง!
“แล้วช่างก็มาช้า ขอเลื่อนไปสามสิบนามีแต่กว่าจะมาจริงก็ชั่วโมงกว่า ฉันไม่หงุดหงิดใส่ก็ดีเท่าไหร่แล้ว!”
“ช่างมาช้า?”
ร่างสูงเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาเดี่ยวตัวนึง ธันวากดหัวคิ้วลงต่ำคล้ายไม่พอใจ ธันวาพึ่งกลับมาจากไปนอนค้างที่บ้าน เขาจึงไม่ค่อยรู้ว่าเหตุการณ์เป็ยังไงในระหว่างที่เขาไม่อยู่
“ใช่! ฉันโทรตามตั้งหลายรอบแหนะ”
“อืม” ธันวาตอบรับ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาเลื่อนหารายชื่อแล้วกดโทรออกไปยังปลายสายที่้า
(สวัสดีครับ)
“พี่ครับ ช่างที่ผมให้ช่วยมาติดที่ล็อคประตูแบบกดรหัสวันนี้มาช้า เพื่อนผมไม่พอใจ”
ธันวาพูดกับคนในโทรศัพท์ แต่ววิกาสะดุ้ง คำว่า ‘เพื่อนผม’ หมายถึงเธอแน่ๆ
เขาโทรหาใครน่ะ!
“ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับลูกค้าคนอื่น เขาจะตำหนิเราเอาได้นะครับ ยังไงผมฝากดูเื่มาตราฐานบริการด้วยนะ”
ววิกาจ้องเพื่อนร่วมห้องเธอตำหนิอีกฝ่ายจนตาจะถลน
(ครับคุณธัน ผมจะกำชับพนักงานให้)
“ขอบคุณครับ”
และทันทีที่ธันวาวางสาย ร่างบางก็ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ธัน! โทรหาใครน่ะ”
“หัวหน้าช่างคอนโดนี้”
“นายมีเบอร์เขาได้ไง แล้วทำไมไปว่าเขาแบบนั้นอ่ะ”
“บริษัทพ่อฉันประมูลงานช่างที่คอนโดนี้ได้ แล้วที่ฉันทำก็เพื่อให้พนักงานทำงานให้ดี ฉันผิดตรงไหน?”
“อ่า... ก็ไม่ผิด”
ถ้ามองในมุมลูกเ้าของบริษัทก็ต้องอยากให้กิจการบ้านตัวเองไม่มีข้อบกพร่องก็ถูกแล้วนั่นแหละ
“อืม เลิกพูดมากหน่าวิว ไปแอบดูห้องเบลกัน”
“ตางค์จะไม่ว่าหรอ เขาไม่เคยให้ใครเข้าไปเลยนะ”
“ไปแอบดูนิดนึงหน่า เธอจำวิธีตั้งรหัสที่ช่างเขาสอนได้ป่ะ”
“จำได้...”
“งั้นจัดการเลยวิว”
“...”
ววิกานั่งนิ่งอย่างชั่งใจ ไอ้อยากดูก็อยากอยู่หรอก แต่ก็กลัวจะเป็การรุกล้ำพื้นที่หวงห้าม
ธนบัตรหวงห้องนั้นจะตาย ถ้าเขารู้ว่าเธอเข้าไปเธอแย่แน่
“เร็วดิ ฉันโคตรอยากเห็นเลย ไอ้ตางค์แม่งเป็เพื่อนเลว ทีฉันอยากทาสีผนังใหม่ ยอมจ่ายเองทุกอย่างมันยังไม่ยอมเลย บอกว่าไม่ชอบให้ห้องเหม็นสี”
“...”
“แล้วดูตอนมันแต่งห้องให้เมียมาอยู่ดิ อย่าว่าแต่ทาสีเลย ห้องน้ำก็ทำใหม่ เฟอร์นิเจอร์ก็ใหม่ แม่ง! เห็นเมียดีกว่าเพื่อน!”
ธันวาบ่นร่ายยาวและเหตุผลที่เขาพูดก็เย้ายวนชวนใจเธอมาก
“เร็วดิวิว”
อ่า... แอบดูนิดนึงไม่เป็ไรหรอกมั้ง
“โอเค เื่นี้เป็ความลับนะ ถ้าถูกจับได้ห้ามบอกตางค์ว่าฉันสมรู้ร่วมคิดกับนาย”
“เออหน่า สาบานเลย”
ววิกาลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็เดินตรงไปห้องที่เบลจะมาอยู่ เธอกดแผ่นสี่เหลี่ยมระบบััไม่กี่ทีประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นการตกแต่งห้องด้านใน
“โห...”
หรูมาก! เฟอร์นิเจอร์แต่งละชิ้นเมื่อเทียบราคาน่าจะแพงกว่าห้องเธอสองถึงสามเท่า ห้องคลุมโทนสีเทา-ทอง ดูเรียบแต่หรู ดูแพงสุดๆ!
ธันวาที่ตามหลังววิกามาดันให้เธอเข้าไปในห้องแล้วดันประตูปิดให้สนิท เขากวาดตามองภาพรวมแล้วคิดในใจ
‘ไอ้ตางค์ ไอ้ห่า นี่ขนาดบอกว่าไม่สนใจเบลเท่าไหร่ยังเป็พ่อบุญทุ่มขนาดนี้ ถ้าเลิกปากแข็งเมื่อไหร่คงได้สิ้นเนื้อประดาตัวแน่เพื่อนกู’
จะไม่ให้คิดแบบนี้ได้ไง
เตียงหลังนี้ตีตราแบรนด์ดัง รูปทรงสวย ฟูกหนามาก เตียงสูงกว่าระดับปกติจนต้องมีเก้าอี้แนวยาวทรงเตี้ยบุด้วยกำมะหยี่มารองเหยียบก่อนก้าวขึ้นเตียง
พรมที่ใช้ปูพื้นก็นุ่มละมุนเท้าสุดๆ โคมไฟตั้งพื้นก็ยังติดป้ายชื่อนักออกแบบอยู่เลย
จริงอยู่ว่าบ้านไอ้ตางค์มันรวย แต่การตกแต่งห้องนี้ทุกอย่างดูแพงเกินไป ไอ้ตางค์เพื่อนรักของเขาไม่มีเงินเก็บมากพอจะมาจ่ายหรอก ถ้ามันใช้เงินตัวเองจริง ต่อจากนี้มันคงต้องกินอยู่อย่างประหยัดเพื่อรอพ่อมันให้เงินก้อนใหม่แน่
“ธัน ดูนี่สิ โต๊ะเครื่องแป้งนี่เริ่ดมากกก มุมจัดของดี ครบทุกฟังก์ชันการใช้งาน นายเห็นอันนี้ป่ะ! มันเป็ตู้นะ มันพับเข้าหากันได้ แค่ตู้โต๊ะเครื่องแป้งนี่ก็แสนกว่าบาทแล้วอ่ะ!”
ธันวาหันไปมองคนที่เอามือลูบไล้โต๊ะที่เธอบรรยายคุณสมบัติของมันแล้วยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐาน
โต๊ะนั่นรูปทรงคล้ายตู้เสื้อผ้าที่เวลาเปิดออกจะมีประตูสองบาน ดีไซน์ไม่ได้แปลกตามาก แต่สิ่งที่ทำให้ราคาพุ่งสูงน่าจะเป็เพราะชื่อเสียงของแบรนด์ที่ทำออกมาขายมากกว่า
เขากำลังคิดว่า...
“ไอ้ตางค์หลอกขอเงินพ่อมันมาแน่ๆ มันไม่มีทางจ่ายเองได้”
“หื้ม? แต่ตางค์ก็มีเงินเยอะนะ”
“ไม่พอหรอก มันหลอกขอพ่อมันชัวร์”
“อ่า... ว่าไงว่าตามนั้น”
ววิกาตัดบทแล้วเดินไปชมห้องน้ำต่อ ส่วนธันวาก็ยกมือถือมาถ่ายรูปเอาไว้
หึ! ว่าแล้วว่าทำไมไอ้สตางค์มันไม่อยากให้ใครเข้า มันกลัวมีคนเอาไปฟ้องพ่อมันน่ะสิ
และในระหว่างที่ธันวากำลังเก็บมือถือก็มีเสียงกุกกักดังขึ้นหน้าประตู
ฉิบหายล่ะ! คนที่จะมาก็มีแค่ไอ้ตางค์กับเบลเท่านั้น!
“วิว! ไอ้ตางค์มา!”
“ห้ะ!! ทำไงดี ตางค์ด่าแน่!”
“ยอมรับไปเลยไหม ยิ้มให้มันแล้วชิ่งหนี”
“ไม่ได้!!”
ยังไงเธอก็ไม่ยอมแน่!
“ทำไมวะ วิธีนี้ง่ายสุดละ”
“สตางค์ให้ฉันเซ็นสัญญาไว้ว่าจะไม่เข้าห้องนี้ ไม่งั้นฉันโดนปรับเป็การขึ้นค่าเช่าแน่!”
“แล้วเซ็นทำไม?”
“ก็ไม่คิดว่านายจะชวนฉันเข้ามานี่!”
“เอ้า! เกี่ยวอะไรกับฉันวะ?”
“เอาน่าธัน! อย่าพูดมาก! มาหลบก่อน!”
ว่าแล้วเธอก็ลากธันวาไปหลบในตู้เสื้อผ้าได้ทันท่วงที
ววิกาคิดว่าไม่นานเธอก็น่าจะออกไปได้ แต่ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ตอนที่เห็นธนบัตรจับผู้หญิงของเขาถอดเสื้อ!
บ้าเหอะ! สองคนนั้นจะจุด จุด จุด กัน ในขณะที่เธอและธันแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าแคบๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!!!!
.........................................................
ตอนหน้า วิวกับธันจะยังคงอยู่ในตู้เสื้อผ้าในขณะที่ตางค์กับเบลใช้เตียงนะคะ 555555555555555555
862
