ตอนที่ 5
โดนวางยา
หลังจากเหน็บเหนื่อยกับกิจกรรมรับน้องมาทั้งอาทิตย์ ทุกคนก็ได้พักผ่อนกับความเหนื่อยล้าครั้งนี้ แต่ยังมีการล่าลายเซ็นของน้องปีหนึ่งถือว่าการรับน้องยังไม่เสร็จสมบูรณ์จนกว่าจะได้เข้าพิธีรับเกียร์ในอีก 1 เดือนข้างหน้า
เสียงเอะอะที่ดังมาจากหน้าลานกิจกรรมซึ่งตรงนั้นเป็ที่นั่งประจำของกลุ่มของผมในยามว่าง แต่ตอนนี้มีคนพลุกพล่านมากกว่าแต่ก่อนเพราะมีรุ่นน้องมาขอลายเซ็นของรุ่นพี่เต็มหน้าร้านกิจกรรม
"พี่บอสพี่ภูผาค่ะขอลายเซ็นหน่อยครับ"
"พี่แยมโลความสวยครับขอลายเซ็นด้วยครับ"
"นั่นๆพี่องศามาแล้ว "
"ไปขอลาเซ็นองศากัน"
หลังจากที่ผมเดินเข้ามาที่ลังกิจกรรมน้องๆก็วิ่งมาหาเพื่อที่จะขอลายเซ็นผมก็ยิ้มหวานให้น้องๆแต่ละคนและถือสมุดกับปากกาของน้องคนหนึ่งเดินไปที่โต๊ะแล้วเริ่มเซ็นให้กับคนอื่นๆด้วย
ผมเคยผ่านจุดๆนี้มาแล้วจึงรู้สึกดีว่ากว่าที่จะได้ลายเซ็นของรุ่นพี่แต่ละคนมันไม่ง่ายเลย หรือบางคนก็ได้มาอย่างง่ายดาย แต่บางคนก็ต้องมีการทดสอบจากรุ่นพี่แต่ละคน และอาจจะโดนแกล้ง [โดนแกล้งหรอ] เมื่อนึกถึงการโดนแกล้งทำให้ผมชะงักนึกถึงใครบางคนที่ตอนนี้ผมยังไม่เห็นหน้าเลย ไม่รู้ว่ามาหรือยัง
"พวกมึงเห็นทิมไหมทิมมาหรือยังวะ"
"กูยังไม่เห็นเลยว่ะ"
"ฉันก็ไม่เห็นกันคงยังไม่มามั้ง"
"อืม"
ผมก็นึกแปลกใจทั้งที่เมื่อเช้าทิมก็โทรปลุกอยู่แต่ทำไมเ้าตัวถึงยังไม่มาเพราะปกติทิมจะมารอผมที่คณะทุกวันไม่มารับก็มารอแต่วันนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา
ไปไหนน่ะ
"พี่ๆครับผมขอลายเซ็นหน่อย"
0_0
"เฮ้ย...ใบหน้าไปโดนใครต่อยมาว่ะ"
"นั่นดิใครมันกล้ามาทำน้องคณะกูวะ"
"บอกพวกกูมาพวกกูไปจัดการให้"
ผมที่ได้ยินเสียงไอ้บอสมันะโใก็เงยหน้าขึ้นและหันไปทางสายตาของมันก็เบิ่งตากว้างเมื่อเห็นไอ้โอบรุ่นน้องที่เดินเข้ามาขอลายเซ็นด้วยใบหน้าฟกช้ำจึงถามด้วยความเป็ห่วง แต่คำตอบของมันทำให้พวกผมอ้าปากหวอมองกน้ากัน
"ไม่มีอะไรครับพอดีผมเดินไปเหยียบหางหมาก็เลยมีเื่นิดหน่อยน่ะครับ"
"มะ มะ หมาหรอว่ะ มึงมีเื่กับหมาหรอ"
"55555กับมามึงก็ยังไม่เว้น มึงนี่แน่จริงๆว่ะ กูชอบ"
พวกผมชะงักกับคำตอบมันแป๊บนึงไอ้ภูผามันจึงถามด้วยความตะลึงแต่ไอ้บอสกับหัวเราะออกมากับคำตอบนั้น ผมกับไอ้ภูผาที่มองหน้าไอ้บอสแล้วส่ายหัวนี้มันเชื่อจริงๆว่าไอ้โอบมันไปมีเื่กับหมามาจน นี้มันคิ้วแตก ปากแตกมีรอยฟกช้ำ มันดูไมออกหรอ ผมละปวดหัวกับไอ้บอสจริงๆ
"ไม่มีอะไรแน่นะ ถ้ามีอะไรบอกพวกกูได้"
"นั่นสิถึงยังไงก็บอกพวกพี่ได้นะ พวกพี่ก็กัดกับหมาได้เหมือนกันน่ะ5555"
งับ!
"ไม่มีอะไรครับขอบคุณมากเป็ห่วง"
แยมโรลที่เป็ห่วง แต่ติดตลกไปนิดนึงน่ะ แล้วยังมาทำถ้าจะกัดผมอีก เห้อออเพื่อนกูแต่ละคน แต่ถึงยังไงถ้ารุ่นน้องมีปัญหาเดือดร้อนและพวกผมก็เป็รุ่นพี่ถ้ามีอะไรช่วยได้ก็จะช่วยเพราะมันเป็น้องในคณะยังไงพวกเราเป็พี่น้องกัน แต่สักพักผมก็ได้ยินเสียงเรียกผมมาจากทางด้านหลังจึงหันไปและผมก็ใอีกครั้งกับคนที่เดินมา
"เชี่ย"
0_0
"เชี่ย/เชี่ย"
เมื่อผมะโร้องออกมาเสียงดังทุกคนก็ใหันมามองผมแล้วมองตามสายตาของผม และะโออกมาด้วยความใพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายกับสิ่งที่เห็นมันคือ ทิมที่มีสภาพไม่ต่างจากไอ้โอบสักเท่าไรและผมก็หันไปมองไอ้โอบสลับกับทิม
มันคงไม่ได้ไปเหยียบหางหมาเหมือนกันหรอกนะ
"ทิมไปโดนอะไรมา"
"ไม่มีอะไรหรอกองศา"
ทิมเมื่อเห็นสายตาใเป็ห่วงของผม จึงเดินมาด้วยรอยยิ้มและเอามือลูบผมผมเบาๆ แล้วยื่นหน้ามาใกล้บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเพื่อไม่ให้ผมเป็ห่วง
"ไอ้ทิมมึงคงไม่ได้ไปเหยียบหางหมาเหมือนไอ้โอบหรอกนะ"
"หมาหรอว่ะ"
ทิมชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามจากไอ้บอส ทิมมองไอ้บอสด้วยความงงและสงสัย ไอ้บอสเลยหันไปมองไอ้โอบทิมก็มองตามสายตาไอ้บอส และคำพูดต่อมาของบอสทำให้ทิมหัวเราะในลำคอและยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยเหมือนกับข่มอะไรไว้สักอย่าง
"ก็กูนึกว่ามึงก็ไปเหยียบหางหมาเหมือนกับไอ้โอบ เห็นมีสภาพแบบเดียวกันหรือไม่ใช่วะ"
ฮึ!
"เหยียบหางหมา"
ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังมีพลังงานบางอย่างเล่นผ่านหน้าของพวกผมไปมามันรู้สึกขนลุกเสียวสันหลังวาบ เมื่อทิมกับไอ้โอบมันมองตากันเหมือนจะกินเืกินเนื้อไม่มีใครยอมใครมันจึงทำให้ผมพอจะเดาได้ว่าหมาที่มันไปเหยียบหางและมีเื่มันคือใครผมถึงกับถอนหายใจ
แล้วพวกมันไปมีเื่กันตอนไหน ที่ไหน เมื่อไหร่ มีเื่อะไรกัน
ผมที่สงสัยก็ไม่อยากจะไปถามมันเพราะดูเหมือนว่าคงจะไม่ได้คำตอบกับคำถามของผมแน่
เฮ้อออออ หัวจะปวด
"ผมไปก่อนนะครับพอดีผมมีเรียนต่อ"
"จะไปแล้วหรอยังได้แล้วเซ็นของพวกพี่ไม่ครบเลยไหนๆไอ้ทิมก็มาแล้วก็ให้มันเซ็นหน่อยสิ"
แยมโรลเมื่อเห็นว่าน้องกำลังจะไปจึงใช้ให้ไอ้โอบมันไปขอลายเซ็นของไอ้ทิมก่อนไปแต่ผมดูจากสายตาของมันแล้วมันไม่น่าจะ......
"ไม่ดีกว่าครับ ผมว่า.....พี่เขาคงไม่อยากเซ็นให้ผมแน่แน่งั้นผมไปก่อนนะ สวัสดีครับ"
ฮึ!
ไอ้โอบเมื่อเห็นว่าต่อให้มันไปขอร้องอ้อนวอนทิมให้เซ็นให้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์จึงขอตัวกลับไปเรียนต่อ ส่วนทิทก็มองไอ้โอบอยู่ถึงหัวเราะในลำคอกับท่าทางเย่อหยิ่งของมัน
ผมว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบนยอดไม้แน่ๆ
"อะไร มองอะไรครับองศา ไม่ต้องมองเลยน่ะ"
"ชิ..￣ヘ￣"
ผมเมื่อมองหน้ากดดันทิน และรู้ว่าต้องไม่ได้คำตอบแน่ๆผมจึงทำหน้างอนสะบัดไปทางอื่นไม่สนใจทิมอีกเลยมันก็ง้อผมแต่มันไม่บอกในสิ่งที่ผมอยากรู้น่ะสิผมก็เลยงอนต่อไปไม่สนใจมัน
"ผัวเมียงอลกันอีกแล้วว่ะ"
"ผัวเมียผ่องมึงดิ/ผัวเมียผ่องมึงดิ"
ผมเกือบจะตบปากไอ้บอสดีที่ไอ้ภูผามันมือไว้ห้ามไว้ซ่ะก่อน [ปกป้องดูแลกันจริงน่ะไอ้พวกปากแข็ง] ถึงพวกเราจะดูเหมือนผัวเมียกันก็เหอะ เป็ห่วงเป็ใยกันคอยเชื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันแต่ผมกับทิมไม่ใช่ผัวเมียซ่ะหน่อยพ่อแม่พวกเราเป็เพื่อนกันพวกเราเลยสนิทกันั้แ่เด็ก เล่นด้วยกัน เรียนด้วยกัน อยู่ด้วยกัน ทิมขอปกป้องผมเวลาผมดูรังแกตลอด จนคนรอบข้างหรือคนที่เห็นพวกเราเข้าใจผิดแต่พวกผมก็ไม่สนใจ ผมจึงลุกขึ้นจากโต๊ะสบายหน้าใส่ให้บอสแล้วเดินขึ้นไปบนอาคารเพื่อเข้าห้องเรียน
หลังจากที่เลิกเรียนตอนเย็นพวกผมก็นัดกันไปผับyyy เป็ผับประจำของพวกผม และผมก็ร้องเพลงอยู่ที่นั้นใช่แล้วครับผมเป็นักร้องอยู่ที่ผับyyy ซึ่งจะไม่มีใครรู้ว่าผมร้องเพลงอยู่ที่นั่นมีเฉพาะเพื่อนสนิท พี่ที่รวมวงกับผมและเ้าของร้านเท่านั้นที่รู้
หลังจากที่ผมแยกจากทุกคนเพื่อกลับคอนโด พอมาถึงคอนโดผมจึงอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนของวันนี้และพักสายตาแป๊บนึงเพื่อ เมื่อถึงเวลา 21:30 น ผมก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เซ็ทผม ทาลิปให้ปากชุ่มชื้นหน้าจูบและตบท้ายด้วยการฉีดน้ำหอม
"วันนี้กูต้องได้กูต้องโดน"
ผมบอกกับตัวเองที่กำลังออกจากห้องเพราะวันนี้ผมไม่ได้ไปแค่เที่ยวโยกย้ายสายสะโพกหรือร้องเพลงแต่ผมจะล่าเหยื่อด้วย ก่อนก้าวขาออกจากห้องจิ้งจกก็ได้ทักผมจึงเงนหน้าขึ้นไปมองมันที่จ้องหน้าผมอยู่มันจ้องผมผมจ้องมัน
จ๊กๆ จ๊กๆ!!!
"ไม่ต้องมาทัก ไม่ต้องมาจ้อง วันนี้กูต้องได้เหยือเด็ดๆ ใหญ่ไม่นอนกกมึงเตรียมอิจฉากูได้เลยไอ้จ๊ก ชิ"
จากนั้นผมก็สะบัดหน้าสะบัดตูดใส่มันแล้วเดินออกจากห้องไม่สนใจมัน ลงมาจากคอนโดขับรถไปผับคนเดียวเพราะก่อนหน้านี้ทิมจะมารับผมแต่ผมยังงอลอยู่จึงบอกไปว่าผมจะขับรถไปเองแล้วไปเจอกันที่ผับเลยมันก็งอแงจะมารับเพราะปกติถ้ามันไม่ติดงานหรือธุระอะไรมันก็มารับผมประจำ แต่ผมยังไม่หายงอลหรอกผมจึงตัดปัญหาตัดสายมันทิ้งซะเลย เพราะปกติมันจะบอกผมทุกเื่พอมีเื่ที่มันปิดผม ผมก็ง้อใส่มันซ่ะเลย
ผับyyy
ผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอดจากนั้นก็มองนาฬิกาข้อมือเพราะผมต้องขึ้นร้องเพลงตอน 22:30 น และตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาแล้วผมจึงเดินไปทางหลังร้านเพื่อเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวที่จะขึ้นไปร้องเพลง
"อ้าวองศามาแล้วหรอ รีบเตรียมตัวเลยวันนี้คนเยอะชิบหาย"
"ค้าบบพี่นนท์"
พอผมเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวพี่นนท์ก็เดินเข้ามาพอดีแล้วบอกให้ผมเตรียมตัวเห็นบอกว่าวันนี้คนเยอะมากกว่าปกติ เพราะคณะนิเทศได้จองร้านเพื่อเลี้ยงรับน้องของคณะ ขึ้นชื่อว่าคณะนิเทศคนก็เยอะอยู่แล้ว แต่ผับyyyแห่งนี้ก็ใหญ่โตพอจะรองรับได้สะบายๆอยู่แล้ว
ได้เวลาขึ้นแสดงของผมกับพวกพี่ๆแล้ว พวกผมก็เดินขึ้นไปซาวด์เช็คระบบเสียงไมค์ เสียงดนตรี บนเวทีก่อนจะประจำตำแหน่งของตนเอง วงของมีผมที่เป็นักร้องและมือกีต้าร์ พี่นนท์เป็มือเบส พี่โจ้มือคีย์บอร์ด และพี่อั๋นมือกลองพวกเรารู้จักกันผ่านพี่รหัสผมและพวกเขาก็เป็เพื่อนกับพี่รหัสผมด้วย และพี่รหัสผมก็ได้ล่อลวงผมให้มาเป็นักร้องของวง เพราะวงกำลังขาดนักร้องอยู่ในตอนนั้น ผมผู้น่าสงสารก็เลยกลายมาเป็นักร้องของวงั้แ่นั้นมา
"สวัสดีค้าบบบบน้องๆพี่ๆชาวคณะนิเทศทุกคน และลูกค้าทุกคนด้วยนะครับ"
วู้ววววววว กรี๊ดๆ กรี๊ดๆ
"ดีใจด้วยนะครับสำหรับน้องปีหนึ่งนิเทศทุกคนที่ได้เป็นิสิตของคณะอย่างเต็มตัวแล้วและขอให้ตั้งใจเรียนด้วยนะค้าบบ "
"ค้าบบบบ/ค่าาาาาาา "
"กรี๊ด กรี๊ด"
"โซโล โซโล โซโล กรี๊ดๆ"
"เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาเรามาเริ่มความสนุกในค่ำนี้ก็เลยดีกว่านะค้าบบบ"
พอเสียงดนตรีบรรเลงขึ้น เพิ่มความสนุกสนานปลุกเร้านักเต้นและนักท่องราตรีให้ลุกขึ้นเต้นโยกย้ายสายสะโพกอวดลีลากันอย่างเต็มที่ไม่มีใครยอมใคร
ความสนุกดำเนินไปสักพักทั้งหญิงและชายที่เดินเข้ามาหาผมหน้าเวทีแล้วยื่นแก้วเหล้าให้กับผม ผมจึงยื่นมือหนึ่งไปรับแก้วเหล้าแล้วมาดื่มและวางไว้บนเวทีสวนพวกพี่นักดนตรีก็ถูกป้อนด้วย ผมจึงพูดคุยเอ็นเตอร์เทรนคนดูและร้องเพลงต่อจนเวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืนแล้วผมก็เลยส่งเวทีต่อให้กับพี่ดีเจของผับและก่อนเดินลงพวกผมได้โบกมือและกล่าวลากับทุกคนแล้วเดินลงด้วยรอยยิ้มที่มีแมทปิดปากไว้เข้าห้องแต่งตัวทันที
"อืมมม เหนื่อยอ่ะ"
"วันนี้ดูเหมือนมึงจะบ้าพลังเป็พิเศษนะ"
"ก็นิดนึงน่า"
"มันก็เป็แบบนี้อยู่แล้วเปล่าวะ"
"ชิ ผมไม่สนพวกพี่ๆแล้ว อ่ะนี้ ผมไปล่าเหยื่อต่อดีกว่า"
ผมที่เดินกลับมาในห้องแต่งตัวถึงกับหมดแรงทรุดลงโซฟาที่วันนี้ผมเหนื่อยเป็พิเศษแต่ไม่พ้นพวกพี่ๆก็มาแขวะอีกว่าพอได้ขึ้นเวทีผมก็บ้าพลังแบบนี้ทุกครั้งแต่วันมันมากกว่าปกติอ่ะ จากนั้นผมก็ทำหน้างอพองลมปากจูใส่พวกเขาแล้วสะบัดหน้าหนี ก่อนเดินออกจากห้องผมไม่ลืมยื่นทิปที่แขกให้ผมมาให้พวกพี่ๆจากนั้นก็เดินสะบัดตูดออกไปทางหลังร้าน
ที่ผมให้ทิปของผมกับพี่ๆนั้นเพราะผมให้พี่เขามาตลอดอยู่แล้วผมไม่เอาสักบาทเพราะผมไม่้าที่ผมมาร้องเพลงก็เพราะมาช่วยั้แ่ ถึงจะโดนพี่รหัสล่อลวงมาตอนแรกก็เถอะแต่ก็ตั้งใจที่จะทำให้มันออกมาให้ดีที่สุด ส่วนเื่จะเอาไม่เอาก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้วเพราะต่อให้พวกพี่เขาไม่เอาผมก็ยัดเยียดให้อยู่ดี เพราะมันก็เป็ความตั้งใจและความทุ่มเทของพวกเขาเหมือนกัน ผมขอแค่ขนมสักนิดหน่อยที่พวกพี่เขาซื้อมาฝากก็พอแล้วแค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว
ผมเดินออกมาจากหลังร้านได้แป๊บนึงก็ได้ยินเสียงหอบหาายแรงๆของใครบางคนผมที่สงสัยเดินเข้าไปดูและเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งพิงกำแพงกำมือไว้แน่นอยู่ที่หลังร้านผมจึงรีบวิ่งเข้าไปดูว่าเขาเป็อะไรหรือเปล่าพอเห็นใบหน้าของเขาผมกับถึงอ้าปากค้างตาโต
(☉｡☉)
"อะ อะ เฮียฉลาม"
ผมที่เห็นว่าเป็ใครจึงลุกขึ้นกำลังจะเดินถอยหลังแต่เฮียฉลามมันดันคว้าเข้าที่ข้อมือผมซะก่อนจากนั้นก็ดึงผมเข้าไปหาตัวมันผมถึงกับเซไปนั่งข้างๆมัน
"อืมม ช่วยพาฉันกลับคอนโดที"
(●__●)
"มะ มึงเป็อะไรทำไมหน้าแต่ง ตัวร้อนแบบนี้"
ผมที่ล้มเซไปโดนตัวมันกำลังจะอ้าปากด่ามันก็ต้องหุบปากแทบไม่ทันเมื่อข้อมือที่ัักับมือที่จับข้อมือผมไว้รู้สึกได้ว่ามันร้อน ร้อนมากผมหันไปถามและมองหน้ามันดีๆชัดๆทั้งหน้าทั้งตัวมันก็แดงเจ๋ และยังมีเสียงครางเล็ดลอดออกมาเป็ระยะๆ ผมที่รู้สึกกลัวกับเสียงครางของเฮียฉลามเพราะเหมือนมันกำลังข่มอะไรบางอย่างไว้ แต่ที่กลัวมากกว่าคือกลัวว่ามันจะตายตรงนี้ผมจึงถามมันว่ามันเป็อะไรแต่คำตอบที่ผมได้กลับทำให้ผมชะงักและตาโตอีกครั้ง
"ฉะ ฉันโดนวางยา"
"ห่ะ......โดนวางยา!"
"พาฉันกลับคอนโดหน่อยแล้วฉันจะตอบแทนนายอย่างงาม ที่ช่วยฉัน"
ผมก็ไม่ใช่คนที่จะใจดำที่เห็นคนกำลังจะแล้วไม่ช่วยหรอกน่ะ ผมเป็คนดีมากกว่าที่ทุกคิดน่ะ
...............................................................
เอาแล้ว เอาแล้ว ตอนนี้เฮียฉลามของเราโดนป้ายยา
แล้วหนูองศาก็มาเจอถูกเวลาซะด้วย [แอะหรือว่าผิดเวลาน่ะ]
ตอนนี้ไปเฮียฉลามจะเป็ยังไงฤทธิ์ยาจะถูกจำกัดด้วยอะไรมารอดูกันน่าา
103
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
