หมีน้อยเอื้อมดาว : รักไร้ข้อแม้ แพ้ไม่ว่า ขอข้าฯได้พยายาม

“อรครับ” … “ผมชอบอรนะ”

เขากลั้นใจพูดประโยคนี้รวดเดียว ไม่ตะกุกตะกักใจเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ก็รู้สึกโล่งที่ได้หลุดปากออกไป เธอนิ่งฟัง สีหน้าไม่ได้แสดงความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้บ่งบอกความดีใจใด ๆ

“ขอบคุณค่ะพี่โจ แต่...” เธอมียิ้มบาง ๆ บนดวงหน้าคล้ายว่านึกคำที่จะพูดต่อไม่ออก จึงปล่อยให้ความเงียบเข้ามาแทรกในบทสนทนา

“ผมเข้าใจ ผมรอได้นะ ไม่ต้องอึดอัดใจ”เขารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ แต่ก็หวั่นลึก ๆด้วยไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน เพราะในวันนี้ เธอเองอาจไม่จำเป็๲ที่จะต้องพยายามลืมเ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาแล้วก็ได้

“ขอบคุณค่ะพี่โจ อรดีใจที่พี่โจมีความรู้สึกดี ๆ กับอรและอรก็มีความรู้สึกดี ๆ กับพี่โจเหมือนกัน” เธอนิ่งคิดเม้มปากคล้ายว่ากำลังจะพูดในสิ่งที่ยากที่จะพูด

“พี่โจจำได้มั้ย ว่าพี่โจเคยตอบผิด ที่คิดว่าเรือใบล่องทวนลมไม่ได้”

“จำได้ครับ” เขาตอบด้วยใจระทึก และคิดว่าเขาพร้อมที่จะรอหากเธอจะขอให้เขารอต่อไป

“...และอรมีสิทธิจะขออะไรกับพี่ก็ได้อย่างนึง” เธอนิ่งคิดชั่วครู่

“อรขอ...ให้พี่โจเป็๲พี่ที่น่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปนะคะ และอรขอให้พี่โจรู้สึกกับอรแบบเพื่อน หรือน้อง ที่จะหวังดีต่อกันแต่ไม่ใช่แบบแฟน ได้มั้ยคะ” เธอเรียบเรียงคล้ายว่าเคยคิดทบทวนคำขอนี้มาก่อนแล้ว

เขานิ่งอึ้ง เก็บอาการไม่แสดงสีหน้าใด ๆกลืนความรู้สึกผิดหวังลงไป

“ได้ครับ ก็ตามนั้นครับ เดี๋ยวจัดให้ครับ”เขาแสร้งเติมความร่าเริงเข้าไป และยิ้มให้เธอ พร้อมกับเปลี่ยนไปคุยเ๹ื่๪๫อื่น ต้นพริกขี้หนูของแต่ละคนเติบโตไปถึงไหนแล้วใส่ปุ๋ยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ห้องข้าง ๆที่ชอบเสียงดังตอนกลางคืนเงียบไปบ้างรึยัง แต่เขาจงใจที่จะไม่ถามเธอว่าวันเสาร์นี้จะทำอะไรเพราะเขาไม่จำเป็๞ต้องรู้อีกแล้ว การสืบสวนสอบสวนจบลงแล้ว     

ถ้าไม่นับความรู้สึกภายในของเขา ทุกอย่างที่ปรากฎภายนอกยังเหมือนเดิมเขาเดินมาส่งเธอที่ล็อบบี้ ร่ำลากันด้วยรอยยิ้ม

“อ้อ เกือบลืมไป” เธอนึกขึ้นได้ตอนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์และล้วงลงไปในกระเป๋าหนังสะพายข้าง หยิบมันขึ้นมาและยื่นให้เขา“ขอบคุณพี่โจมากเลยค่ะ รักลอยลมเล่มนี้สนุกมากจริง ๆเข้าใจเลยว่าทำไมพี่อ่านแล้วอยากไปขึ้นบอลลูน”

“ได้ครับ สนุกเน้อ ผมชอบมากเหมือนกัน” เขารับหนังสือเล่มนั้นคืนมาหัวใจเต้นอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นเชือกไหมพรมเส้นขาวรอบข้อมือขวาของเธอมันเหมือนกับที่เขาเห็นในรูปคู่เธอกับทศพลที่ใช้คั่นหนังสือและเขามั่นใจว่างานสัมนาที่หัวหิน ไม่ได้มีการบายศรีสู่ขวัญใด ๆทั้งทศพลและอรก็ไม่ได้เล่าเ๹ื่๪๫นี้ให้เขาฟังเมื่อเขาถามถึงเ๹ื่๪๫ราวที่หัวหินแว่วเสียงเพลงในพิธีรับขวัญน้องใหม่เข้ามาในหูเขา ‘จะเอาด้ายยาว ขาวบริสุทธิ์ พันมัดผูกไว้ที่ข้อมือของเ๯้าเหมือนดังใจพี่ ผูกพันเ๯้าไว้ ไม่หน่ายหนี’  

การสืบสวนสอบสวนจบลงแล้ว...จริง ๆ 

เขาไม่ชอบการแข่งขัน แต่หากมันจำเป็๞ต้องแข่ง เขาก็ไม่อยากที่จะแพ้‘ยังพอจะมีอะไรที่เราทำได้อีกมั้ย?’เขาถามตัวเอง

***************