ตอนที่ 19: ข้ามเส้นแห่งชะตา
ข่าวความสำเร็จจากแคว้นไป่ฮวากลับสู่หลันชิงเร็วยิ่งกว่าเกวียนสาร
ธงผืนเล็กของหน่วยขอบฟ้าครามโบกสะบัดอีกครั้งเหนือกำแพงเมืองหลันชิง
เมื่อเฟิงิเดินเข้าสู่หอฟ้าครามในวันนั้น
เหล่าแม่ทัพและขุนนางหลายคนต่างมองเขาด้วยสายตาเปลี่ยนไป
คนที่เคยมองเขาเป็เพียงเด็กชาวนา บัดนี้ต้องยอมรับว่า…
เขาคือผู้ที่แม้ไม่มีกองทัพใหญ่ แต่สามารถเปิดเส้นทางผลประโยชน์ระหว่างแคว้นได้สำเร็จ
—
แม่ทัพซ่งเจี้ยนยืนรออยู่ที่ระเบียงชั้นบนสุด
ข้างกายเขาคือกุนซือโม่เฉิน และแม่ทัพจากแนวชายแดนตะวันออก
“เ้ากลับมาแล้ว…พร้อมข่าวดี”
ซ่งเจี้ยนกล่าวพลางมองตรงไปยังท้องฟ้ากว้าง
เฟิงิค้อมศีรษะ
“ข้ากลับมาพร้อมเส้นทางใหม่…และศัตรูใหม่ที่ชัดเจนยิ่งขึ้น”
โม่เฉินยื่นแผนที่ใหม่ที่ขีดเส้นเส้นทางค้าใหม่เข้าสู่หลันชิง
“เ้ารู้หรือไม่ ว่าเ้ากำลังยืนอยู่ในจุดที่ไม่อาจถอยกลับไปเป็คนธรรมดาอีกแล้ว?”
เฟิงิยิ้มบาง
“ข้าข้ามเส้นนั้นไปั้แ่วันที่หมู่บ้านชิงสุ่ยของข้าถูกเผาแล้ว”
—
ในวันเดียวกัน
ราชสภาทหารมีคำสั่งพิเศษแต่งตั้ง
“เฟิงิ” ขึ้นเป็ หัวหน้าหน่วยขอบฟ้าครามอย่างเป็ทางการ
พร้อมสถานะเทียบเท่าหัวหน้าทัพสนาม สามารถบัญชาการทหารในภารกิจพิเศษโดยตรง
และนี่…คือก้าวแรกสู่การเป็ผู้นำทัพในความหมายแท้จริง
—
ค่ำวันเดียวกันนั้น
เฟิงินำธงผืนใหม่ออกมาตั้งบนเนินเขานอกเมือง
ผืนผ้าไม่หรูหรา ไม่มีลายปักทอง
มีเพียงสีฟ้าครามจาง ๆ กับลายเส้นคาดสีขาวที่แม่ของเขาเคยเย็บติดชายเสื้อ
เขาปักมันลงกลางลมยามราตรี
ข้างกายเขา ซูเหวิน เหยียนหลี ลั่วเฉิง และเจียงหลง ยืนมองอย่างเงียบงัน
เฟิงิกล่าวเพียงสั้น ๆ
“ตราบใดที่ผืนผ้านี้ยังโบกไหว…
ชื่อของข้าและพวกเ้า…จะไม่จางหายไปกับสายลม”
และจากค่ำคืนนี้…
ชื่อของเขาจะไม่ใช่เพียงเื่เล่าของคนเดินทางอีกต่อไป
มันจะถูกจารึกในา และในใจของผู้ยืนหยัดต่อสู้
จบบริบูรณ์ ภาค 1: สายลมแรกแห่งา