ค่ำคืนเลื่อนผ่าน เงาจันทร์
รัตติกาลแสงจันทร์ งามพริ้ง
จันทร์ฉายนวลส่อง ใบหน้า
สะท้อนก้อง น้ำใส ใจเธอ
"เหตุใดพี่ชายคนนั้นถึงได้ใจดี อบอุ่นดุจแสงจันทร์ และงดงามเช่นนี้ ... ช่างเหมือนท่านแม่และอาจารย์หญิงยิ่งนัก"
ในค่ำคืนที่เด็กน้อยแอบย่องออกไปหาของกินในเรือนครัว
หลังจากที่เขากลับมาถึงห้องที่อับชื้นที่มีท่อนฟืนวางเรียงรายเกือบครึ่งห้อง ถ่านไม้อีกหลายกระสอบวางซ้อนทับกันเป็ชั้นๆ เรียงกันประมาณ 3 แถวได้
สำหรับพื้นที่ที่เขาใช้หลับนอนและใช้เป็พื้นที่ส่วนตัวของเขาเหลือเพียง 1 ส่วน 4 ของห้องนี้เท่านั้น
ตรงมุมหน้าต่างมีพื้นที่ว่างพอที่จะให้ตั้งเตียงไม้ขนาด 1 จั้ง [1] พร้อมเครื่องนอน 1 ชุด บนเตียงไม้มีโต๊ะไม้ขนาดเล็กพอที่จะตั้งตะเกียงน้ำมัน เพื่อสร้างแสงสว่างให้กับห้องแห่งนี้และวางหนังสือพร้อมอุปกรณ์เครื่องเขียน
ส่วนพื้นที่เหลืออยู่ของเตียงไม้มีพื้นที่เพียงพอที่จะให้เด็กน้อยได้ใช้เป็ที่นอนและสามารถนั่งอ่านหนังสือได้บ้าง
เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงไม้มองหมั่นโถวที่เขานำติดมือกลับมาด้วย (ไม่ยอมที่จะกินหมด) ที่ตอนนี้เขานำมันมาวางไว้ที่โต๊ะเล็กบนเตียงไม้
เด็กน้อย หวนนึกถึงพี่ชายคนที่เขาพบในเรือนครัว
"พี่ชาย ... ท่านเป็ใครกัน? ... ท่านชั่งเหมือนกับท่านแม่กับอาจารย์หญิงยิ่งนัก ... ทั้งใจดี และรูปงาม ..."
เด็กน้อยเงยหน้าออกจากหมั่นโถว มองออกไปยังนอกหน้าต่างสายลมอ่อนๆ พัดเข้ามากระทบที่ใบหน้าขาวซีดของเขา ขนตาสั่นไหวปอยผมด้านหน้าปลิวเล็กน้อย
ภายนอกหน้าต่างพอจะมองเห็นร่มเงาของต้นไม้ข้างโรงเก็บฟืนและใบไม้ที่พลิ้วไหวตามลม ถึงแม้จะเป็เข้าสู่ยามจื่อ[2] แล้วก็ตาม
ดวงจันทร์คืนนี้เต็มดวง งามเป็พิเศษ แสงของดวงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างไม้ของเรือนเก็บฟืน
พื้นที่ที่เขาอาศัยหลับนอนในตอนนี้ คือโรงเก็บฟืนของสำนักฟ้าดิน และตอนนี้มันได้กลายเป็เรือนนอนของเขาไปด้วย
เด็กน้อย หวนนึกถึงเรือนราวของตนเองอีกครั้งหลังไม่ได้คิดถึงคนที่ล่วงลับไป
"มันนานมากแล้วนะที่พวกท่านจากข้าไป"
นี้ก็จะ 2 หนาว[3] ได้แล้วที่เขาเข้ามาอยู่ที่สำนักแห่งนี้
ก่อนหน้านั้น เมื่อเด็กน้อย ย่างเข้าขวบที่6 ของ่อายุ
ั้แ่เกิดมาเขาก็ไร้ซึ่งบิดามีเพียงมารดาที่คอยดูแลเขาเพียงลำพัง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิดาของเขาเป็ใครกันท่านแม่ไม่เคยเล่าเื่ราวของบิดาให้เขาฟังถึงเลยด้วยซ้ำ
"เ้าตั้งใจเรียนอ่านตำราเล่านี้ให้ดีๆล่ะ คอยจดจำเวลาที่แม่พาเ้าไปเก็บหาสมุนไพรในป่า...และนี้คือยาที่เ้าต้องดื่มมันอย่างสม่ำเสมอ" มารดาของเขาย้ำเื่ยา และยื่นถ้วยยาให้เขาดื่มมัน
เมื่อตอนที่เขาเป็เด็กเล็ก ๆเขาต้องดื่มยาเหล่านี้ทุกเช้า
"ไม่ดื่มไม่ได้หรือไงท่านแม่ มันขมไม่อร่อยเลย" เด็กน้อยที่ไม่อยากดื่มยาพูดออกมา
"เ้าก็รู้ว่าเ้าสุขภาพไม่ดีเ้าเป็ความหวังของแม่ หากเ้าเป็อะไรขึ้นมา ... แค็กๆๆ...เ้าเคยได้ยินใช่หรือไม่ ... หวานเป็ลม ขมเป็ยา" มารดาของเขาพูดปลอบเขาไปไอไปพลาง เด็กน้อยดูออกว่าแม่ของเขาเองนั้นละที่ไม่สบาย
"ทะ ... ท่านแม่ท่านไม่สบายหรือขอรับ" เด็กน้อยเห็นมารดาไอออกมาก็อดเป็ห่วงไม่ได้
แม่ลูกมองหน้ากันและกันเด็กน้อยดวงตาบ่งบอกว่าเป็ห่วงมารดายิ่งนัก
หมายเหตุ
[1] 1 จั้ง = 3.33 เมตร
[2] ยามจื่อ = คือ 23.00 - 24.59 น.
[3] หนาว/เหมันต์ = ปีเป็การเปรียบเทียบอายุตามรอบปี
427
