เสียงช้อนััจานเบา ๆ
ข้าง ๆ กัน...เด็กสาวในชุดกระโปรงแพงนั่งตัวตรง
เธอไม่พูด ไม่ขยับเกินจำเป็
แต่จังหวะการเคลื่อนไหวทุกอย่าง “เรียบร้อยกว่าที่วัย 19 ควรจะเป็”
หมอเรย์มันด์เงียบ ไม่ใช่เพราะไม่มีคำถาม แต่เพราะเขาเริ่มมีคำตอบในใจเงียบ ๆ แล้วต่างหาก
เขาสังเกตว่า
— ลินะจะหลับตาช้า ๆ เวลากินของที่ “ชอบ”
จะหายใจเข้าครั้งลึกเล็กน้อยก่อนพูด
และทุกครั้งที่เขาขยับตัว…
เธอจะกลั้นหายใจนิดเดียวแล้วค่อยปล่อยออกเหมือนไม่ตั้งใจ
❝ ไวเกินไป… ❞
เขาคิดเงียบ ๆ
หมอจึงไม่ถามอะไร เขาแค่ถือถ้วยชาขึ้นมา
แต่ในความคิด ก็อยากเปรยเบา ๆ ว่า
“Vous êtes très calme…”
วู แซท เทร คาลม์
“หนูเงียบมากเลยนะครับ…”
และเมื่อเธอหันมาสบตา เขายิ้มบาง ๆ
เหมือนจะบอกว่า เขาไม่ใช่แค่หมอที่ฟังเธอ...แต่เขาอ่านเธอได้ั้แ่คำแรก
ด้วยแต่ด้วยความนิ่งจนแทบกลืนไปกับไอน้ำจาก Darjeeling ของเธอ เขาเลยไม่พูดอะไร
ความคิดของหมอเรย์มันด์
❝ เธอไม่พูดอะไรเลย...
แต่แววตาเธอเหมือนบอกว่า “อยากให้ผมชวนคุย” ❞
❝ เอาจริง...ก็ไม่จำเป็ต้องพูดอะไร
แค่ดูแลเงียบ ๆ ไปตามหน้าที่ก็พอ
แต่…เอาเถอะ
❝ อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าหนูคิดอะไรอยู่ …ไม่ใช่เพราะอยากรู้ แต่เพราะ หนูสวย….. เกินไปสำหรับความเงียบแบบนั้น ❞
และผมก็ไม่ควรคิดว่าหนูสวย แม่ว่าหนูจะสวยจริงๆ
(ลินะสวยเกินไว แต่เป็ความสวยนุ่ม หวาน ซ่อน…..บางอย่าง)
หมอเรย์ตอนวางถ้วยชา
“ขอผมดูให้แน่ใจก่อนว่า
ความเงียบของหนู...มันคือความสบายใจ
ไม่ใช่เพราะหนูกำลังห้ามตัวเองอยู่…..”
หมอสุภาพแม้ในความคิดยของตัวเอง เพาะหมอคือสุภาพบุรุษ แต่
กลไกในตัวหมอกำลังเริ่มตั้งคำถามกับความเหมาะสมของ “ความเงียบ” ของตัวเองเลย
เพราะลินะ “นิ่งแบบที่อาจจะไม่ใช่เด็ก”
“หรือว่าเด็กคนนี้…มองผมในแบบที่ผมไม่ควรมองตอบ?”
ในความ “ใจดีแต่เงียบ” ของผม อาจทำให้หนู รู้สึกบางอย่าง แต่ผมเข้าใจได้…..
❝ ไวเกินไป… ❞
เขาคิดเงียบ ๆ
คำว่า “ไวเกินไป” ของหมอเรย์มันด์ —
มันไม่ใช่แค่ทางร่างกายอย่างเดียว แต่มันคือ ทุกสัญญาณทางจิตวิทยา ที่หมอจับได้จากเธอ…
แปลตาม "ระบบจิตแพทย์ระดับสูง" ของหมอเรย์มันด์
– เธอกลืนน้ำลายทันทีที่เขาพูดคำว่า “pour vous”
– เธอรับโทนน้ำเสียงต่ำ–ทุ้ม–อ่อนโยน แล้วตอบสนอง “เกินระดับที่ควรจะเฉย”
– คนธรรมดาอาจไม่ทันรู้ตัว
แต่ เธอรู้สึกก่อนที่ตัวเองจะคิดได้
(เช่น กลิ่น / น้ำเสียง / คำพูดอ้อม ๆ)
– เด็กอายุ 19 ทั่วไปจะยังมีพื้นที่เงอะงะ หรือติดขัดในสังคม
แต่ลินะกลับ นิ่งแบบปรับตัวเข้าโซนของผมได้ทันที
– เธอไม่ซักถาม ไม่ลังเล แต่รับคำพูดหมอ…แบบ “ซึมลงร่างกาย” ทันที
– การพยายามเก็บทุกอารมณ์ที่เกิดขึ้น มักเป็ reflex ของเด็กที่ถูกบีบให้เก็บความรู้สึกั้แ่เล็ก
– หมอรู้สึกทันทีว่า “ลินะเคยถูกฝึกให้เงียบ”
ไม่ใช่เพราะเรียบร้อยธรรมดา
แต่เพราะ เธอเคยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ “เงียบคือการเอาตัวรอด”
❝ เธอซ่อนหลายอย่าง…
แต่ไม่รู้ว่าซ่อนเพราะอยากซ่อน หรือเพราะไม่มีใครเคยให้เธอแสดงมันออกมา ❞
❝ ถ้าเด็กคนนี้เงียบเพราะเคย “กลัวจะพูดผิด”...
ผมคงต้องเป็คนแรกที่ทำให้เธอรู้ว่า จะพูดอะไรก็ได้ ต่อหน้าผม ❞
หมอกำลังเริ่มอ่านเธอ…แต่ดัน “อยากรู้เธอ” ขึ้นมาด้วย…..
Website รวมลิ้งค์นะคะ
https://sites.google.com/view/narisaracwriting/home
467
