ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]

เถียนฮวนโกรธจนสีหน้าแปรเปลี่ยน กู้ฉางสุ่ยรีบคว้ามือของนางไว้

        “วางใจเถิด ข้ารู้ดี ข้าจะไม่ทำอันใดบุ่มบ่าม” เถียนฮวนรีบพยักหน้าให้เขา

        วันนี้พวกเขาได้ปะทะกับพี่น้องตระกูลเจียง แม้จะชนะ แต่ร่างกายกลับบอบช้ำไม่น้อย

        บัดนี้สองสามีภรรยาเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจรับมือเรื่องวุ่นวายอื่นใดได้อีกเพราะฉะนั้น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับวาจาเย้ยหยันถากถางจากกู้ฉางเจี๋ยและสหาย คนทั้งคู่ก็ตัดสินใจเมินเฉย

        พวกเขาค่อยๆ ประคองกันหลบเลี่ยงฝูงชนไป ตั้งใจจะกลับบ้านโดยไม่ปริปากพูดสักคำเดียวทว่ายามที่เดินสวนกัน กลุ่มของกู้ฉางเจี๋ยหัวเราะเย้ยหยันเสียงดังลั่น

        “ก็แค่สามีภรรยาสวะที่เก่งแต่แผดเสียงกล่าววาจากลับกลอก ไร้ปัญญา วันๆ เอาแต่อาศัยเกาะแข้งเกาะขาหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยก็เท่านั้น”

        ตึง!

        เถียนฮวนหยุดกึก ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เถียนฮวนโกรธจนถึงขีดสุด นางหัวเราะเย็นเยียบ“ยังไม่ได้สอบผ่านเป็นซิ่วไฉด้วยซ้ำ กลับกล้าวางท่าราวกับเป็นซิ่วไฉเสียแล้ว ในอดีตปัญญาชนมาเยือนบ้านข้ามีไม่น้อยข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว พวกที่จงใจข่มผู้อื่นเช่นพวกเจ้า สุดท้ายแล้วกลับไม่เหลือสิ่งใดเลย!”

        “ท่านว่าอันใดนะ!”

        กู้ฉางเจี๋ยขึ้นเสียงสูงทันที

        เถียนฮวนหันกลับไปมองเขา กลอกตาหนึ่งครั้ง ตีหน้าซื่อ “น้องชาย เมื่อครู่ข้ากล่าวสิ่งใดงั้นหรือเจ้าช่วยพูดซ้ำให้ข้าฟังอีกครั้งเถิด”

        กู้ฉางเจี๋ยกัดฟันแน่นทันที

        วาจาที่ทำลายขวัญกำลังใจตนเองเช่นนั้น เขาจะกล่าวออกมาได้อย่างไร

        อีกอย่าง พวกเขารวมถึงพี่น้องตระกูลเจียงร่วมมือกันวางแผนนี้ สุดท้ายกลับพ่ายแพ้กู้ฉางสุ่ยและภรรยามิหนำซ้ำวาจาเมื่อครู่ของเถียนฮวนก็มีแค่พวกเขาที่ได้ยิน

        หากเขาคิดจะหาเรื่องอีกฝ่าย เกรงว่าผู้คนจะครหาว่าเป็นคนไร้เหตุผลเอาได้

        เขาเป็นปัญญาชนเชียวนะ! จะหาเรื่องพี่สะใภ้กลางถนนหรือระเบิดโทสะต่อหน้าชาวบ้านได้อย่างไรเรื่องเช่นนี้ไม่สมควรยิ่งนัก

        เช่นนั้นความแค้นในครานี้เขาทำได้เพียงกลืนลงท้อง!

        สะใภ้ผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก!

        กู้ฉางเจี๋ยสบถอยู่ในใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยโทสะ “ช่างเถิด ข้าไม่อยากลดตัวลงไปเถียงกับสตรีเช่นท่านพวกท่านไปเสีย!”

        “ไม่อยากลดตัวเถียงกับข้า หรือว่าไม่กล้าเถียงกับข้ากันแน่” เถียนฮวนถามพลางยิ้มเยาะ

        ความโกรธในอกกู้ฉางเจี๋ยพุ่งขึ้นอีกครั้ง หากยังพูดกับนางต่อไป เขาต้องทนไม่ไหวจนเผลอลงไม้ลงมือเป็นแน่!

        ทว่า...บัดนี้ไม่เหมาะสมนัก อีกฝ่ายเพิ่งถูกคนตระกูลเจียงและคนตระกูลกู้รังแกมาหากเขาคิดจะต่อยตีกับพวกเขาอีก คงไม่พ้นถูกนินทาว่าฉวยโอกาสซ้ำเติมคนล้ม

        หากเขาทำเช่นนั้น ต่อให้มีสิบปากก็โต้แย้งมิได้!

        สตรีเจ้าเล่ห์! วางอุบายแสร้งตีหน้าซื่อเก่งเสียจริง

        กู้ฉางเจี๋ยถอยห่างจากนาง

        เขาไม่อยากฟังวาจาโป้ปดของนางอีกต่อไป!

        บรรดาสหายร่วมชั้นที่มากับเขาเดิมทีกะจะช่วยกันโห่ไล่กู้ฉางสุ่ยกับภรรยาให้เสียหน้าผู้ใดจะคิดว่ากู้ฉางเจี๋ยกลับเดินหนีเสียอย่างนั้น

        “เหอะ! ก็แค่พวกเก่งแต่ข่มคนในบ้านตัวเอง”

        ใครบางคนพึมพำเบาๆ แล้วรีบวิ่งตามไป “พี่กู้ รอข้าด้วยสิ!”

        ทั้งหมดจึงรีบตามเขาไป หวังจะไปบ้านตระกูลกู้ขอกินข้าวสักมื้อ

        เถียนฮวนเห็นดังนั้นก็หัวเราะเย็นชา หันกลับไปพยุงกู้ฉางสุ่ยเดินกลับบ้านด้วยกัน

พอกลับถึงบ้าน เถียนฮวนยังไม่ได้เก็บข้าวเก็บของ นางรีบพากู้ฉางสุ่ยไปนั่งลงบนก้อนหินก้อนใหญ่แล้วหยิบยาขี้ผึ้งในบ้านออกมาทาให้เขาเพื่อห้ามเลือดจากนั้นก็ค่อยๆ นวดสลายเลือดคั่งตามบาดแผล

        ดีที่นางรอบคอบ ตั้งแต่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เตรียมใจไว้แล้วว่าการเดินขึ้นลงเขาทุกวันย่อมมีโอกาสเกิดอุบัติเหตุจึงจัดเตรียมยาขี้ผึ้งที่ช่วยห้ามเลือดและสลายเลือดคั่งไว้ในบ้าน เผื่อไว้ใช้ยามจำเป็น

        ใครจะคิดว่าเพิ่งทำเสร็จได้ไม่นาน ยังไม่ได้ใช้ตอนออกเก็บสมุนไพร กลับเลือดตกยางออกเพราะถูกคนชั่วรังแก!

        ยิ่งไปกว่านั้น กู้ฉางสุ่ยไม่ได้บาดเจ็บแค่เพียงบริเวณใบหน้าเท่านั้น

        เมื่อถอดเสื้อออก เถียนฮวนก็เห็นว่าทั่วทั้งไหล่และแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว

        นางมองรอยช้ำปื้นแล้วปื้นเล่าอย่างปวดใจ

        แม้พี่น้องตระกูลเจียงร่างกายกำยำมีพละกำลังมาก ทว่าพวกเขากลับต่อสู้ไม่เป็น ดีแต่ใช้กำลังแลกหมัดดังนั้นกู้ฉางสุ่ยจึงได้รับบาดเจ็บแค่ภายนอกเท่านั้น ทว่าพอมีมากเข้า นางก็อดรู้สึกสงสารเขาไม่ได้

        กู้ฉางสุ่ยอดทนอดกลั้น แม้นางนวดแผลให้เขากลับไม่ร้องออกมาสักคำ ร่างกายนิ่งสงบ

        เห็นเขากล้ำกลืนความเจ็บปวดเช่นนี้ เถียนฮวนก็ยิ่งเจ็บใจ

        ขณะใช้มือนวดบรรเทาอาการบาดเจ็บให้เขา นางมิอาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย

        เมื่อทายาเสร็จเรียบร้อย นางจึงเก็บขวดยากลับเข้าที่ “ท่านพักเถิด ข้าจะไปต้มน้ำให้ท่านได้เช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อย”

        ทว่ากู้ฉางสุ่ยกลับคว้ามือนางไว้แน่น

        “เจ้าอย่าไปไหนนะ”

        เถียนฮวนไม่หันกลับมา “ท่านอยากพูดก็มาเถิด ข้าฟังอยู่”

        “เฮ้อ...!”

        เขาถอนหายใจยาว รั้งร่างนางกลับเข้ามาในอ้อมแขนแน่นไม่ยอมปล่อย จ้องมองดวงตาคู่งามที่แดงก่ำแล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง

        เถียนฮวนรีบเบือนหน้าหลบจะเช็ดเอง ทว่ากู้ฉางสุ่ยไม่ยินยอม

        เขาลงมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างหมดจด แล้วจึงพูดเสียงเบา “เจ้าเป็นภรรยาข้าได้ไม่ถึงเดือนแต่กลับทำให้เจ้าต้องร้องไห้ไปถึงสามครั้ง ข้าเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ”

        “ท่านอย่าพูดแบบนั้นนะ! ครั้งนี้ที่ข้าร้องไห้ไม่เกี่ยวกับว่าท่านทำหน้าที่สามีได้ดีหรือไม่ดีอีกอย่าง ถ้าวันนี้ท่านไม่คอยปกป้องข้าทุกฝีก้าว ข้าจะปลอดภัยเช่นนี้งั้นหรือ” เถียนฮวนรีบส่ายหน้า

        เพราะเขาปกป้องนาง ต่อสู้กับพี่น้องตระกูลเจียง จึงได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้

        กู้ฉางสุ่ยยิ้มกว้าง “เจ้าเป็นภรรยาข้า หากข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าจะนับว่าตนเป็นบุรุษได้อย่างไรตอนนี้ขอแค่เจ้าไม่เป็นอันใด ข้าก็วางใจแล้ว”

        หัวใจเถียนฮวนราวถูกคลื่นอารมณ์ซัดสาด ปั่นป่วนจนมิอาจสงบ

        “ท่าน...”

        นางไม่รู้ว่าจะตอบกลับเช่นไร พลันเสียงท้องร้องโครกครากดังลั่น กู้ฉางสุ่ยหน้าแดงจัดยกมือกุมท้องพลางว่า “ข้าหิวแล้ว”

        เถียนฮวนยิ้มกว้างอย่างลืมตัว

        “แต่ว่า...เตาไฟด้านนอกถูกพวกเขาทำพังไปแล้ว ถ้วยจานก็แตกกระจัดกระจาย น้ำแกงกับขาหมูก็ถูกขโมยไปเหลือเพียงข้าวสารกับแป้งข้าว ข้าจะปรุงอาหารใดได้เล่า” นางสูดลมหายใจเข้าพลางกล่าวด้วยเสียงสะอื้น

        ระหว่างที่พูดกันอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงสตรีดังมาจากด้านนอก

        “สุ่ยเกอเอ๋อร์ ภรรยาสุ่ยเกอเอ๋อร์อยู่บ้านหรือไม่”

        “มาแล้วๆ!” เถียนฮวนรีบขานรับ นางเช็ดหางตาอย่างลวกๆ แล้วเดินออกไป พบว่าผู้มาเยือนคือสตรีนางหนึ่งในมือถือตะกร้า

        เมื่อสตรีนางนั้นเห็นดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ของเถียนฮวน นางก็พรูลมหายใจออกมาหยิบห่อกระดาษจากในตะกร้ายัดใส่มือเถียนฮวน

        “วันนี้พวกเจ้าถูกกลั่นแกล้ง พวกเรารู้กันหมด แต่เจ้าก็รู้ว่าบ้านพ่อแม่สามีเจ้าทำโรงสกัดน้ำมันคนทั้งหมู่บ้านต้องพึ่งน้ำมันบ้านพวกเขา ถ้าพวกข้าเข้าข้างพวกเจ้า วันหน้าพวกเขาจะให้แต่กากน้ำมันแล้วพวกเราจะอยู่ได้อย่างไร อีกอย่าง เรื่องของเจี๋ยเกอเอ๋อร์...เฮ้อ! พวกข้าอับจนปัญญานัก ไม่ว่าจะพูดสิ่งใด ล้วนเป็นความผิดของพวกข้าพวกเจ้าเอาแผ่นแป้งเหล่านี้ไปประทังค่ำคืนนี้ก่อนเถิด”

        พูดจบ นางก็รีบหันหลังเดินจากไป

        เพียงไม่นานหลังจากนั้น สตรีคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็มาเยือน แต่ละคนล้วนหิ้วตะกร้าไว้ที่แขนข้างในมีทั้งหมั่นโถว แผ่นแป้ง และของกินอื่นๆ บางคนถึงกับเอาผ้าห่มใหม่เอี่ยมมาให้ยืม

        เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข้าวของที่ชาวบ้านนำมาก็วางกองสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก

        เห็นน้ำใจของชาวบ้านเหล่านี้ เถียนฮวนก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

        “ช่างเถอะ คืนนี้เราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว กินอะไรง่ายๆ แล้วค่อยสกัดน้ำมันตัวอ้นเพื่อทำยาสำหรับแผลถูกลวกพรุ่งนี้เช้าจะได้เอายาไปส่งที่ตัวตำบล จากนั้นค่อยแวะซื้อเนื้อสัตว์กลับมาด้วย ท่านต้องกินของดีๆบำรุงร่างกายสักหน่อย”

        ดีที่เครื่องมือสำหรับขุดสมุนไพรยังอยู่ในสภาพดี ไม่ถูกพวกกู้ฮวาจือรื้อค้นจนพังไปเพราะฉะนั้นนางยังแปรรูปสมุนไพรได้

        แม้เวลานี้จะลำบากเพียงใด นางก็ยังคิดจะดูแลเขา

        กู้ฉางสุ่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ รีบพยักหน้า “อืม ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”